Γέρασαν οι ζωές...

Η παλιά γειτονιά άλλαξε...
γέρασαν τα σπίτια...
ήταν εκεί που μαζευόμαστε...
ημέρες και νύχτες...
και πλάθαμε όνειρά...
κρατούσαμε τα χέρια ψηλά και προσευχόμαστε...
ακροβατούσαμε σε ταξίδια...
χτίζαμε παράδεισους με φιλιά...
χαμογελούσαμε στον θρόνο της ευτυχίας...
ορκιζόμαστε πως θα είμαστε πάντα παιδιά...
κρύβοντας κάτω απ' τις φλοκάτες υπο-σχέσεις...
ζωγραφίζοντας στα τζάμια αμέτρητα σ' αγαπώ...

Γέρασαν τα σπίτια...
ράγισε η λάμψη απ' τα μάτια...
ξεκλείδωσαν οι πόρτες της καρδιάς...
στον όγκο μιας ανεξέλεγκτης μάζας...
ξεφλούδισαν τα μάγουλα σαν τους σουβάδες...
οι ανάσες πάγωναν στην είσοδο του βοριά...
το φως κρύφθηκε από φόβο στο σκοτάδι...
που κρατούσαν στα χέρια τα χθεσινά "παιδιά"...
και τις αισθήσεις τις πέταξαν στα τρωκτικά...
~
Γέρασαν οι ζωές...
σε παιχνίδια που πόνταραν πληγές...
τα δωμάτια ξερνούν ματωμένους αντίλαλους...
απ' τις φωνές του χθες...
πικρά αλισβερίσια...
στην μετώπη των μουχλιασμένων τοίχων...
κι οι μορφές κραυγάζουν σχηματίζοντας σκιές...
~
Γκρεμίζονται τα βήματα...
στις ύπουλες ρωγμές...
έγειραν τα σκαλοπάτια...
ξέφτισαν τα σχοινιά στις γέφυρες...
πλιάτσικο έστησαν οι "ψυχές"...
πουλώντας κι αγοράζοντας ζωές...
άθλιος τζόγος σε ξεφτισμένες τσόχες...
θλίψη στην σκέψη...
πόνος στην καρδιά...
σφράγισαν τα μάτια...
δεν θέλουν να θωρούν...
τις γερασμένες τους ζωές...
~
Στέλιος Κ.