Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Το θείο φως και οι μικρότητες μας

.....Γέροντα, το άκτιστο φως το βλέπει κανείς με τα αισθητά μάτια;
– Αν αφήσετε τις μικρότητες, θα σάς πώ.
– Γέροντα, μέχρι να απαλλαγούμε από τις μικρότητες, εσείς θα φύγετε... Κάντε το σαν πνευματική ελεημοσύνη!
– Όταν ήμουν στα Κατουνάκια, στο Κελλί του Υπατίου, ένα απόγευμα, αφού έκανα τον Εσπερινό με κομποσχοίνι, ήπια ένα τσάι και συνέχισα.Έκανα το Απόδειπνο και τους Χαιρετισμούς με κομποσχοίνι, και ύστερα έλεγα την ευχή. Όσο την έλεγα, τόσο έφευγε η κούραση και αισθανόμουν ξεκούραστος. Ένιωθα μέσα μου μια χαρά, που δεν μου έκανε καρδιά να κοιμηθώ· έλεγα συνέχεια την ευχή. Γύρω στις έντεκα την νύχτα γέμισε ξαφνικά το κελλί με ένα φως γλυκό, ουράνιο. Ήταν πολύ δυνατό, αλλά δεν σε θάμπωνε. Κατάλαβα όμως ότι και τα μάτια μου «δυνάμωσαν», για να μπορώ να αντέξω αυτήν την λάμψη.
Όσο ήμουν σε αυτήν την κατάσταση, μέσα στο θείο εκείνο φώς, ήμουν σ’ έναν άλλον κόσμο, πνευματικό. Αισθανόμουν μια ανέκφραστη αγαλλίαση, και το σώμα μου ανάλαφρο· είχε χαθή το βάρος του σώματος. Ένιωθα την Χάρη του Θεού, τον θείο φωτισμό. Θεία νοήματα περνούσαν γρήγορα από τον νού μου σαν ερωταποκρίσεις. Δεν είχα προβλήματα, ούτε θέματα να ρωτήσω, όμως ρωτούσα και είχα συγχρόνως και την απάντηση. Ήταν ανθρώπινα λόγια οι απαντήσεις, είχαν όμως και θεολογία, αφού ήταν θείες απαντήσεις. Και ήταν τόσο πολλά όλα αυτά, ώστε, αν τα έγραφε κανείς, θα γραφόταν άλλος ένας Ευεργετινός. Αυτό κράτησε όλη την νύχτα, μέχρι τις εννιά το πρωί. Όταν πια χάθηκε εκείνο το φώς, όλα μου φαίνονταν σκοτεινά. Βγήκα έξω και ήταν σαν νύχτα. «Τί ώρα είναι; Δεν έφεξε ακόμη;», ρώτησα έναν μοναχό που περνούσε από εκεί. Εκείνος με κοίταξε και μου απάντησε με απορία: «Τί είπες, πάτερ Παΐσιε;». «Τί είπα;», αναρωτήθηκα και μπήκα μέσα. Κοιτάζω το ρολόι και τότε συνειδητοποίησα τί είχε συμβή. Η ώρα ήταν εννιά το πρωί, ο ήλιος ήταν ψηλά, κι εμένα η ημέρα μου φαινόταν σαν νύχτα! Ο ήλιος δηλαδή μου φαινόταν ότι ίσα‐ίσα φώτιζε· σαν να είχε γίνει έκλει‐ψη ηλίου.
Ήμουν σαν έναν που πετιέται απότομα από το δυνατό φως στο σκοτάδι· τόσο μεγάλη ήταν η διαφορά! Μετά από εκείνη την θεϊκή κατάσταση βρέθηκα στην άλλη, την φυσική, την ανθρώπινη, και ξεκίνησα να κάνω όπως κάθε μέρα το πρόγραμμά μου. Έκανα λίγο εργόχειρο, έκανα την Ακολουθία των Ωρών με κομποσχοίνι, μετά την Ενάτη Ώρα έβρεξα λίγο παξιμάδι για να φάω, αλλά ένιωθα σαν ζώο που πότε ξύνεται, πότε βόσκει, πότε χαζεύει, και έλεγα μέσα μου: «Για δές με τί ασχολούμαι! Τόσα χρόνια έτσι τα πέρασα;». Μέχρι το απόγευμα είχα τέτοια αγαλλίαση, που δεν ένιωθα την ανάγκη να ξεκουραστώ.
Τόσο δυνατή ήταν η κατάσταση αυτή. Όλη εκείνη την ημέρα έβλεπα θαμπά· ίσα‐ίσα που μπορούσα να κάνω την δουλειά μου. Και ήταν καλοκαίρι· ο ήλιος έλαμπε. Την άλλη μέρα άρχισα να βλέπω τα πράγματα φυσιολογικά. Έκανα το ίδιο τυπικό, αλλά δεν ένιωθα πια έτσι, σαν ζώο.
Με τί χαζά πράγματα περνούμε τον καιρό μας και τί χάνουμε!
Γι’ αυτό, όταν βλέπω μικρότητες, κακομοιριές, χαμένα πράγματα, πολύ στενοχωριέμαι.
Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ ΣΤ’ «Περί Προσευχής»

3 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Τον τελευταίο καιρό κάτι δέν μου πάει καλααααά......! Κάτι λείπει , κάτι λείπει......! Τρελλέ την Μαρία τί την έκανες ; Πού την εξαφάνισες ; Μολόγα .....! Χαμένε ! Μαρία, άσε τον, μην δίνεις σημασία κορίτσι μου ,μικρότητες ......Χριστός Ανέστη ....!

maria.p. είπε...

Aληθώς Ανέστη ο Κύριός μας, μακάρι να αναστηθούμε κι εμείς από την πνευματική σύγχυση, την αβεβαιότητα, τις ψυχικές μεταπτώσεις. Μακάρι να καταφέρουμε να τελειοποιήσουμε την σχέση μας με τον Χριστό μας, να αποκτήσουμε ολοκληρωμένη πίστη που δεν θα φοβάται όσο και αν χειροτερέψουν τα πράγματα.
Να είσαστε όλοι πάντα καλά αδέρφια μου.
Χριστός Ανέστη, και Χρόνια πολλά, στον Τρελο-Γιάννη και σε όλους τους αναγνώστες του.

Ανώνυμος είπε...

Μαρία χαίρομαι που είσαι καλά Είχα μέρες να δώ κάτι δικό σου καί ανησύχησα οτι κάτι είχε συμβεί Είναι αλήθεια οτι πρέπει να ασχολούμαστε με τά πράγματα που μας θλίβουν μέχρι εκεί που δέν μας επηρεάζουν την ψυχολογία μας Πρέπει να διατηρούμε την εσωτερική χαρά Ουαί τω ενί Δεν είμαστε μόνοι μας στον αγώνα μας ,εκτός από τους αγίους μας και τον ίδιο τον Χριστό και την Παναγία μας ,έχουμε τους πατέρες μας, που έχουν ποιμαντικό πνεύμα και νοιάζονται για εμάς και για την πίστη μας Αλλωστε η ίδια η ομολογία πρέπει να μας δημιουργεί χαρά ,γιατί ομολογούμε τον Χριστό μας Μέ κανένα τρόπο δέν πρέπει να αφήνουμε την λύπη νά μας καταβάλλει Ακόμα και τις άδολες χαρές που μας χαλαρώνουν πρέπει να τις χαιρόμαστε Σ'ευχαριστώ που μου έδωσες την ευκαιρία να επικοινωνήσουμε και να ανταλλάξουμε λίγες ωφέλιμες σκέψεις Χριστός Ανέστη !