Για τον σύγχρονο άνθρωπο που Θυμήθηκε τα εγκόσμια μα ξέχασε τα υπερκόσμια !
Θυμήθηκε τα αιώνια και ξέχασε τα αιώνια !
Δεν ξέχασε κανέναν μα δεν θυμήθηκε τον Έναν … Ίσως και να θυμήθηκε τοις χείλεσι να Τον τιμήσει , η καρδιά του όμως πόρρω απέχει απ Αυτού …
Ξαφνικά γίνηκε μπροστά μου το κιτρινισμένο χαρτί, το πιο πολύχρωμο μωσαϊκό και οι απλές παράδοξα γραμμένα λέξεις , οι πιο αρμονικά τεχνουργημένοι ύμνοι. Γράφτηκε με αγάπη από μια ουρανοπολίτισσα πια γυναίκα που δεν ξέχασε ποτέ της να θυμηθεί .
Πως τα Χριστούγεννα σαρκώθηκε ο Θεός και ανέβασε τον άνθρωπο στον Ουρανό!
Πως στολισμένη πρέπει να ναι μονάχα η ψυχή , φωτισμένη όχι η πλατεία της πόλης μα η πλατιά καρδιά μας ! Δεν την ένοιαξε να ρωτήσει κάποιον διπλανό της για την ορθογραφία και για κάποια με φτιασίδια πασπαλισμένη ευχή . Όχι γιατί δεν βρήκε κάποιον εύκαιρο, μα γιατί έτσι ευλόγησε ο Κύριος , με ανεξίτηλα γράμματα να γραφτεί η ταπείνωση και ένα μήνυμα να στείλει σε όλους εμάς τους πολυμέριμνους και φτιασιδωμένους . Δεν αδημονούσε όλα τα εφήμερα να ναι στην εντέλεια, αλησμόνητα και παραμυθένια κείνα τα μακρινά Χριστούγεννα ! Ήθελε μόνο η ευλογημένη , η άδοξη και αβαρής εκείνη ψυχούλα , όσο πιο γρήγορα να παρηγορήσει με την ανυπόκριτη αγάπη της , την δυσκολεμένη της αδελφή . Παραμύθι και Παραμυθία. Φως Χριστού αιώνιο και λαμπιόνια που αναβοσβήνουν
. Χριστούγεννα έφτασαν ξανά .
Λίγες ώρες μείνανε ακόμα .
Μετρήσαμε αντίστροφα .
Στολίσαμε νωρίτερα!
Σχίζω μια σελίδα από παλιό τετράδιο !
Θέλει η ανορθόγραφη ψυχή μου να γράψει δυο λόγια που θα ανακουφίσουν , θα δώσουν ελπίδα , θα ανάψουν μια σπίθα στο σκοτάδι της μεγάλης πλατείας και της στενής καρδιάς μου .Να θυμηθώ και εγώ , να μην ξεχάσω …
Αλλιώς θα πεταχθεί τούτο το χαρτί σαν κιτρινίσει , σαν δέντρο κομμένο , σαν λαμπιόνι καμένο, σαν φαγητό ξινισμένο .
Να μην ξεχάσω να γράψω πάνω του λόγια αληθινά ! Μα πρώτα να αναζητήσω την προαίρεσή μου ! Αυτή που στέλνει δύναμη και θάρρος για ομολογία αληθινού Φωτός προαιωνίου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου