ΚΑΤΙ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΚΑΛΑ.
ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΤΟ ΝΙΩΘΟΥΜΕ.
ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΑΚΟΥΜΕ ΤΟ ΙΔΙΟ:
«ΕΦΥΓΕ ΞΑΦΝΙΚΑ».
ΝΕΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ.
ΧΩΡΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟ.
ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ.
ΜΙΑ ΑΝΑΚΟΠΗ. ΕΝΑ ΠΡΩΙ. ΕΝΑ ΒΡΑΔΥ. ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ. ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ. ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ.
ΚΑΡΔΙΕΣ ΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΑΝΕ.
ΣΩΜΑΤΑ ΠΟΥ ΛΥΓΙΖΟΥΝ.
ΖΩΕΣ ΠΟΥ ΚΟΒΟΝΤΑΙ ΣΤΗ ΜΕΣΗ.
ΚΑΙ ΟΛΟ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ ΣΠΑΝΙΟ.
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ «ΜΙΑ ΚΑΚΗ ΣΤΙΓΜΗ».
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΞΑΙΡΕΣΗ.
ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ.
ΞΑΦΝΙΚΟΙ ΘΑΝΑΤΟΙ.
ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΙ ΚΑΡΚΙΝΟΙ ΠΟΥ ΤΡΕΧΟΥΝ ΣΑΝ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ.
ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ «ΧΑΘΗΚΑΝ ΞΑΦΝΙΚΑ».
ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΚΑΝΟΥΝ ΠΩΣ ΔΕΝ ΒΛΕΠΟΥΝ.
ΠΩΣ ΔΕΝ ΑΚΟΥΝ.
ΠΩΣ ΔΕΝ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ.
ΜΑ ΠΟΣΟ ΑΚΟΜΑ;
ΠΟΣΟΙ ΑΚΟΜΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ;
ΠΟΣΑ «ΞΑΦΝΙΚΑ» ΝΑ ΧΩΡΕΣΕΙ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ;
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΟΒΟΣ.
ΕΙΝΑΙ ΕΡΩΤΗΣΗ.
ΚΑΙ Η ΕΡΩΤΗΣΗ ΜΕΝΕΙ:
ΠΟΥ ΘΑ ΒΓΕΙ ΟΛΟ ΑΥΤΟ;
1 σχόλιο:
... ὡς ἀρπαγέντες
καὶ εἰς χεῖρας
ἐχθροῦ... ἀοράτου...
ποὺ σὰν λές νὰ κατέχει
ἐκεῖνο το μοιραῖο
"ξαφνικά"...
σὰν... πολυεργαλεῖο
ἀνά χεῖρας,
βρίσκονται κατʹ οὐσίαν ὡς βιαίως ἀπαχθέντες
καὶ ἐν ὁμηρίᾳ,
μὲ μιά δαμόκλειο σπάθη ἐπικρεμάμενη,
(κι ὡς τάχα οφθαλμός
τὰ πάνθʹ ὁρῶν...)
κι ὡς μέγγενη ποὺ συμπιέζει τὶς αἰχμάλωτες ψυχές·
κι ἴσως νὰ εἶναι αὐτό μιά δύναμη,
ποὺ ξέρει πὼς νὰ παραλύει κάθε σκέψη,
ποὺ ἀνοίγει τὰ φτερά νὰ φτερουγίσει...
λίγο πιὸ πέρα ἀπʹ τὰ...
κοσμικά... συστημικά...
-και ὑποτιθέμενα
ἀντισυστημικά-
διασκοτισμένα πλαίσια
φτιαγμένα ἀπό νάϋλον...
χάλυβα... ὑδρογονάνθρακες...
κι ἄφθονη πάμφθηνη... ρεάλʹφαντασία... !
Δημοσίευση σχολίου