Ο αποχαιρετισμός του πρωτοπρ. Νικολάου Μανώλη στους ενορίτες του Ι. Βυζ. Ναού Προφ. Ηλιού Θεσσαλονίκης
Ο π. Νικόλαος Μανώλης, εφημέριος του ιερού βυζαντινού ναού Προφήτου Ηλιού Θεσσαλονίκης επί 26 έτη, για λόγους Πίστεως (ως γνωστόν ο π. Νικόλαος δίνει μεγάλες μάχες εναντίον της παναίρεσης του Οικουμενισμού που έχει αλώσει τα υψηλά κλιμάκια της εκκλησιαστικής ηγεσίας),από τις 21 Μαῒου 2015, μετατέθηκε αναγκαστικά, με εντολή της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, κατόπιν αιτήματος του μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κ. Ανθίμου, στον ιερό ναό Αγίου Σπυρίδωνος Τριανδρίας.
Σε αυτό το βίντεο, ο π. Νικόλαος, αποχαιρετά με ψηλά το κεφάλι, τους αγαπημένους του ενορίτες. Δε λύγισε στις απειλές και εκβιασμούς, δεν δήλωσε μετάνοια για τον αντιοικουμενιστικό του αγώνα.
Συνεπής στις θέσεις του, πιστός στην Ορθόδοξη Εκκλησία, ομολογητής της Πίστεως, ευχαριστεί το Θεό, για τις ταλαιπωρίες και τιμωρίες που υπέστη, χάρην του αντιαιρετικού του αγώνα.
Συνεπής στις θέσεις του, πιστός στην Ορθόδοξη Εκκλησία, ομολογητής της Πίστεως, ευχαριστεί το Θεό, για τις ταλαιπωρίες και τιμωρίες που υπέστη, χάρην του αντιαιρετικού του αγώνα.
Επειδή δεν του εδόθη η ευκαιρία από την ιερά μητρόπολη Θεσσαλονίκης, να αποχαιρετήσει τους ενορίτες του και επειδή δεν έμαθε στη ζωή του να φεύγει ως κλέφτης και ληστής, αποφάσισε με αυτόν τον τρόπο να απευθυνθεί, ίσως για τελευταία φορά, στους ενορίτες του και τα πνευματικά του τέκνα, αποχαιρετώντας τους.
4 σχόλια:
Μπορεί κανείς να μας πει πότε έλαβε η ΔΙΣ την απόφαση περί αναγκαστικής μεταθέσεως του π.Νικολάου απ την ενορία με την οποία έχει ταυτισθεί ποιμαντικά και συναισθηματικά;
Η απόφαση ελήφθη ομοφώνως ή κατά πλειοψηφία;
Ένας ιερέας απομακρύνεται από την ενορία του όταν το ποίμνιό του αιτείται απ την προισταμένη του (ιερέα) αρχή κάτι τέτοιο επειδή, προφανώς, υφίσταται δυσαρμονία στη σχέση τους και συνακόλουθο ψυχικό χάσμα μεταξύ ποιμνίου και ποιμένος. Στην προκειμένη, όμως, περίπτωση συμβαίνει το εκ διαμέτρου αντίθετο.
Η οιμωγή και ο θρήνος του πιστού λαού που βιώνει έναν πρωτόγνωρο πνευματικό απορφανισμό συνιστά, κατά τους συνοδικούς, λεπτομέρεια ήσσονος σημασίας;
Σκέφθηκαν, άραγε, οι, λαβόντες την περί αναγκαστικής μεταθέσεως απόφαση επίσκοποι ότι ενδέχεται να αδίκησαν το συγκεκριμένο ιερέα και ότι με την προμνημονευθείσα απόφασή τους συνετέλεσαν στη θεσμοθέτηση της αδικίας στον κατ εξοχήν ευαίσθητο, πνευματικά, χώρο της Εκκλησίας;
Λ.Ν.
Ένα ακόμα από τα πολλά αναπάντητα ερωτήματα σχετικά με την υπόθεση. Μόνο αποφάσεις χωρίς εξηγήσεις βλέπουμε. Ως πότε;
Θλιβερές κορώνες αυτοδικαίωσης και ετεροκατηγορίας από ιερέα! Τα συλλυπητήριά μας, πάτερ, για την πολλαπλή αυτοδιαφήμισή σας (για το ότι λέτε την αλήθεια, για το ότι κάνετε αγώνα εναντίον αίρεσης, για τα καλά σας έργα που είναι παγκοσμίως (!) γνωστά, για την ταύτισή σας με τον ναό του προφήτη Ηλία λόγω του έργου σας κλπ), για τα δηλητηριώδη βέλη κατά του μητροπολίτη, των συνοδικών επισκόπων, του πρωτοσυγκέλλου κλπ, αλλά και για το «θάψιμο» του συλλειτουργού σας π. Φιλουμένου (να μάθει να μην πατάει επί πτωμάτων, σας έβλαψε εν γνώσει του κλπ). Αν ήταν έτσι οι «ομολογητές», η ορθοδοξία θα ήταν προτεσταντισμός... Κρίμα για τους ανθρώπους που εμφανέστατα εγκλωβίστηκαν στην προσωπολατρεία, την επισκοπομαχία και τις τάσεις για φατρία. Το ποίμνιο είναι του Χριστού και όχι οιουδήποτε αυτοπροβαλλόμενου ιερέα. Ας διαβάσουμε όλοι τον βίο του αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου, προτού σκεφτούμε ότι «διωκόμαστε» άδικα...
Δεν έχουμε δει πιο θλιβερή ματιά και κακότητα για ιστολόγο, για ένα λεβέντη παπά! Κρίμα καημένε και το όνομα..
Δημοσίευση σχολίου