Αμαλί κεράσματα: Μια μαθηματικός κι ένας θεολόγος φέρνουν το γκουρμέ στο πιάτο σας
Του Κώστα Τσαούση
Ο Βασίλης είναι θεολόγος. Η Αμαλία μαθηματικός. Ο πρώτος είναι 33 κι εκείνη τρία χρόνια μεγαλύτερή του. Ζουν στην ίδια πόλη, τη Χαλκίδα. Μπορεί να μη συνέπεσαν οι δρόμοι τους την εποχή των αμφιθεάτρων, αλλά η μοίρα και ο καιρός το έφεραν να συνεργάζονται. Οχι, όπως θα περίμενε κανείς, σε μια αίθουσα σχολικού συγκροτήματος κάπου στην Εύβοια, αλλά σε ένα μικρό εργαστήριο μεταποίησης τοπικών προϊόντων και ανάδειξης πρωτότυπων γευστικών συνδυασμών. Για παράδειγμα, το γκότζι μπέρι τουρσί, του οποίου η χρήση δίνει άλλη αίσθηση στα ταπεινά όσπρια όπως οι φακές ή οι πράσινες σαλάτες. Ταυτόχρονα, αυτό το μικρό παράδειγμα δίνει ένα αισιόδοξο μήνυμα. Η σύμπραξη δύο νέων ανθρώπων, οι οποίοι βγήκαν μπροστά στα χρόνια της κρίσης, δεν δείλιασαν στιγμή και αγωνίζονται για το μέλλον των δικών τους οικογενειών μέσα από το δυναμικό κύμα μιας νέας μορφής τοπικής επιχειρηματικότητας είχε παραγωγικό αποτέλεσμα.
Μιλάμε για την Αμαλία Μπίρτσα και τον Βασίλη Δαφνή, οι οποίοι πριν από λίγες μέρες -μόλις την Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου- έκαναν την πρώτη τους εμφάνιση ενώπιον του αθηναϊκού κοινού σε εκδήλωση της πλατφόρμας living-postcards.com (που γιορτάζει τα δύο χρόνια παρουσίας της) στο Orange Grove της ολλανδικής πρεσβείας στην Αθήνα. Οι δυο τους μίλησαν για την κοινή τους πορεία που χτίζεται βήμα το βήμα, αλλά και για τα προϊόντα που κατάφεραν μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα να δημιουργήσουν, τα οποία βρήκαν ανταπόκριση και σήμερα είναι τοποθετημένα σε αρκετά delicatessen και νέου τύπου μπακάλικα στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, αλλά και στο μαγαζί της Αμαλίας στη Χαλκίδα, στο «Αμαλί Κεράσματα» επί της λεωφόρου Χαϊνά.
Τα κοινά τους προϊόντα είναι τα εξής: γκότζι μπέρι τουρσί, σάλτσα γκότζι με τσίλι, βανίλια με μύρτιλο, ξύδι με αρώνια, ξύδι με ιπποφαές, σάλτσα ντομάτα με γκότζι μπέρι και πετιμέζι με ρόδι και αρώνια σε ελαιόλαδο.
Σε τι συνίσταται, όμως, αυτή η συνεργασία, η συμπόρευση και η σύμπραξη των δύο πλευρών. Ο Βασίλης Δαφνής είναι εκείνος που φέρνει την πρώτη ύλη στο εργαστήριο - ο ίδιος εδώ και δύο χρόνια τουλάχιστον έχει αναλάβει το βαρύ φορτίο της ευθύνης που συνοδεύει την καλλιέργεια υπερτροφών στα ευβοϊκά και όχι μόνο εδάφη. Ο σπουδαγμένος θεολόγος, αντί των αιθουσών διδασκαλίας, βρέθηκε να καλλιεργεί στα χωράφια του στον Πισσώνα, ένα χωριό στην Κεντρική Εύβοια, αρώνια, μύρτιλο και γκότζι μπέρι, ενώ έχει δημιουργήσει και ένα δίκτυο καλλιεργητών στα χωριά της Δίρφης και αλλού. Η Αμαλία είναι η αρχόντισσα του εργαστηρίου και το πραγματικό αφεντικό για τους συνδυασμούς των γεύσεων.
Η ίδια δεν φοβάται τη δουλειά και προτού καν δημιουργήσει αυτό το μικρό εργαστήριο μαζί με λίγα τετραγωνικά καταστήματος έγινε γνωστή μέσα από το blog της, Συνταγές της Καρδιάς, ένα αυτοσχέδιο προσωπικό δημιούργημα από απλά υλικά, όπως η αγάπη για τα μικρά καθημερινά πράγματα που μπορεί να γεμίζουν το οικογενειακό τραπέζι. Με αφορμή αυτό το blog, η Αμαλία μπήκε και στα τηλεοπτικά στούντιο - είναι, για παράδειγμα, φιλοξενούμενη συχνά πυκνά στις εκπομπές της Ελένης Ψυχούλη, ενώ μαζί με εκείνη πριν από λίγο καιρό στο καθιερωμένο φεστιβάλ «Ελλάδα, Γιορτή, Γεύσεις», του περιοδικού «Αθηνόραμα», παρουσίασαν στο αθηναϊκό κοινό τα γκουρμέ ξύδια της με φρούτα και βότανα.
Ας πάμε, όμως, λίγο παρακάτω. Και οι δυο τους είναι πλέον προβεβλημένοι εκπρόσωποι της νέας επιχειρηματικότητας με έντονα τα τοπικά χαρακτηριστικά και με αναφορά στην τοπική αγορά. Με λίγα λόγια, συνεισφέρουν με τον τρόπο τους στην υπόθεση της τοπικής ανάπτυξης - έστω με τα… ψέματα που λέει και ο λόγος. Απο τη δική τους πρωτοβουλία βγαίνουν μεροκάματα και στηρίζονται οικογενειακά εισοδήματα. Οι ίδιοι δημιουργούν νέα συσκευασμένα και επώνυμα προϊόντα που με τη σειρά τους δίνουν νέες προοπτικές στην τοπική αγροτική παραγωγή και το έμψυχο δυναμικό της. Παράλληλα, διεκδικούν θέση και μερίδιο στη νέα αγορά των γκουρμέ γεύσεων που έχει οπαδούς, χρήμα αλλά και δυνατότητες για μικρές εξαγωγές και διασυνδέσεις με διεθνή δίκτυα χάρη στην τεχνολογία και το Διαδίκτυο.
Με τον Βασίλη δεν είναι η πρώτη φορά που ασχολούμαστε στη στήλη «Πρόσωπα στο νέο επιχειρείν». Είναι η δεύτερη και αυτό είναι σημαντικό για να φανεί ότι κάποιες προσπάθειες δεν πάνε στον βρόντο. Καρπίζουν και διαμορφώνουν μια προοπτική, ένα περιβάλλον αισιοδοξίας με πολύ γήινα πράγματα ως πρώτη ύλη και εφόδιο.
Ακόμη περισσότερο αξίζει τον κόπο γιατί δίνει το μέτρο της συνέχειας και του επόμενου βήματος των startup επιχειρήσεων, που δεν είναι άλλο από τη συνεργασία, τη συμπόρευση και τη σύμπραξη. Αλλωστε, οι μοναχικοί δρόμοι δεν ταιριάζουν ούτε στο κλίμα της εποχής, ούτε στη φυσιογνωμία που προσπαθεί να οικοδομήσει η νέα επιχειρηματικότητα στον τόπο μας.
Με βάση αυτά τα δεδομένα, η περίπτωση της Αμαλίας και του Βασίλη είναι ένα θετικό παράδειγμα προς μίμηση. Τον Σεπτέμβριο του 2013 γράψαμε για πρώτη φορά για τον Βασίλη Δαφνή, που είχε αναλάβει ο ίδιος να μας αφηγηθεί την ιστορία του: «Τελείωσα θεολόγος στην Αθήνα, αλλά λόγω της δυσκολίας του αντικειμένου σε διορισμό δούλεψα ως ιδιωτικός υπάλληλος. Συγκεκριμένα, ως πωλητής σε έκθεση αυτοκινήτων. Το 2011 ήταν το έτος-ορόσημο στη ζωή μου. ∆ιαπιστώνοντας τη δύσκολη οικονομική κατάσταση -οι πωλήσεις είχαν πέσει δραματικά- άρχισα να ψάχνω λύσεις για να βγω από το αδιέξοδο. Ετσι λοιπόν στράφηκα στον πρωτογενή τομέα: κοίταξα την τρούφα, το μύρτιλο, το ρόδι κ.ά., όλα όμως είχαν κάποιο τρωτό σημείο. Προτίμησα έτσι την αρώνια - όντως πιο ανθεκτικό και το λιγότερο γνωστό από όλα τα άλλα φυτά». Στο άρθρο του 2013 ο ίδιος παραδέχθηκε πως η επιλογή του έγινε χωρίς να γνωρίζει τα μυστικά του επαγγέλματος, καθώς είχε μεσάνυχτα από αγροτικές καλλιέργειες.
Ετσι λοιπόν άρχισε την ενασχόλησή του παράλληλα με τη βασική του δουλειά. Και αυτό μέχρι τον ∆εκέμβριο του 2012. Τότε, ο μισθός του μειώθηκε στα 370 ευρώ και ο Βασίλης αποφάσισε να ασχοληθεί αποκλειστικά και μόνο με τα φυτά του. Τη συνέχεια τη διαβάσατε ήδη, ενώ απομένουν και τα επόμενα βήματα, τα πιο ενδιαφέροντα της ιστορίας του.
Ο Βασίλης είναι θεολόγος. Η Αμαλία μαθηματικός. Ο πρώτος είναι 33 κι εκείνη τρία χρόνια μεγαλύτερή του. Ζουν στην ίδια πόλη, τη Χαλκίδα. Μπορεί να μη συνέπεσαν οι δρόμοι τους την εποχή των αμφιθεάτρων, αλλά η μοίρα και ο καιρός το έφεραν να συνεργάζονται. Οχι, όπως θα περίμενε κανείς, σε μια αίθουσα σχολικού συγκροτήματος κάπου στην Εύβοια, αλλά σε ένα μικρό εργαστήριο μεταποίησης τοπικών προϊόντων και ανάδειξης πρωτότυπων γευστικών συνδυασμών. Για παράδειγμα, το γκότζι μπέρι τουρσί, του οποίου η χρήση δίνει άλλη αίσθηση στα ταπεινά όσπρια όπως οι φακές ή οι πράσινες σαλάτες. Ταυτόχρονα, αυτό το μικρό παράδειγμα δίνει ένα αισιόδοξο μήνυμα. Η σύμπραξη δύο νέων ανθρώπων, οι οποίοι βγήκαν μπροστά στα χρόνια της κρίσης, δεν δείλιασαν στιγμή και αγωνίζονται για το μέλλον των δικών τους οικογενειών μέσα από το δυναμικό κύμα μιας νέας μορφής τοπικής επιχειρηματικότητας είχε παραγωγικό αποτέλεσμα.
Μιλάμε για την Αμαλία Μπίρτσα και τον Βασίλη Δαφνή, οι οποίοι πριν από λίγες μέρες -μόλις την Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου- έκαναν την πρώτη τους εμφάνιση ενώπιον του αθηναϊκού κοινού σε εκδήλωση της πλατφόρμας living-postcards.com (που γιορτάζει τα δύο χρόνια παρουσίας της) στο Orange Grove της ολλανδικής πρεσβείας στην Αθήνα. Οι δυο τους μίλησαν για την κοινή τους πορεία που χτίζεται βήμα το βήμα, αλλά και για τα προϊόντα που κατάφεραν μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα να δημιουργήσουν, τα οποία βρήκαν ανταπόκριση και σήμερα είναι τοποθετημένα σε αρκετά delicatessen και νέου τύπου μπακάλικα στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, αλλά και στο μαγαζί της Αμαλίας στη Χαλκίδα, στο «Αμαλί Κεράσματα» επί της λεωφόρου Χαϊνά.
Τα κοινά τους προϊόντα είναι τα εξής: γκότζι μπέρι τουρσί, σάλτσα γκότζι με τσίλι, βανίλια με μύρτιλο, ξύδι με αρώνια, ξύδι με ιπποφαές, σάλτσα ντομάτα με γκότζι μπέρι και πετιμέζι με ρόδι και αρώνια σε ελαιόλαδο.
Σε τι συνίσταται, όμως, αυτή η συνεργασία, η συμπόρευση και η σύμπραξη των δύο πλευρών. Ο Βασίλης Δαφνής είναι εκείνος που φέρνει την πρώτη ύλη στο εργαστήριο - ο ίδιος εδώ και δύο χρόνια τουλάχιστον έχει αναλάβει το βαρύ φορτίο της ευθύνης που συνοδεύει την καλλιέργεια υπερτροφών στα ευβοϊκά και όχι μόνο εδάφη. Ο σπουδαγμένος θεολόγος, αντί των αιθουσών διδασκαλίας, βρέθηκε να καλλιεργεί στα χωράφια του στον Πισσώνα, ένα χωριό στην Κεντρική Εύβοια, αρώνια, μύρτιλο και γκότζι μπέρι, ενώ έχει δημιουργήσει και ένα δίκτυο καλλιεργητών στα χωριά της Δίρφης και αλλού. Η Αμαλία είναι η αρχόντισσα του εργαστηρίου και το πραγματικό αφεντικό για τους συνδυασμούς των γεύσεων.
Η ίδια δεν φοβάται τη δουλειά και προτού καν δημιουργήσει αυτό το μικρό εργαστήριο μαζί με λίγα τετραγωνικά καταστήματος έγινε γνωστή μέσα από το blog της, Συνταγές της Καρδιάς, ένα αυτοσχέδιο προσωπικό δημιούργημα από απλά υλικά, όπως η αγάπη για τα μικρά καθημερινά πράγματα που μπορεί να γεμίζουν το οικογενειακό τραπέζι. Με αφορμή αυτό το blog, η Αμαλία μπήκε και στα τηλεοπτικά στούντιο - είναι, για παράδειγμα, φιλοξενούμενη συχνά πυκνά στις εκπομπές της Ελένης Ψυχούλη, ενώ μαζί με εκείνη πριν από λίγο καιρό στο καθιερωμένο φεστιβάλ «Ελλάδα, Γιορτή, Γεύσεις», του περιοδικού «Αθηνόραμα», παρουσίασαν στο αθηναϊκό κοινό τα γκουρμέ ξύδια της με φρούτα και βότανα.
Ας πάμε, όμως, λίγο παρακάτω. Και οι δυο τους είναι πλέον προβεβλημένοι εκπρόσωποι της νέας επιχειρηματικότητας με έντονα τα τοπικά χαρακτηριστικά και με αναφορά στην τοπική αγορά. Με λίγα λόγια, συνεισφέρουν με τον τρόπο τους στην υπόθεση της τοπικής ανάπτυξης - έστω με τα… ψέματα που λέει και ο λόγος. Απο τη δική τους πρωτοβουλία βγαίνουν μεροκάματα και στηρίζονται οικογενειακά εισοδήματα. Οι ίδιοι δημιουργούν νέα συσκευασμένα και επώνυμα προϊόντα που με τη σειρά τους δίνουν νέες προοπτικές στην τοπική αγροτική παραγωγή και το έμψυχο δυναμικό της. Παράλληλα, διεκδικούν θέση και μερίδιο στη νέα αγορά των γκουρμέ γεύσεων που έχει οπαδούς, χρήμα αλλά και δυνατότητες για μικρές εξαγωγές και διασυνδέσεις με διεθνή δίκτυα χάρη στην τεχνολογία και το Διαδίκτυο.
Με τον Βασίλη δεν είναι η πρώτη φορά που ασχολούμαστε στη στήλη «Πρόσωπα στο νέο επιχειρείν». Είναι η δεύτερη και αυτό είναι σημαντικό για να φανεί ότι κάποιες προσπάθειες δεν πάνε στον βρόντο. Καρπίζουν και διαμορφώνουν μια προοπτική, ένα περιβάλλον αισιοδοξίας με πολύ γήινα πράγματα ως πρώτη ύλη και εφόδιο.
Ακόμη περισσότερο αξίζει τον κόπο γιατί δίνει το μέτρο της συνέχειας και του επόμενου βήματος των startup επιχειρήσεων, που δεν είναι άλλο από τη συνεργασία, τη συμπόρευση και τη σύμπραξη. Αλλωστε, οι μοναχικοί δρόμοι δεν ταιριάζουν ούτε στο κλίμα της εποχής, ούτε στη φυσιογνωμία που προσπαθεί να οικοδομήσει η νέα επιχειρηματικότητα στον τόπο μας.
Με βάση αυτά τα δεδομένα, η περίπτωση της Αμαλίας και του Βασίλη είναι ένα θετικό παράδειγμα προς μίμηση. Τον Σεπτέμβριο του 2013 γράψαμε για πρώτη φορά για τον Βασίλη Δαφνή, που είχε αναλάβει ο ίδιος να μας αφηγηθεί την ιστορία του: «Τελείωσα θεολόγος στην Αθήνα, αλλά λόγω της δυσκολίας του αντικειμένου σε διορισμό δούλεψα ως ιδιωτικός υπάλληλος. Συγκεκριμένα, ως πωλητής σε έκθεση αυτοκινήτων. Το 2011 ήταν το έτος-ορόσημο στη ζωή μου. ∆ιαπιστώνοντας τη δύσκολη οικονομική κατάσταση -οι πωλήσεις είχαν πέσει δραματικά- άρχισα να ψάχνω λύσεις για να βγω από το αδιέξοδο. Ετσι λοιπόν στράφηκα στον πρωτογενή τομέα: κοίταξα την τρούφα, το μύρτιλο, το ρόδι κ.ά., όλα όμως είχαν κάποιο τρωτό σημείο. Προτίμησα έτσι την αρώνια - όντως πιο ανθεκτικό και το λιγότερο γνωστό από όλα τα άλλα φυτά». Στο άρθρο του 2013 ο ίδιος παραδέχθηκε πως η επιλογή του έγινε χωρίς να γνωρίζει τα μυστικά του επαγγέλματος, καθώς είχε μεσάνυχτα από αγροτικές καλλιέργειες.
Ετσι λοιπόν άρχισε την ενασχόλησή του παράλληλα με τη βασική του δουλειά. Και αυτό μέχρι τον ∆εκέμβριο του 2012. Τότε, ο μισθός του μειώθηκε στα 370 ευρώ και ο Βασίλης αποφάσισε να ασχοληθεί αποκλειστικά και μόνο με τα φυτά του. Τη συνέχεια τη διαβάσατε ήδη, ενώ απομένουν και τα επόμενα βήματα, τα πιο ενδιαφέροντα της ιστορίας του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου