Όλη νύχτα ο ήχος είχε έρθει πίσω ξανά, και ξανά πέφτει αυτή η ήσυχη, αδιάκοπη βροχή.
Τι είμαι για μένα που πρέπει να θυμάται κανείς να επιμένει σ΄ αυτό τόσο συχνά;
Είναι που ποτέ η άνεση ακόμη η τραχύτητα της βροχής πέφτοντας δεν θα ΄χουν για μένα κάτι άλλο απ΄ αυτό, κάτι όχι τόσο επίμονο.
Eίμαι για πάντα, λοιπόν, κλειδωμένος σ΄ αυτή την οριστική αμηχανία.
Αγάπη, αν μ΄ αγαπάς, ξάπλωσε δίπλα μου.
Γίνε για μένα, σαν τη βροχή η έξοδος από την κούραση, την ανοησία, την μισο- λαγνεία της σκόπιμης αδιαφορίας.
Να ΄σαι υγρή με μια αξιοπρεπή ευτυχία... (ΡΟΜΠΕΡΤ ΚΡΗΛΥ)
Υ.Γ. Μια προσευχή γι΄ αυτούς που η βροχή θα πνίξει...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου