Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

TO ΠΑΣΧΑ ΤΟΥ ΜΕΧΜΕΤ ΜΠΕΗ

 
                        https://1.bp.blogspot.com/-m6voVu5OiJY/WPZnkU0qYWI/AAAAAAAAwXE/XJpqgdbmHU8ETRIFUtXlq_eZxbbtycq-QCLcB/s320/livadeia-iw-logothetis.JPG

Τ
ν 9ην ραν τς πρωας τουρκιστ, δηλαδ περ τν τρίτην μετ τ μεσονκτιον, σπνιο τινες διαβται, ο τελευταοι πομείναντες ες τν κκλησαν το γου Μην κατ τν λειτουργαν τς πρτης ναστάσεως, πστρεφαν σπεδοντες ες τς οκας των. Μετ’ λγον οτε ν βμα ντήχει ες τν δρμον, σιγ δ νεκρικ βασίλευε καθ’ λην τν τουρκικν συνοικίαν. Εξαφνα θύρα τς αλς μεγλης τινς οκας νοχθη χωρς κρτον κα φάνη προκύψασα κεφαλ νθρπου.
κεφαλ στρφη δεξι κα ριστερά, ς ν ξταζε μετ προσοχς ες τ μσον το σκτους, πειτα πεσρθη κα νεφνη πάλιν δι ν παναλβ τν ξτασιν.
-
Ελτε, δν εναι κανείς, κοσθη χαμηλ φων.
Ψιθυρισμ
ς λαφρς κολοθησε, κα τρα σματα, σκια μάλλον, μα μεγλη, α λλαι μικρτεραι, ξλθον ες τν δρμον.
λλ παρευθς βματα ντήχησαν, κατ’ ρχς μόλις κουόμενα, πειτα δ βαρα κα πλησιζοντα. Α τρες σκια πεσύρθησαν μέσως ντς τς αλς, κα θρα πανεκλεσθη. τε διαβάτης πέρασε κα σβησεν κρτος τν βημάτων του, προέκυψεν κ νέου κεφαλ κ τς μιανοιχθεσης θρας, στράφη, ξήτασε, κα τ τρία πρσωπα ξλθον πλιν.
– Π
με γργορα, ψιθρισεν ψηλς νήρ· πμε γρήγορα. ργήσαμε πολ, κα θ μς περιμέν… Βλε καλύτερα τ γιασμάκι σου, Ελιφτ- Ρεσστ, δσε μου τ χρι σου !
Κα ο τρες βυθσθησαν ες τ σκτος το μικρο δρόμου κα προχρουν σιωπηλο˙ λλ μλις στρεψαν ατν, ερθησαν πρ γραας γυναικς, κρατούσης ες τν χερα λαμπδα ναμμνην. Εβδιζεν ατη μετ κπου νεκα τς λικας της, σρετο σχεδν, δι ν φρ ες τ σπτι της τ «γιον φς», πο εχεν νψει ες τν κκλησαν. Ες τν θαν του φωτς κα ο τρες στρεψαν τν κεφαλν πρς τ ντθετον μρος, δι ν μ ναγνωρισθον.λλ ματαως˙ γραα ψωσεν λγου τ φς, κα φτισεν ατος περισστερον δι τν κτνων του κα τν βλεμμτων της. Ο δρμος το στενς. Τ πλατι νδματα τς Ελιφτ, μετατοπζοντα τν έρα, παρ’ λγον ες τ σκτος ν σβσουν τν φλγα τς λαμπδος.
– Πολλ
τ τη σας, Μεχμτ μπη, επεν γραα χαιρετζουσα.
– Καλημ
ρα, κερά˙ πντησεν κενος· κα το χρόνου. Κα προχρησε μετ τς συνοδεας του. γραα στραφεσα τότε τος παρηκολοθησεν π’ λγον δι το βλμματος, ταν δ τος χασεν ες τ σκτος επε μσα της:
– Τ
τοια ρα Μεχμτ μπης μ μι χανομ κα τ γυι του… Πο ν πηγανουνε ; Χριστ μου, μρα πο’ ναι, δ ρίχνεις μι φωτι ν τν κψς, ν γλυτσουν π να κακ σκλο ο Χριστιανο;
Ε
ς σκτος το βυθισμένος κα νας το γου Μην. Πρ μικρο χιλιδες κηρίων κατεφτιζον ατν˙ πρ μικρο πλθη εσεβν συνωθοντο κα ες τς αλς του κμη, πρ μικρο χαρμσυνοι ψαλμδαι ντχουν π τος θλους του κα τ «Χριστς νστη» π στματος ες στμα μετεδίδετο ς γλυκύτατος τν σπασμν.
Τ
ρα πμεινε μνον τ νμικτον ρωμα τν λιβανωτν κα τν κηρων, γεμζον τν τμσφαιραν, πρ τς παργρου εκόνος τς Παναγας κανδλα, ατ μνον διατηροσα τ μυδρν φς της, κα σιγή, σιγ πανταχο
Δύο κτύποι
κοονται αφνης ες τν σωτερικν θραν, ξ νς παρ’ ατν στασιδου γερετα τις καθμενος, ναμνων, κα σπεύδει μ βμα σταθς, ποτρμων, ν’ νοξ. το ερες. Εσρχεται ες, κλίνει τ σμα κα σπάζεται τν δεξιν του. Εσρχεται λλος, εσέρχεται τρτος κα παναλαμβνουν τ ατά. 
πειτα θρα κλεεται ο δ εσελθόντες, προπορευομνου το ερέως, πλησιζουν θορύβως πρ το τμπλου κα γονατίζουν, κμνοντες τ σημεον το σταυρο.
ερεύς Γρηγριος, γρων σεβσμιος, μ μακρν λόλευκον γενειάδα, εσρχεται δι τς πλαγας θρας ες τ ερόν, νογει τν ραίαν Πλην κα ποτεινόμενος πρς τν μικρότερον τν γονυπετούντων:
Ελα, παιδ μου, δ ν μ βοηθήσς. Κα παραδίδει ες τς τρεμοσας κ συγκινσεως χερας το σπεύσαντος δεκαετος μικρο παιδίου μικρν λαμπδα, φο ναψεν ατν κ το κοιμτου φωτς, πο φυλσσεται π το ερο θυσιαστηρου.Επειτα, μετ τινας στιγμς, φορσας τ χρυσοπρσινον ατο πετραχλιον κα λαβν δι τς ριστερς τ λιθοκλλητον δισκοπτηρον τς γας Κοινωνας πλησασε πρς τν ραίαν Πλην ψιθυρζων εχς τινας μ χαμηλν φωνήν.
Πρ
ατς στκετο λαμπαδοφρος πας μ συμπαθ ρααν ψιν, χρς, συγκινημνος, μ τολμν ν ψσ πρς τν ερα τ μματα.
– Πλησι
σατε, επεν ερες πρς τος λλους δο.ν πρτοις πλησασε γυνή, τριντα ως τριανταπέντε τν. Τ φς τς λαμπδος πιπτεν λον π τς μορφς της, τς ποας πταιστος κανονικτης κα ρασμα αστηρτης παρουσίαζον τλειον τύπον βυζαντινς γιογραφίας. το πσης χρ κα βαθως συγκινημνη.χρεισθη ν τν στηρξ δι τς χειρς πλησον στμενος, δι ν μ πσ, ναβανουσα τς βαθμδας, πο τν χριζον π το ερέως. Ο μεγλοι μαροι φθαλμοί της σαν δακρυσμνοι.
– «Μεταλαμβ
νει δολη το Θεο Μαρα, ες τ νομα το Πατρς κα το Υο κα το γου Πνεματος».
Τα
τα πγγειλε βραδέως κα μετ’ ξαιρετικς πισημότητος ερες, πλησιζων πρς τ στόμα της τν θεαν μετάληψιν.
Δ
ο μεγλα δάκρυα φνησαν π τν φθαλμν κα κυλίσθησαν ες τς παρεις τς μεταλαβοσης.
– Μν
σθητ μου, Κριε, επεν μετ συντριβς, κάμνουσα τ σημεον το σταυρο κα πισθοχωροσα. Επειτα, ες ν νεμα το ερως, λαβε τν λαμπάδα κ τς χειρς το παιδός, δι ν πλησισ κα οτος.
– «Μεταλαμβ
νει δολος το Θεο Νικλαος, πανέλαβει ερεύς, περιβάλλων τν παδα δι φιλοστργου βλμματος.λθε κα σειρ το νδρός. νέβη κα οτος μ θρρος τν νωτέραν πρς τ ερν βαθμδα κα πλησασεν. Α κτνες τς λαμπδος τρμουν, διότι τρέμει κα χερ τς κρατοσης ατν Μαρας. Πρ το «σματος κα το αματος» αστηρ κα πιβλητικ ψις του καθσταται μερος κα συμπαθς, ς μορφ μρτυρος, τ δ κινούμενον φς δδει νέκφραστν τινα γλυκύτητα ες τος συγκινημένους χαρακτρας το προσπου του, ες τος κτινοβολοντας κ χαρς φθαλμος του.
– «Μεταλαμβάνει δολος το Θεο Μιχαλ, ες τ νομα το Πατρς κα το Υο κα το γου Πνεματος», πανλαβε δι τρτην φορν μετ’ πιταθεσης ες τ πακρον συγκινσεως ερες κα δκρυσε κα οτος.
μν˙ επε δι βραχνς φωνς μεταλαβν.ταν μετ τινα λεπτ α τρες σκια, διασχίζουσαι τ πικρατον τι σκτος ες τς στενωπος το ρακλείου, πστρεφαν βιαστικα ες τν οκαν των, γραῖά τις δν τυχεν ες τν δρόμον, δι ν τος ναγνωρσ μ τν βοθειαν το κηρου τς ναστσεως. ν ερσκετο κα βλεπε τν Μεχμτ μπην, τν σύζυγν του Ελιφτ κα τν υἱόν του Ρεσστ, θ τος κατηρτο κα ατη «ν ρξ μι φωτι κα ν τος κάψ Χριστς μρα πο’ ναι, γι ν γλυτσουν π να κακ σκύλο ο Χριστιανο».
Διότι Μεχμτ χαιρε φμην σκληρο κα τυραννικο μπη, μνος δ παπ – Γρηγρης γνριζε ποίους θησαυρος πστεως, γπης κα αταπαρνσεως περιεχον α καρδαι το Μανουλ, τς Μαρίας κα το υο των, ο ποοι, κακο ες τ φανερν Τορκοι, ξήσκουν κρυφ στ τς σεβασμας χειρς του πσαν χριστιανικν ρετήν, θματα κα ατο δυστυχισμνα τς κατακτήσεως κα τς βας, διατηροντα σβεστον, λλ μυστικν, ες τς ψυχς των τν ερν παρδοσιν τς πστεως, πτωχο μρτυρες, φέροντες ντ βαρέος σταυρο λαφρν σαρκιον, λλ τ ποον μνον μετ τς κεφαλς των το δυνατν ν’ ποσπασθ.
Ματα
ως θ κτυπσετε τρα τν θραν το μεγλου κονακου. Κανες δν θ σς νοίξ. Α σκλβαι κα ο πηρέται λοι στλησαν π χθς ες τ μακρν τς πλεως κεμενον μετόχι το Μεχμτ – μπέη, που θ πήγαιναν τν παριον κα ο κριοί των. Εμειναν οτοι μνοι ες τ κονκι, λλ ματαίως θ κρούσετε.
Κανες δν θ σς νοίξ, διότι κανες δν θ σς κοσ. Μεχμτ, Ελιφτ κα μικρς Ρεσστ δν εναι δ. Τ κονκι κατάκλειστον, κατασκτεινον. Μνον ες τ πόγειον δνατο κανες ν ερ νθρώπους, λλ δν εναι οτοι γνωστο ες καννα. Εναι τρες πτωχο χριστιανο, προσευχμενοι πρ τς εκόνος το Εσταυρωμνου. Ο τρτος, υός, στέκεται πλησον μικρς τραπέζης, π τς ποας κνιστρον γεμτον κκκινα αγά, κα ναγιγνώσκει ες χρυσδετον βιβλον μ χαμηλν φωνν:
«Οσης ψας τ μρ κεν, τ μι τν Σαββάτων, κα τν θυρν κεκλεισμνων, που σαν ο μαθητα συνηγμνοι δι τν φόβον τν Ιουδαων, λθεν ησος κα στη ες τ μσον, κα λγει ατος· Ερνη μν».
Κα
ο κοοντες προσθτουν μετ συντριβς:
– Κ
ριε, λησον… 
ωάννης ΔαμβέργηςΝεοελληνικ ναγνώσματα, Β’ Γυμνασίου 1957

Δεν υπάρχουν σχόλια: