Οι δρόμοι και τα σοκάκια
σαν μια φλεγόμενη ερημιά
που θυμίζει τον καιρό του πολέμου,
ειρήνη πλασματική κτισμένη
στα πρόσωπα τα θλιμμένα,
τα σκιρτά, τα χλομιασμένα
από ηγέτες που εξαντλούν
τα οράματα, μας ταξιδεύουν
σε συνεχόμενη κακουχία,
τσακίζοντας τα όνειρα
των παιδιών μας στα κοφτερά
βράχια των δανειστών μας…
Και εμείς έχοντας
την Παναγιά οδηγήτρια
παλεύουμε αγρίμι θαλασσινό
για να το καθυποτάξουμε
στην πορφυρή ελπίδα της ανατολής,
στην μάχιμη Ελληνική ψυχή….
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου