Τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη
Ορθόδοξος Θεολογῶν
Συνήθως ὅτι ἀγνοοῦμε, ἔχωμε τάσεις νά το διαβάλουμεν ἤ καί δαιμονοποιοῦμεν. Εἶναι ἀξιωματική ὑπαρξιακή νομοτέλεια τῆς ἀνθρωπίνης ἀγωνίας, τοῦ φόβου τῶν ψυχολογικῶν ἀνασφαλειῶν καί τῆς ἀμάθειάς μας. Δέν πρόκειται πάλι νά ἀσχοληθῶ μέ τόν γνωστό ἀρχιοικουμενιστήν καί κακεργέτην κύριον Παναγιώτη Ἀνδριόπουλον. Διότι ἔχω σοβαρώτερες ἐνασχολήσεις νά διενεργήσω.
Ἡ τιμητική προσκύνησις (καί ὄχι λατρεία) τῶν ἱερῶν Εἰκόνων καί τῶν Ἱερῶν Λειψάνων εἶναι μέσα στήν γραπτήν και ἄγραφον Μυστικήν ἱεράν Παράδοση τῆς Πατερικῆς Θεολογίας μας. Ἐμπίπτει στό εἰδικόν Μυστηριακόν κεφάλαιον Περί τῶν θεοειδῶν Ἀκτίστων ἐνεργειῶν. Ὅστις ενδιαφέρεται πράγματι καί ἐπιθυμεῖ, νά ἐρευνήσει, τοῦτην τήν ΔΟΓΜΑΤΟΛΟΓΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας μας, θά τό πράξει. Ὅποιος εἶναι μωροπίστευτος καί αἰχμάλωτος τῶν Νεοαθεϊστικῶν καί Νεορθόδοξων δυσσεβῶν δογμάτων «μέ γειά του μέ χαρά του». Προσωπικῶς για την παρούσα φάση, καί δή τήν σήμερον, δέν μας ἀπασχολεῖ νά πείσουμε κανέναν φιλότιμον ἤ καί ἀφιλότιμον ἀναγνώστη μας.
Εἶναι ἄκρως ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΝ νά διαβάλεται (ἀπό ψευδο-θεολόγους) μέ περίσσια κακεντρέχεια ἡ τιμητική προσκύνησις καί λιτανία τῶν ἱερῶν Εἰκόνων καί τῶν ἁγίων Λειψάνων.
Ἡ «ἐνδημική νόσος» ἐβρίσκεται ΜΟΝΟΝ στίς νοσηρές (ἐκ Πνευματικῆς ἀπόψεως) καρδιές τόν νοῦν καί τίς ψυχές, ἐκείνων πού ἀπορίπτουν, ὡς δῆθεν εἰδωλολατρία τήν τιμή καί προσκύνηση τῶν προαναφερομένων.
Ἡ συχνή μεταφορά καί λιτάνευσις τῶν ἱερῶν Λειψάνων καί Εἰκόνων εἶναι δείγμα ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ πνευματικῆς ὑγείας καί ἀνεξίθρησκης δημοκρατίας. Κάθε ἄλλη «θεολογική» ἤ «δημοσιογραφική» ἄποψις-παραφωνία περιπίπτει στα ὅρια τοῦ Διαβολισμοῦ ἤ δαιμονισμοῦ.
«Ἐργαλεῖον χειραγώγησις» τῶν θρησκευόμενων μαζῶν, σαφῶς καί ΔΕΝ εἶναι οἱ θαυματουργές Εἰκόνες (ἅπαντες εἶναι θαυματουργές, ἀκόμη καί τά αντίγραφα ἤ καί τά χάρτινα εἰκονάκια) καθῶς μᾶς διδάσκει ὁ αἱρετικολόγος Πατρινός, ἀλλά τό δυσαιχμάλωτον Φανάριον, τὀ ὁποῖον ὑπηρετεῖ δουλικῶς καί αδιακρίτως ὁ κ. Π. Ανδριόπουλος καί σύν αὐτῷ. Ὅποιος εμπιστεύεται, ἀδιακρίτως, τοῦς Ἀρχιοικουμενιστές Φαναριῶτες, κακόν τοῦ κεφαλιοῦ του, με ἀπροσμέτρητες ψυχοσωματικές συνέπειες ἐπί τοῦτης τῆς ἀρνητικῆς ἐπιλογῆς. Ὁ αληθινός καί βέρος Ῥωμῃός, ΔΕΝ επιδέχεται νά τόν χειραγωγεῖ τό θεοκρατικόν Βατικανόν, ΟΥΤΕ ὁ θεοκρατικός Λουθηροκαλβινισμός τῶν Ἀγγλοαμερικανῶν καί Γερμανῶν, ἀλλ΄ ΟΥΤΕ ἀναντίρρητα τά σωρηδόν σκλαβοποιά πάθη του. Τό Βατικανοποιημένον Φανάριον, μετεβλήθει πλέον σέ θεοκρατικόν καί θρησκόληπτον σύστημα, εξάπαντος Νευροβιολογική και Ψυχοσωματική «ἐνδημική νόσος».
Τό «Οἰκουμενικόν» Πατριαρχεῖον μας, δυστυχῶς, εἶναι αἰχμάλωτον τόσο στήν Ἐξωτερική Πολιτική τοῦ Βατικανού ἀλλά συνάμα ὅσον καί στήν Ἐξωτερική Πολιτική τοῦ Ἀμερικανισμοῦ. Παπισμός και Προτεσταντισμός, αμφώτεροι, ΑΠΟΡΙΠΤΩΣΙΝ τήν ὀρθόδοξη Πατερική Θεολογία τῶν Ἀκτίστων Ἐνεργειῶν.
Δηλαδή, ὁ πανθρησκειακός καί πολυαιρετικός Οικουμενισμός και τά φερέφωνα αὐτοῦ, ΑΠΟΡΙΠΤΟΥΝ τήν ἄκτιστον Ἁγιοποιόν ἐνέργεια τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. Ἀπορίπτωσι λ.χ. τό ἀναντίρρητον γεγονός καί τό ἀπλανές κριτήριον τῆς ἁγιότητος. Ἀπορίπτωσι ἐπίσης την ἄκτιστον Καθαρτητικήν, Φωτιστικήν καί Θεοποιόν ἐνέργειαν πού συμμετέχονται καί προσλαμβάντονται ΔΩΡΕΑ («ἐκ τοῦ Πατρός τῶν Φώτων») διά τῶν ἀπείρων θείων Μυστηρίων τῆς Ὀρθόδοξου Καθολικῆς Εκκλησίας.
Εἰδωλολατρία εἶναι: ἡ λατρευτική προσωπολατρία-προσκόλλησις καί ἀδιάκριτη ἐμπιστοσύνη π.χ. πρός τόν Πατριάρχην κ. Βαρθολομαίον ἤ καί πρός τόν Μητροπολίτου Περγάμου κ. Ἰωάννου Ζηζιούλα. Δεν εἶναι εἰδωλολατρία ἡ ΤΙΜΗΤΙΚΗ προσκύνησις ἱερῶν Εἰκόνων, ἁγίων Λειψάνων ἤ ἀκόμη καί ἱερῶν προσωπικῶν (ὑλικῶν) ἀντικειμένων πού ἦτο σέ χρήση ἀπό ἁγίες Προσωπικότητες. Οἱ Ἄκτιστες Ἐνέργειες μεταβάλλωσιν Μυστηριακῶς τόν ἄρτον καί τόν οἶνο (ὑλικά αντικείμενα) σέ Σῶμα καί Αἷμα τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ μας. Προσκυνοῦμεν καί τιμοῦμεν ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΩΣ, ἤ ἄν θέλετε, συντρώγουμε («συνδειπνοῦμε») διά τῆς ἐμπροϋπόθετης λατρευτικῆς προσκύνησις τόν ὅλον Ἀνεστημένον Θεάνθρωπον Χριστόν.
Κατά τήν λογικοφανή ἰδεοληψία τῶν Νεορθόδοξων θεολογούντων καί τῶν Νεοαθεϊστῶν σαχλαμαρούντων, περί εἰδωλολατρίας ὁ λόγος, ὅσοι ὀρθόδοξοι Χριστιανοί συμμετέχωμεν στό Κοινό Ποτήριον τῆς θείας Εὐχαριστίας, εἴμεθα κατά τήν ἰδικήν τους λογικήν, εἰδωλολάτρες, διότι λ.χ. θεοποιούμεν (!) καί λατρεύωμεν (!!), τόν ἄρτον καί τόν οἷνον, τουτέστιν ἄκρως φαι-νο-με-νι-κή καί νηπειακή (!!!) ἄ-θεολόγητη ἀντίληψις.
ΟΥΤΕ θεοποιοῦμεν τις ἱερές Εἰκόνες· ΟΥΤΕ θεοποιοῦμεν τά ἅγια Λείψανα τῶν θεοφόρων Πατέρων· ΟΥΤΕ λατρεύουμεν, τά ρούχα, τίς παντόφλες καί ἄλλα λοιπά ὑλικά ἀντικείμενα αὐτῶν. Ἀπλῶς τά τιμοῦμεν (ὅπως τιμούμε καί συντηροῦμε αγαπητικά τά ὑλικά προσωπικά ἀντικείμενα τῶν κεκοιμημένων ἀγαπητῶν συγγενών καί φίλων μας) διότι οἱ ἄκτιστες ενέργειες εἰσχωροῦσι καί χρησιμοποιῶσι, τήν ὑλικήν πραγματικότητα, ἵνα ὁ καλοπροαίρετος πιστός λάβει τήν καθαρτικήν-φωτιστικήν θείαν Χάρη καί ἐν τέλει σταδιακῶς τόν περιπόθητον θεωπτικόν Ἁγιασμόν.
ΕΡΩΤΗΜΑ: Πῶς εἶναι δυνατόν, «ορθόδοξοι» θεολόγοι καί νεοαθεϊστές, νά ὁμοφρονῶσι, στό ἑτερόδοξον ζήτημα τῆς δῆθεν εἰδωλολατρίας, περί τῶν ἱερῶν Εἰκόνων καί χαριτόβρυτων Λειψάνων; Γιά ποῖον ὑπέρτατο λόγον ὑφίστατατο τέτοια ἀσεβῆς ταύτησις καί πεπλανημένη συναντίληψις ἰδεοληψιῶν; Μήπως ἐμπνέονται καί ἀπό τόν ἴδιον πατέρα; Τόν πατέρα τοῦ ψεύδους καί τῆς ἀπάτης;
Ο δαιμονισμός ΕΔΩ
Βέβαια για να είμαστε δίκαιοι δεν είναι μόνο ψευτοθεολόγοι
του καιρού ή αντίχριστα περιοδικά που προβάλουν τέτοιες
αντί πατερικές θέσεις ,είναι και κήρυκες ορθόδοξοι υποτίθεται
που όμως έχουν μπερδεμένες απόψεις, αφού ως γνωστόν τα βιβλία τους βρίθουν σχολίων και παραπομπών σε «θεολόγους» της Τυβίγγης ,δείτε εδω
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου