Συναντιούνται οι δρόμοι μας, κάτω από φωτισμένα παράθυρα, χαμόγελο, θυμός, οργή και πάλι χαμόγελο.. πάντα σε δόσεις ίσες.. πάντα η ίδια αρχή και το ίδιο τέλος σ΄έναν ατέλειωτο χορό ενώ τα αστέρια σκίζουν στα σημεία, την πηχτή νύχτα..
Κάποιος είπε πως το σημαντικό είναι να αρχίσουμε να συνειδητοποιούμε και τότε θα πάψουμε να ρίχνουμε ευθύνες στη μοίρα..
με το φεγγαρι αγκαλια
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου