Κάτωχρος κι εξαντλημένος ο Ιησούς,
στάθηκε κοντά στον τάφο...
«Λάζαρε, βγες έξω!», φώναξε...
Όλοι περίμεναν...
Κι ο φτωχός νεκρός
που ένιωσε ότι εδώ στον τάφο του
παίζεται η τύχη του κόσμου,
τί να ΄κανε;
Η γη είχε χαθεί...
πως θ΄ άφηνε χωρίς ανάσταση
έναν ολάκερο ουρανό;
Κι εγώ χρειάζομαι τη βοήθεια
του Θεού..
– Κύριε, βοήθησέ με του λέω, χάνομαι...
– Μα αυτή είναι η βοήθειά μου,
να χαθείς...
Για να σε ψάχνουν στους αιώνες!
Τάσος Λειβαδίτης
Από την Συλλογή "Εγχειρίδιο Αθανασίας"
2 σχόλια:
Μακάριος ο Λάζαρος και μακάρια η κάθε ψυχή που κείτεται νεκρή και ακούγεται Φωνή, "ταλαίπωρε δεύρο έξω τη αμαρτία," και ο απαθανών εγειρεται και μηδένα αμαρτάνει. Αυτήν την ψυχή ζηλεύω, γι αυτήν την φωνή πάσχω να ακούσω, να με εγείρει τη αμαρτίίαα!.
Περνάς κοντά από το πρόσωπο το αγαπημένο κινούμενος προς την σκάλα και ενώ έχεις πατήσει το πρώτο σκαλί σταματάς γυρνάς και φτάνοντας πρόσωπο προς πρόσωπο λες, "είναι αυτή η στιγμή που σκεπάζει όλες τις άλλες" κάνοντας το σχήμα της δίρριχτης σκέπης με τα χέρια σου. Στην ερώτηση, "και ποια είναι αυτή η στιγμή", η απάντηση είναι, "η στιγμή όταν λες ένα ευχαριστώ".
Δημοσίευση σχολίου