Παρασκευή, 7 Απριλίου 2017

«Κατάστικτος τοις μώλωψι…»




Όπως είναι γνωστό, ως λαός εξ ιδιοσυγκρασίας ρέπουμε προς την υπερβολή. Οταν τα πράγματα μας πάνε καλά, υπερβάλλουμε προς τα πάνω και γινόμαστε απρόσεχτοι και αλαζονικοί. Και όταν δεν μας πάνε καλά, υπερβάλλουμε προς τα κάτω και μας πιάνει η απαισιοδοξία. Επειδή αυτή την εποχή τα πράγματα μας πάνε πολύ άσχημα, κινδυνεύει να μας καταβάλει η απελπισία. Επιτρέψτε μου, λοιπόν, να πω δυο λόγια που μπορούν ίσως να εμπνεύσουν κάποια αισιοδοξία και να δείξουν το φως στην άκρη του τούνελ (που δεν θα είναι το τρένο που έρχεται)! Πρόσφατα, είχα την τιμή και τη χαρά να πραγματοποιήσω ως προσκεκλημένος δύο ομιλίες στη Νομική Αθηνών. Όπως είπα στους φοιτητές, φοιτούν σε μία από τις καλύτερες νομικές σχολές στον κόσμο, πράγμα που φαίνεται στη διεθνή αναγνώριση και επιτυχία των αποφοίτων της. Με υπερηφάνεια διαπίστωσα πόσο ενήμεροι είναι οι συνάδελφοι στη Νομική Αθηνών για τις διεθνείς εξελίξεις στον τομέα τους, αλλά και πόσο καλά προετοιμασμένοι είναι οι φοιτητές. Στη θρυλική δε αίθουσα Σαριπόλων, όπου δίδαξαν μεγάλες φυσιογνωμίες της νομικής μας επιστήμης, είδα με χαρά πρόσωπα νεανικά, καθαρά, γεμάτα ενδιαφέρον και ελπίδα. Το συμπέρασμα είναι αβίαστο. Το εχέγγυο του μέλλοντος της χώρας μας είναι τα νιάτα και η παιδεία μας, ο πολιτισμός μας. Λοιπόν, την παιδεία μας, τον πολιτισμό μας, και τα μάτια μας!
Αλλά ποια παιδεία, ποιον πολιτισμό, αυτόν που μυρίζει θάνατο ή αυτόν που μοσχοβολάει ζωή; Καθημερινά, με τον πόνο που έβλεπα γύρω μου στην Αθήνα μου ερχόταν στον νου το Καζαντζάκειο: «Νίκησα; Νικήθηκα; Τούτο μονάχα ξέρω: Είμαι γεμάτος πληγές και στέκομαι όρθιος». Αλλά ο νους μου δεν χώραγε τη συνέχεια αυτής της ρήσης: «Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβούμαι τίποτα, είμαι λέφτερος». Πώς μπορεί να είναι κανείς ελεύθερος αν δεν ελπίζει, αν δεν φοβάται τίποτα, όταν υπόκειται στον ζόφο του θανάτου, εκτός βέβαια αν είναι Θεός ή άψυχο ζώο, και όχι «ζώον τη προς Θεόν νεύσει θεούμενον»; Την απάντηση τη δίνει η Γ΄ Ωδή από τον Κανόνα του Επιταφίου Θρήνου: «Κατάστικτος τοις μώλωψι και πανσθενουργός». Έτσι είναι ο Ελληνας και ο πολιτισμός του σήμερα: γεμάτος μώλωπες από τα κτυπήματα και, εν τούτοις, πηγή κάθε δύναμης, όπως ο Κύριος και Θεός του. Τίποτα δεν μπορεί να τον καταβάλει, ούτε αυτός ο θάνατος. Ακριβώς γιατί ακουμπάει στον ζωοποιό τάφο που οδηγεί στην ανάσταση. Αυτό τον σταυροαναστάσιμο πολιτισμό οφείλουμε λοιπόν να φυλάξουμε ως κόρην οφθαλμού, για χάρη μας και για χάρη του κόσμου όλου. Το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να μην αφήσουμε την καρδιά μας να σκληρύνει «εν τω παραπικρασμώ κατά την ημέραν του πειρασμού εν τη ερήμω», αλλά να τη βοηθήσουμε να κάνει το σωστό κλικ, και να πει ως ο πονεμένος πατέρας: «πιστεύω, Κύριε, βοήθει μοι τη απιστία», και ως ο άγιος ληστής: «Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθης εν τη Βασιλεία Σου»!

Σπύρος Μπαζίνας, Καθηγητής Νομικής Βιέννη

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Κοντά πιά…


Τα γνωστά:

Ναι, μας κλέψανε τόσα μα τόσα πολλά…
για ποιό απ΄όλα όσα χάσαμε να πρωτοδακρύζαμε:
την παιδεία από τα εγγόνια μας,
την υγεία από τα γερόντια μας,
την αξιοπρέπεια με την ανεργία,
τους θανάτους από την αυτοκτονία,
την άμυνα στα σύνορά μας,
την ένδοξη ιστορία μας,
την ηθική στους νόμους,
την φασιστική “δημοκρατία” μας

κι ακόμα χειρότερα, μας κλέψανε
(και τα δάκρυα πια στερέψανε)
το χαμόγελο και την καλωσύνη,
το χτες μα και το αύριο,
την ιθαγένεια και την πίστη μας ακόμα τολμήσανε να αγγίξουνε…

κι αφήσαν στις ψυχές μας,
την πικρή γεύση από
την απελπισία, την αδικία, την μιζέρια, την οργή, την θλίψη
-όλα μα όλα συμπτώματα δαιμονικού σκότους
κι αφήσαν έναν ολόκληρο πρώην περήφανο λαό,
ολάκερα μουδιασμένο, πεσμένο στα γόνατα,
ανίκανο να δει, που να ελπίσει και πώς να ξαναορθοπατήσει
-τόσο καλά σχεδιασμένα από τόσο παλιά



Τα δύσκολα:

Το πρώτο πολύ δύσκολο μου ήταν,
να καταλάβω, πως ναι, εγώ φταίω,
όχι γιατί τα “φάγαμε μαζί”,
αλλά γιατί πριν από όλο αυτό το ψυχικό βούλιαγμα,
είχαμε όλοι βουλιάξει στις ανέσεις, στην καλοπέραση,
στην έλλειψη ενδιαφέροντος για τον συν-άνθρωπο,
ψυχράνθηκε η αγάπη από τις καρδιές μας,
φτάσαμε στην τεράστια απόσταση από τον Θεό μας,
απομακρυνθήκαμε από την σωτήρια κιβωτό της εκκλησίας μας,
για να θυμηθούμε και την από “πάνω” απάντηση που δόθηκε,
πριν κάμποσους αιώνες,
στην ερώτηση γιατι τους δόθηκε ένας τόσο κακός τύρανος:
“γιατί δεν βρήκα άλλον ακόμα χειρότερο να σας δώσω να σας βασιλέψει”.

Ακόμα πιο δύσκολο μου ήταν,
να τους λυπηθώ όλους αυτούς που πολιτικά μας οδήγησαν εδώ που φθάσαμε,
να φρίξω στην ιδέα του τι λόγο θα δώσουν
οι βουτηγμένες σε αίμα αθώων ψυχές τους,
να τους συγχωρέσω και να προσευχηθώ για αυτούς.



Τα κοντινά:

Κι ακόμα δεν πιάσαμε πάτο!
Ακόμα δεν μετανοιώνουμε!
Ακόμα έχει δρόμο-μόνο μπρος-μόνο γκρεμό!
Τα ακόμα πιο δύσκολα είναι μπροστά μας και πολύ κοντινά μας.
Έτσι πρέπει, πρώτα έρχεται η σταύρωση και μετά ακολουθεί η ανάσταση.
Σεισμοί, πόλεμοι, πείνα κι αρρώστειες,
έρχονται,
όλα φάρμακα-φαρμάκια,
για να ανοίξουν επιτέλους τα τυφλά τα μάτια μας…



Τα μετέπειτα (θαρσείτε!)

Λίγο ακόμα κι έρχεται η λιακάδα η θεϊκή,
μετά από αυτή την μπόρα την δαιμονική.
Λίγο ακόμα υπομονή, γιατί με αυτή κερδίζουμε την ψυχή μας (ξανά).
Ευτυχώς, χάσαμε κάθε ελπίδα σε οποιαδήποτε ανθρώπινη προσπάθεια,
για να μας μείνει δυνατή, η μόνη δυνατή Ελπίδα,
προς τον Μόνον που πραγματικά μπορεί να μας σώσει
(γιατί αυτά που είναι αδύνατα για εμάς, είναι πανεύκολα για τον Θεό μας)
στον Κύριό μας Ιησού Χριστό μας!


Καλό πάσχα και καλή (σύντομα) ανάσταση!!

Ανώνυμος είπε...

΄΄Κατάστικτος τοις μώλωψι ΄΄ Ποιησηηηηηη ......!

Καί ύστερα σου λέει μετάφραση .....Ε! Καλά κι άν ο νεαρός και η νεαρά καταλαβαίνουν μονο ......θα τα ξελάβει η ποίηση ;