ΔΙΑ... ΚΡΗΤΙΚΑ, παρέα με τον Γιάννη Βάρδα (Λυραρογιάννης)

 Ο Γιάννης Βάρδας. Λυράρης, Μαντιναδολόγος, Ποιητής του Κρούστα, μα και ψυχή του Μεραμπέλλου, όλες οι εκφωνήσεις για έναν μόνο αυθεντικό κρητικό χαρακτήρα.

Έφυγε από τη ζωή η σπουδαία μαέστρος Τερψιχόρη Παπαστεφάνου

Έφυγε από τη ζωή η σπουδαία μαέστρος Τερψιχόρη Παπαστεφάνου.
Η Τερψιχόρη Παπαστεφάνου γεννήθηκε στο Βόλο. Πήρε τα πρώτα μαθήματα πιάνου από το Ωδείο του Βόλου. Συνέχισε τις μουσικές σπουδές της στην Αθήνα όπου πήρε δίπλωμα πιάνου και ανώτερων θεωρητικών από το Ωδείο του Μανώλη Καλομοίρη. Το '52 ο Μανώλης Καλομοίρης της εμπιστεύεται τη διεύθυνση και την αναδιοργάνωση του παραρτήματος του Εθνικού Ωδείου Τρικάλων. Έχοντας ιδιαίτερη αγάπη στο χορωδιακό τραγούδι, δημιουργεί παιδικές και μικτές χορωδίες. Έτσι γεννιέται η Χορωδία Τρικάλων, που γίνεται γνωστή στην Ελλάδα και στο εξωτερικό με τους δίσκους που ηχογραφεί πάνω σε τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη διασκευασμένα χορωδιακά από την ίδια την Τερψιχόρη Παπαστεφάνου.
Ήταν η πρώτη που μετέφερε το έντεχνο ελληνικό τραγούδι σε χορωδιακή μορφή και τόλμησε να το συνοδεύσει λαϊκή ορχήστρα. Το '66 εγκαθίσταται στην Αθήνα όπου τη βρίσκει η δικτατορία και σιωπά επτά ολόκληρα χρόνια. Αυτή την περίοδο αρχίζει να μελοποιεί έργα μεγάλων μας ποιητών τα οποία ηχογραφεί στη μεταπολίτευση.Τα έργα της είναι: "Ελεύθεροι πολιορκημένοι" του Πάνου Παναγιωτούνη, "Αδούλωτη" της Έλλης Παπαδημητρίου, "Άσμα ασμάτων" σε μεταγραφή Γιώργου Σεφέρη, "Πρελούδια" ποιήματα του Νικηφόρου Βρεττάκου, "Πόλεμος και Ειρήνη" του Γιάννη Ρίτσου και ένα ορχηστρικό "Καϋμοί στη γειτονιά".

Λόγια παρηγοριάς από τον 17χρονο καρκινοπαθή που έλαβε το μοναχικό σχήμα στο νοσοκομείο

 Ένας  17 χρονος νεαρός από την Γεωργία,στον οποίον είχε διαγνωστεί καρκίνος έλαβε το μαναχικό σχήμα.

 Το βαπτιστικό του όνομα ήταν Νουζγκαρ και κατά την κουρά έλαβε το όνομα Αντρέας.Η κουρά του έλαβε μέρος στο νοσοκομείο,ενώ κατα την διάρκεια αυτών των τεσσάρων μηνών ως μοναχός ομολόγησε με όλη την αγάπη και την δύναμή του,την πίστη του στον Χριστό.

Ο μοναχός Ανδρέας άφησε μία γραπτή διαθήκη για όλους τους χριστιανούς:

«Εγώ,ο αμαρτωλός Ανδρέας,εγκαταλείπω αυτόν τον κόσμο.Για να απαλύνω κάπως τον πόνο αυτών που με αγαπούν,αφήνω αυτό το γράμμα.

 Κατά πρώτον,εαν έκανα κάποιο λάθος ζητώ συγχώρεση.Εγώ τους συγχώρεσα όλους.Εαν θα εκπληρώσετε την επιθυμία μου,τότε η αμαρτωλή ψυχή μου,εξαντλημένη από τον πόνο του σώματος,θα ειρηνεύσει.

 Αγαπημένοι μου,σας παρακαλώ,σκεφτείτε ποιο είναι το νόημα της ζωής.Αρχίστε να ζείτε σαν πραγματικοί Ορθόδοξοι,χωρίς φαρισαϊσμούς.Συγχωρήστε όλον τον κόσμο.Αγαπήστε ο ένας τον άλλον,εξομολογηθείτε και κοινωνήστε με καθαρή καρδιά κατά την τάξη της εκκλησίας μας.Μην λείπετε τις Κυριακές από την εκκλησία.Να προσεύχεστε συχνά με όλη σας την ψυχή.
Να με κηδέψετε κατά την μοναδική τάξη.Να μνημονεύετε την ψυχή μου για να βρει και αυτή η ταλαίπωρη την ειρήνη.Να υπακούτε τις εντολές του Χριστού και η Αγία Σκέπη της Παναγίας να σας προστατεύει.Αμήν.

Απόδοση στα ελληνικά π.Γεώργιος Κονισπολιάτης

proskynitis

Ο γιατρός που μπορεί να κινεί μόνο το στόμα του: "Ο καθένας μας έχει και λίγο Θεό μέσα του, αρκεί να αφεθεί για να Τον ακούσει".

 Συναντήσαμε τον Στέλιο Κυμπουρόπουλο και συζητήσαμε μαζί του για τη ζωή και τα πιστεύω του. 
Το χαμόγελό του ήταν η πρώτη από τις ευχάριστες αντιφάσεις που παρουσιάζει η εικόνα του. 
Κι αυτό γιατί το μόνο που μπορεί να κινεί ο συνομιλητής μας είναι το στόμα του, καθώς μια ασθένεια τον καθήλωσε σε αμαξίδιο από τη βρεφική του σχεδόν ηλικία. 
Ακούγοντάς τον, δυσκολεύεται κάποιος να πιστέψει ότι υπάρχουν στη γη άνθρωποι που έχουν βαρύτερα φορτία από του Ιώβ. 
Το ακόμη πιο θαυμαστό είναι ότι όταν τελειώσαμε τη μακρά συζήτηση με τον Στέλιο, αναγνωρίσαμε τον εγωκεντρισμό των ανθρώπων που ο Θεός δεν μας στέρησε από τίποτα. 
Δεν υπήρξε τίποτα στη ζωή μας παρόμοιο με τη μοίρα του Ιώβ κι όμως δυσκολευόμαστε να τα έχουμε καλά με τη χαρά. 
Ο Στέλιος με δυνατή σκέψη, βαθιά γνώση της ανθρώπινης κατάστασης αλλά και θρησκευτική συνείδηση μας φέρνει στο νου τα λόγια του Ορθόδοξου Ρουμάνου στοχαστή Στάινχαρτ “Μας ζητιέται να έχουμε την τραγική και ηρωική ταυτόχρονα αίσθηση της ύπαρξής μας”.

Ποιος είναι ο Στέλιος Κυμπουρόπουλος;

Είμαι ο γιος, ο αδελφός ο στοργικός, ο ονειροπόλος, ο πεισματάρης που θέλω να ορίζω τη ζωή μου όσο γίνεται καλύτερα. Δε θέλω να αφήνω τα πράγματα όπως τα βρίσκω, ειδικά όταν κάτι δε μου ταιριάζει. Είμαι ο ψυχίατρος που εργάζεται ως επιμελητής στη Β΄ Ψυχιατρική Κλινική του Π.Γ.Ν. «ΑΤΤΙΚΟΝ».

 Ήσασταν ο πρώτος μαθητής που παρήλασε ως σημαιοφόρος σε μια εποχή που ένας μαθητής με κινητικά προβλήματα δεν είχε το νομικό δικαίωμα να το κάνει. Με αυτή την πράξη ξεκαθάρισε το τοπίο και αυτός ο ρατσιστικός νόμος καταργήθηκε. Στη ζωή σας έχετε υποστεί τον ρατσισμό αυτόν; Μπορείτε να μας τον περιγράψετε;

Θα έλεγα απλά «ο νόμος», γιατί κάθε φορά πρέπει να βλέπουμε και το πλαίσιο μέσα στο οποίο οτιδήποτε καταστρέφεται ή δημιουργείται. Έτσι στη δική μου περίπτωση είχα την ευκαιρία και τη χαρά να είμαι αυτός που έδειξε στους Έλληνες ότι τα Άτομα με Αναπηρία αποτελούν ενεργό πληθυσμό της κοινωνίας, ότι διεκδικούν αυτό που τους αξίζει. Όχι ετσιθελικά αλλά γιατί το δικαιούνται. Τότε δικαιούμουν, ως άριστος μαθητής, να είμαι σημαιοφόρος του σχολείου και το απέκτησα. Σήμερα δικαιούμαι να ζω ελεύθερος, στο δικό μου χώρο, με προσωπικό βοηθό και όχι με την οικογένειά μου. Άλλωστε είμαι άνδρας 33 ετών! Δικαιούμαι να έχω εργασία και να μπορώ να ταξιδεύω. Δικαιούμαι να λέγομαι άνθρωπος. Και φυσικά δεν αναφέρομαι μόνο σε εμένα, αλλά σε κάθε άτομο που έχει την ταυτότητα «Ανάπηρος». Αυτό λοιπόν εγώ δεν το λέω ρατσισμό όταν κάποιοι μου βάζουν εμπόδια. Το λέω έλλειψη γνώσης και αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να ενημερώσουμε και να πάμε κόντρα σε αυτό που οι άλλοι θεωρούν δεδομένο, ότι δεν μπορούμε.

Ποιος είναι ο τρόπος να ελευθερωθεί ο κάθε άνθρωπος από τη βάναυση επιρροή της γνώμης των άλλων που αναίμακτα βάζουν ταμπέλες στους ανθρώπους; Εσείς πώς αντιμετωπίσατε αυτή την "αιχμαλωσία" των άλλων;

Δεν υπάρχει μια μαγική «πανάκεια» που μπορεί να εφαρμοστεί για να μπορέσουν ΟΛΟΙ να αντιμετωπίσουν το αρνητικό σχόλιο των άλλων. Ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός, μοναδική είναι και η φόρμουλα που θα βρει κάποιος ώστε να ακούει αλλά να μην επηρεάζεται από τους άλλους. Αυτή η διαδικασία είναι τόσο μοναδική όσο μοναδική είναι η σχέση που αναπτύσσει ο καθένας με τον Θεό. Όλα οδηγούν στη θέωση, αλλά άλλος γίνεται μοναχός, άλλος κάνει φιλανθρωπίες, άλλος προσεύχεται με πόθο στην καρδιά, άλλος αφιερώνεται στη βοήθεια των συνανθρώπων του. Και υπάρχουν τόσες δυνατότητες γιατί ο καθένας μπορεί να λειτουργήσει διαφορετικά για να ανέλθει και να ξεφύγει από μικρότητες. Τελικά όμως, αυτή η ποθητή ελευθερία έρχεται όταν αρχίσουμε να γνωρίζουμε τον εαυτό μας.

 Ποιος ήταν ο ρόλος της οικογένειάς σας στη σωματική αλλά και στην πνευματική καθοδήγησή σας;

Η οικογένειά μου αποτέλεσε τον καθοδηγητή για να μάθω της αξίες της ηθικής και του ανθρωπισμού. Αυτό είναι ευλογία γιατί δε μεγάλωσαν ένα άτομο που απαιτεί λύπηση, αλλά διεκδικεί. Ήθελε πολύ θάρρος, θράσος, ειδικά σε παλιότερες εποχές, να μεγαλώσεις ένα μη «φυσιολογικό» παιδί. Πολλοί γονείς όμως, μεταξύ αυτών και οι δικοί μου, κατάλαβαν πως είναι το παιδί τους όπως και αν είναι. Ακόμα και σήμερα που οι ηλικίες τους είναι 80 και 70 ετών, φροντίζουν το παιδί τους με αγάπη. Και για το αύριο κανείς δεν ξέρει, αφού στην Ελλάδα του 2018 καμιά υποδομή δεν προσφέρει ποιότητα στη ζωή και το εισόδημά μου δεν μπορεί να καλύψει την καθημερινή μου διαβίωση.

Στερούμενος αισθήσεις που οι υπόλοιποι έχουμε, εσείς Στέλιο, νιώσατε ότι αναπτύξατε άλλες σε μεγαλύτερη ένταση απ' ό,τι συνήθως;

Είναι ένας μύθος πως ο χρήστης αναπηρικού αμαξιδίου, όπως είμαι εγώ στερείται πάντα κάποια αίσθηση. Υπάρχουν πολλές αιτίες που κάποιος/-α μπορεί να κάνει μια τέτοια χρήση για μικρότερο ή μεγαλύτερο διάστημα, ασθένειες ή νοσήματα που έχει από τη γέννησή του/της αλλά και διαταραχές που απέκτησε κατά τη διάρκεια της ζωής. Συνήθως λοιπόν δεν επηρεάζεται κάποια αίσθηση, όπως συμβαίνει σε εμένα. Αυτό όμως που έχει διαταραχθεί σε εμένα είναι η κινητικότητα λόγω της ασθένειας που έχω και λέγεται Νωτιαία Μυϊκή Ατροφία. Από εκεί και πέρα, λόγω μειωμένης κινητικότητας σίγουρα κάποιες αισθήσεις μου έχουν οξυνθεί. Αυτό λέγεται φυσική επιλογή και είναι βιολογικός μηχανισμός επιβίωσης. Βέβαια όταν αναφέρομαι στις αισθήσεις, δεν το περιορίζω μόνο στις 5 φυσικές μας αισθήσεις αλλά και στην ικανότητα να αντιλαμβάνεσαι και το πώς αισθάνεται πραγματικά ο άλλος. Και αυτό λέγεται ενσυναίσθηση.

Υπήρξαν άνθρωποι που σας ενέπνευσαν κατά τη διάρκεια της ζωής σας και που ίσως σας επηρέασαν στις αποφάσεις που πήρατε;

Γενικά δεν είμαι άνθρωπος που εμπνέομαι από άλλους ανθρώπους. Όχι γιατί πιστεύω ότι δεν υπάρχει κάποιος καλύτερος από εμένα -φυσικά υπάρχει και μάλιστα πολλοί- απλά πιστεύω πως η διαδικασία που ακολούθησε κάποιος και έγινε πρότυπο για πολλούς, είναι απολύτως μοναδική και σίγουρα δεν αντιγράφεται. Ποτέ δε θα γίνω Stephen Hawking αφού είχε διαφορετική προσωπικότητα, υψηλότερο IQ, διαφορετικές ευκαιρίες, ζούσε σε διαφορετικό πλαίσιο. Έτσι λοιπόν ένα άθροισμα μεταβλητών υπήρξαν στη ζωή του, τις συγκέντρωσε και έφτασε στην κορυφή. Το θαυμάζω αλλά εμπνέομαι από τη δική μου ζωή. Εκτός της οικογενείας μου που επιτέλεσε σημαντικό ρόλο στη ζωή μου, ένας άνθρωπος που με επηρέασε πολύ θετικά ήταν, και είναι, η καθηγήτρια μαθηματικών του Γυμνασίου μου, η Ιωάννα Μακρή. Αυτή από τότε που ήμουν στη σχολική της αίθουσα, πίστεψε σε εμένα και αποφάσισε να με υποστηρίξει και να κάνω αυτό που δικαιούμουν… Να γίνω σημαιοφόρος στο σχολείο μου. Από τότε έως και σήμερα είμαστε πολύ κοντά και πάντα με συμβουλεύει και με υποστηρίζει στα βήματά μου.

Εργάζεστε εδώ και ένα χρονικό διάστημα στο νοσοκομείο "Aττικόν" ως ψυχίατρος. Πώς αντιμετωπίζετε τους ασθενείς σας και πώς σας αντιμετωπίζουν εκείνοι;

Εργάζομαι περίπου ένα χρόνο στο Π.Γ.Ν. «ΑΤΤΙΚΟΝ», στο Χαϊδάρι, ως Επιμελητής – Ψυχίατρος. Η ψυχιατρική κλινική του νοσοκομείου είναι αυτή που έκανα ειδικότητα και αποφάσισα να συνεχίσω εκεί ως ειδικευμένος αφού αυτόν το χώρο τον αγαπώ, παρ’ όλο που η απόσταση από το σπίτι μου είναι γύρω στα 60 χλμ. Μια απόσταση που με μεταφέρει ο πατέρας μου καθημερινά περιμένοντας μέσα στο αυτοκίνητο να τελειώσω την εργασία μου και να επιστρέψουμε σπίτι. Είναι κουραστικό κάτι τέτοιο για εκείνον αλλά ξέρει πως αυτό που κάνω γίνεται με αγάπη. Με σεβασμό για καθένα/καθεμιά που έρχεται και εμπιστεύεται την υγεία του/της στα χέρια μου. Αυτό που προσπαθώ είναι να βρούμε μαζί το θεραπευτικό πλάνο και να δούμε μαζί το σύνολο των επιλογών, βρίσκοντας εκείνη που ταιριάζει καλύτερα στον άνθρωπο που βρίσκεται στο γραφείο μου. Έχει μεγάλη αξία όταν ακούς από το στόμα του εκάστοτε θεραπευόμενού σου ένα εκ βαθέων «ευχαριστώ» ή όταν φεύγουν από το γραφείο σου με λιγότερα φάρμακα και η υγεία τους είναι πολύ καλύτερη από την πρώτη φορά που πέρασαν το κατώφλι της εργασίας σου.

Είστε ένας άνθρωπος που χρειάζεστε υποστήριξη στην καθημερινότητά σας, φαντάζομαι ακόμα και στη δουλειά. Το κράτος – η πολιτεία υποστηρίζει το έργο σας;

Δεν υπάρχει καμία ουσιαστική υποστήριξη από το κράτος. Στο πλευρό μου έχω προσλάβει και πληρώνω με δικά μου χρήματα νοσηλεύτρια που δουλεύει σε εμένα ως βοηθός για τα πράγματα που ως γιατρός δεν μπορώ να κάνω λόγω αναπηρίας. Είναι το δεξί μου χέρι, άνθρωπος εμπιστοσύνης. Όμως το να βγάζω από το λογαριασμό μου κάθε μήνα το μισό από το μισθό μου για να καλύψω τη συγκεκριμένη μου ανάγκη, μου δημιουργεί μεγάλη ανασφάλεια για το αν αυτήν την υπηρεσία θα μπορώ να τη συντηρώ επ΄ άπειρον. Και μετά τι;

Στο στενό ανηφορικό μονόδρομο της ζωής μας από τη γέννηση στο θάνατο, παρατηρούμε πολέμους, γενοκτονίες, ολοκαυτώματα και σε προσωπικό επίπεδο. Θεωρείτε ότι ο πόνος ολοκληρώνει τον άνθρωπο ή τον αγριεύει;

Έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε τη ζωή ως έναν ανηφορικό δρόμο. Και αυτό πιστεύω πως συμβαίνει γιατί έχουμε κατακλυστεί – βομβαρδιστεί από εξιδανικευμένες εικόνες και καταστάσεις ζωής που μας παραμυθιάζουν πως η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική από αυτό που ζούμε. Δυστυχώς τα μελανά σημεία του ανθρώπου ως ύπαρξη και κυρίως η προσπάθειά του να επιβληθεί στον άλλο είναι η αιτία του πόνου. Το τι αντίκτυπο έχει ο πόνος στη ζωή ενός ατόμου αποτελεί αντικείμενο μιας άλλης συνέντευξης. Και όταν λέμε «πόνος» αναφερόμαστε και στο σωματικό και στον ψυχικό και επηρεάζει και τα παιδιά κυρίως με αρνητικές συνέπειες.

Πώς κατά τη γνώμη σας χωρά στη λογική μας η πρόνοια του Θεού με την ανεξέλεγκτη επίδραση του κακού στο καλό. Ο πόλεμος στην ειρήνη, ο συκοφάντης ενάντια στον άγιο.

Δεν ξέρω αν μπορεί το κακό να επιδράσει επί του καλού και μάλιστα θεωρώ ότι η ζωή δεν είναι άσπρο μαύρο. Ο καθένας μας έχει και λίγο Θεό μέσα του αρκεί να αφεθεί για να Τον ακούσει. Η πρόνοια του Θεού μάς δείχνει το δρόμο. Έχουμε την ελεύθερη βούληση να τον επιλέξουμε.

Αισθανθήκατε και με ποιον τρόπο την αγάπη του Θεού και την αγάπη των ανθρώπων στην προσωπική σας πορεία.

Την αγάπη των ανθρώπων την αισθάνομαι καθημερινά από τότε με το γεγονός της παρέλασης σχεδόν σε καθημερινή βάση. Για την αγάπη του Θεού, έχω ζωντανά παραδείγματα σε κρίσιμες καταστάσεις της ζωής μου που έφτασα κοντά στο θάνατο. Ζω γιατί ήθελε ο Θεός να προχωρήσω. Τον ευχαριστώ γιατί απολαμβάνω τη ζωή και προσφέρω στους συνανθρώπους μου. Μακάρι να συνεχίσω να είμαι υγιής.

_____________

Σοφία Χατζή

δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΛΗΘΕΙΑ

Murman Kutchava

Ο  Murman Kutchava γεννήθηκε το 1962 στο Kutaisi της Γεωργίας. Το 1988 αποφοίτησε από την Κρατική Ακαδημία Τεχνών της Τιφλίδας. Από το 1998 είναι μέλος της Ένωσης Γεωργιανών Καλλιτεχνών και συμμετέχει ενεργά σε oμαδικές  εκθέσεις από το 1990. Το ύφος του είναι απλό, αν και μερικές φορές πολύ ανάλαφρο, έχοντας ως κύρια θέματά του νεαρά κορίτσια , κοπέλες , πανέμορφα τοπία και νεκρές φύσεις .

                           

πηγή

Ομοφυλόφιλος σταρ του κλασικού χορού: Ανακάλυψα τον έρωτα με μια γυναίκα !

Ήταν ένα από τα μεγαλύτερα αστέρια χορού της Όπερας του Παρισιού: Ο Πατρίκ Ντιπόν συγκλονίζει με τη συνέντευξή του στο γαλλικό περιοδικό Paris Match, στην οποία εξομολογείται ότι σώθηκε χάρη στον έρωτά του με τη χορογράφο Leïla Da Rocha.
Ο πρώην χορευτής-σταρ εξομολογείται ότι συνάντησε τη γυναίκα της ζωής του το 2004, σε μια εποχή όπου ανακτούσε δυνάμεις από ένα τρομερό τροχαίο, το οποίο είχε συμβεί το 2000. Το 2004 ο Πατρίκ Ντιπόν είχε ξεκινήσει πάλι να διδάσκει χορό, αλλά υπέφερε από αλκοολισμό και είχε σχεδιάσει να φύγει οριστικά για την Ιαπωνία.

«Τη συνάντησα σε μια στιγμή που ήμουν τόσο απογοητευμένος από τον εαυτό μου και από τους άλλους, τους δήθεν φίλους μου. Μόλις είχα πάρει την απόφαση να τα εγκαταλείψω όλα και να ξεκινήσω από το μηδέν στην Ιαπωνία. Είχα ήδη αγοράσει το αεροπορικό μου εισιτήριο, καθώς και τα εισιτήρια για τους δύο σκύλους μου, τη Λόλα και τον Νιούτον. Η βαλίτσα μου ήταν έτοιμη.
Η Λέιλα μου τηλεφώνησε την παραμονή της αναχώρησής μου. Ηταν πρώην αθλήτρια, διεθνής πρωταθλήτρια μπάσκετ και μετά από τραυματισμό της έγινε χορεύτρια ανατολικού χορού. Διηύθυνε μια σχολή χορού στην πόλη Soissons και για τον λόγο αυτό ήθελε να με συναντήσει.
Βρήκε τα κατάλληλα λόγια να μου μιλήσει και δέχτηκα το ραντεβού. Η συνάντησή μας επρόκειτο να κρατήσει 30 λεπτά. Στις 3 η ώρα το πρωί, δεν μπορούσαμε να εγκαταλείψουμε ο ένας τον άλλο. Μου εμπιστεύτηκε ότι με είχε δει να χορεύω για πρώτη φορά όταν ήταν 9 ετών. Ηταν στην πόλη Sisteron, στην "Ωραία Κοιμωμένη του Δάσους"», λέει ο Πατρίκ.

Με τη Leïla Da Rocha, ο Πατρίκ Ντιπόν ξεκινάει μια νέα επαγγελματική ζωή. Αλλά, παρότι δεν το περίμενε κανείς, βρίσκει, επίσης, τον έρωτα στο πρόσωπό της. Το ζευγάρι είναι τόσο ερωτευμένο που σε κοινή συνέντευξή τους το 2011, στη Libération, μίλησαν για τη σχέση τους. Η νεαρή γυναίκα έλεγε: «Είναι θέμα χημείας. Δεν έχει να κάνει με μια ιστορία σεξ. Δεν έχει καμία σχέση με τον έρωτα που έχω για τον σύζυγό μου».
Από τότε η Λέιλα πήρε διαζύγιο και ο έρωτάς τους προχώρησε.

Ο Πατρίκ Ντιπόν δεν έκρυψε ποτέ την ομοφυλοφιλία του. Στη συνέντευξή του στο Paris Match εξηγεί τη «στροφή» που έκανε στη σεξουαλικότητά του γιατί συνειδητοποίησε κάποια πράγματα και έκανε τον απολογισμό μέσα του για το τι άνθρωπος ήταν όταν βρισκόταν στην κορύφωση της καριέρας του:
«Με βόλευε να λέω ψέματα στον εαυτό μου. Και σε ό,τι με αφορά, η ομοφυλοφιλία ήταν ένα λάθος».

Πρόσθεσε, μάλιστα, ότι, όπως κι άλλοι χορευτές με το δικό του ταλέντο, ζούσε μια ζωή αποκομμένη από τους άλλους και ήταν επικεντρωμένος σε μια μικρή ομάδα ατόμων, στα τέσσερα σημεία του πλανήτη. Αυτό καθιστούσε αδύνατο να ψάξει μια «αδελφή ψυχή» ή μια ζωή ζευγαριού, αφήνοντας να εννοηθεί ότι κοιμόταν με άνδρες γιατί ήταν πιο εύκολο...
Με τη Λέιλα ο Πατρίκ Ντιπόν δηλώνει ότι έχασε κάθε εγωισμό και έμαθε να λέει «εμείς». Το ζευγάρι σήμερα διδάσκει χορό στην πόλη Soissons και από τα μέσα Σεπτεμβρίου θα ανοίξουν σχολή χορού στο Μπορντό, μια διεθνή σχολή.

Ο Ντιπόν ισχυρίζεται ότι δεν μετανιώνει για τίποτα: «Νομίζω ότι ήταν απαραίτητο να περάσω όλες αυτές τις δοκιμασίες για να είμαι άξιος της αγάπης της Λέιλα (...). Ξυπνάω κάθε μέρα με την όλο και μεγαλύτερη βεβαιότητα ότι είναι η γυναίκα της ζωής μου».
«Ημουν χορευτής-αστέρι στην Όπερα του Παρισιού, στη συνέχεια διευθυντής του μπαλέτου και διάδοχος του Ρούντολφ Νουρέγιεφ. Εκανα 14 φορές τον γύρο του πλανήτη με τους μεγαλύτερους δημιουργούς, από τον Μορίς Μπεζάρ ως τον Ρολάν Πετί. Αυτός ο ρυθμός και οι ευθύνες μου με οδήγησαν σε μια ζωή εντελώς επικεντρωμένη στον εαυτό μου, ενώ ο χορός πρέπει να είναι δώρο στους άλλους. Μερικά χρόνια μετά το τροχαίο, αναρωτήθηκα: "Κατά βάθος, αυτός ο τύπος που ήσουν πριν, τον αγαπούσες;". Η απάντηση ήταν "όχι"», δήλωσε στο Paris Match.
Πατρίκ Ντιπόν και Λέιλα Ντα Ροσά:

«Ζούσα μέσα σε ένα ψέμα. Μια παρωδία έρωτα. Με βόλευε να λέω ψέματα στον εαυτό μου. Σε ό,τι με αφορά, η ομοφυλοφιλία ήταν ένα λάθος. Πρέπει να καταλάβετε ότι η ζωή ενός χορευτή διεθνούς φήμης είναι ασύμβατη με τη ζωή του ζευγαριού, γιατί είναι αδύνατον να είσαι στη διάθεση του άλλου. 17.000 άτομα σας χειροκροτούν στη σκηνή αλλά εσείς δεν έχετε κανέναν για να μοιραστείτε τη στιγμή. Οταν γύριζα σπίτι μου, ήμουν ευτυχισμένος που ξανάβρισκα τα σκυλιά μου, αλλά ήμουν μόνος. Ή μόνος με δύο, το ίδιο είναι. Σπαταλούσα τα χρήματά μου, καλομάθαινα το περιβάλλον μου, πήγαινα παντού με τη μητέρα μου, αλλά δεν ήμουν ευτυχισμένος. Με τον Νουρέγιεφ μιλούσαμε συχνά για τη μοναξιά».

πηγή

Ένσορ Τζέιμς

Βέλγος εξπρεσιονιστής ζωγράφος (Οστάνδη 1860-1949). Έζησε στην Οστάνδη και ίδρυσε μαζί με άλλους καλλιτέχνες την Ομάδα των Είκοσι. Επηρεασμένος από τους ζωγράφους Μπος, Καλό και Μπρίγκελ, καθώς και από τις τεχνοτροπίες των Κουρμπέ, Ρούμπενς και Μονέ, δημιούργησε ένα δικό του φανταστικό κόσμο, όπου παρουσιάζει έντονες χρωματικές αντιθέσεις και τα ρεαλιστικά στοιχεία αντιπαραθέτονται με τα φανταστικά. Συχνά στους πίνακές του εμφανίζονται προσωπεία, ανθρωπόμορφα τέρατα, κομμένα κεφάλια κ.ά. παραδοξολογίες. Έργα του: "Αυτοπροσωπογραφία με τα προσωπεία" (1883), "Τα προσωπεία μπροστά στο θάνατο", "Είσοδος του Χριστού στις Βρυξέλλες" (1888), "Οι μελαγχολικές ιχθυοπώλιδες" (1892) κ.ά.

O πατέρας Σέργιος μιλά με νοσταλγία για τα παλαιά χρόνια αλλά και τα δύσκολα χρόνια που έρχονται

O πατέρας Σέργιος (ή Στέργος) Μανώλακας, 96 ετών σήμερα, είναι μια σπάνια περίπτωση ιερέα. Χαίρει σεβασμού της τοπικής κοινωνίας, διότι με την πορεία του έδωσε υπόσταση στην έννοια της ιεροσύνης, έχοντας παράλληλα επιτελέσει σημαντικό έργο. Υπηρέτησε με αγάπη και σεβασμό το ποίμνιό του και το υπηρετεί μέχρι σήμερα, αφού η πόρτα του σπιτιού του είναι πάντα ανοιχτή για όσους επιζητούν την συμβουλή του.
Ηρεμος, πράος, με την σοφία των χρόνων του και την σεμνότητα που κουβαλά από παιδί, μας άνοιξε το σπίτι του στις Καλυθιές και μας μίλησε για την ζωή του αλλά και για την νέα πραγματικότητα.
Ο πατέρας Σέργιος, αποτελώντας μέρος της νεότερης ιστορίας της Ρόδου, μιλά με νοσταλγία για τα χρόνια που οι άνθρωποι ήταν φτωχοί αλλά είχαν πλούσια συναισθήματα και θλίβεται, όπως λέει, γιατί σήμερα οι άνθρωποι είναι πιο φτωχοί από τότε, αφού πτώχευσαν ψυχικά και συναισθηματικά.
Λέει με παράπονο ότι οι νέοι δεν είναι πια κοντά στην εκκλησία και πιστεύει ότι μας περιμένουν ακόμα πιο δύσκολοι καιροί, γιατί ήρθε η ώρα να πληρώσουμε τις αμαρτίες μας…


Πόσων χρονών είστε;
Γεννήθηκα στις 15 Φεβρουαρίου του 1921.

Πότε γίνατε παππάς;
Το 1963. Μεγάλη Τετάρτη, 10 Απριλίου χειροτονήθηκα διάκονος στον Αγιο Νικόλαο και στις 15 Αυγούστου χειροτονήθηκα ιερέας.
Ζήσατε σε δύσκολες εποχές… Ποιες διαφορές βλέπετε στο τότε και στο σήμερα;
Λυπούμαι και θλίβομαι με αυτά που βλέπω και παρακολουθώ, και ως άνθρωπος και ως ιερωμένος. Από το 1931, που ήμουν στην τετάρτη τάξη, γνώρισα τον κόσμο. Η ζωή μας τότε ήταν καλύτερη κι ας μάστιζε η πείνα τον κόσμο. Τότε κλειδαριές δεν είχαμε, κοιμόμασταν ξεκλείδωτα. Τώρα βάζουμε σιδεριές για να γλιτώσουμε την ζωή μας, την οποία καθοδηγεί το χρήμα. Εγώ μεγάλωσα ορφανός, ο πατέρας μου πέθανε το 1925, ήμουν τεσσάρων και είχα μια αδελφούλα δύο χρονών. Με την χάρη του Θεού και την καθοδήγηση της μητέρας μου, έφτασα εδώ που είμαι. Εκείνα τα χρόνια, κόρη μου, ήταν καλύτερα αν και υπήρχε μεγάλη φτώχεια.

Υπήρχε μεγάλη φτώχεια αλλά η ζωή ήταν καλύτερη μας λέτε.
Ο κόσμος σήμερα είναι φτωχός ψυχικά, πνευματικά και συναισθηματικά. Τότε ήμασταν πλούσιοι, στην ψυχή, στο σώμα και στο πνεύμα. Περνούσαμε πάμφτωχα αλλά ήμασταν πλούσιοι ψυχικά και συναισθηματικά. Τώρα κόρη μου, το άγχος έχει κυριεύσει τον κόσμο και δεν υπάρχει θεραπευτική αγωγή για να το γιατρέψει, ούτε το νυστέρι του γιατρού μπορεί να το καθαρίσει. Ο κόσμος στενάζει, πονάει, υποφέρει. Η κρίση βαθαίνει… Και θα βαθύνει κι άλλο. Θα πρέπει να περιμένουμε δύσκολα χρόνια.

Ακόμα πιο δύσκολα;
Πιο δύσκολα ακόμα, να το έχετε υπόψη σας αυτό. Θα έρθει πιο βαθιά κρίση. Μωραίνει ο Θεός λαούς, ους βούλεται απωλέσαι. Πληρώνουμε τις αμαρτίες μας, παιδί μου. Κάποτε ο Ουράνιος Πατέρας, έκαμε κατακλυσμό και επνίγη ο κόσμος. Από τότε, δεν κάμνει πια κατακλυσμούς αλλά μωραίνει τους κυβερνώντας για να υποφέρει ο λαός. Ηταν δυνατόν ένας Χίτλερ και κι ένας Μουσολίνι να κατακτήσουν τον κόσμο; Τους μώρανε ο Θεός. Χάθηκαν εκατομμύρια κόσμου… Είναι οι αμαρτίες μας που πληρώνουμε. Οι δρόμοι της ζωής είναι δύο∙ ο ένας είναι του Χριστού, ο άλλος είναι του πειρασμού. Ο ένας είναι φωτεινός κι εμείς αφήνουμε το φως και πάμε στο σκοτάδι. Δυσάρεστα πράγματα βλέπω… Δεν φταίνε οι διοικούντες, φταίνε οι αμαρτίες μας. Αφήσαμε τον Θεό και πιάσαμε τον διάβολο και τον πειρασμό. Ο,τι σπείρουμε αυτά θα θερίσουμε, ό,τι πράττουμε αυτά θα απολαμβάνουμε.

Η κρίση, οι δυσκολίες δεν έφεραν τον κόσμο πιο κοντά στην εκκλησία;
Όχι. Από το 1930 που ήμουν στην τρίτη τάξη, επί κατοχής των Ιταλών, το βράδυ του Σαββάτου παίρναμε ξυλαράκια για τον δάσκαλο κι ένα ψωμάκι και μετά μας έβαζαν στην σειρά και πηγαίναμε στον εσπερινό. Το πρωί της Κυριακής, πάλι στη Θεία Λειτουργία, αν απουσιάζαμε την Δευτέρα μας περίμενε τιμωρία. Αν δεν ήταν η εκκλησία, εμείς θα ήμασταν γενίτσαροι και τούτο διότι η Τουρκία εδώ, έκαμε 630 χρόνια, η Ιταλία 32, η Γερμανία τρία και οι Εγγλέζοι δύο. Αλλά ήταν η εκκλησία και ο Χριστός που μας στήριξε. Ο μακαριστός δεσπότης Απόστολος Τρύφωνας, ήταν ήρωας διότι έκανε σχολεία και διδάσκονταν τότε η θρησκεία και η εθνικότητα και οι δάσκαλοι πληρώνονταν από την εκκλησία. Τώρα κόρη μου, στο χωριό μου έχουμε πάνω από 500 παιδιά και δεν βλέπουμε ένα στην εκκλησία… Οι μητέρες πρέπει να παίρνουν οι ίδιες τα παιδιά τους στην εκκλησία, για να βάλουν στην ψυχή τους και στην καρδιά τους τον Θεό. Να βάλουν τον φόβο του Θεού και την αγάπη του λαού μέσα τους. Ούτε ένα παιδάκι δεν βλέπω σήμερα στην εκκλησία. Πώς θα μάθουν αυτά τα παιδιά τον σεβασμό και την αγάπη για τον συνάνθρωπο; Αν δεν ήταν η εκκλησία, η μητέρα μου χήρεψε 23 χρονών, δεν θα είχαμε ούτε ψωμί να φάμε. Ο μακαριστός δεσπότης Απόστολος Τρύφωνας τότε έδινε δωρεάν στα ορφανά τα μολύβια και τα βιβλία κι έτσι πήγα και εγώ στο σχολείο κι έμαθα αυτά τα λίγα γράμματα, της έκτης του δημοτικού σχολείου. Αποφοίτησα το 1932-1933 και από παιδάκι αγάπησα την εκκλησία.

Πότε αποφασίσατε να γίνετε παππάς;
Παντρεύτηκα, έκανα μια ενάρετη οικογένεια και ασχολούμουν με την γεωργία. Κάποτε έπεσε ένας κεραυνός και σκότωσε έναν από τους επιτρόπους της εκκλησίας και τότε με κάλεσαν στο γραφείο για να τον αντικαταστήσω. Δεν είχα καιρό να χάνω διότι έπρεπε να συντηρώ επτά άτομα στο σπίτι, αλλά επειδή δεν ξέχασα την χάρη που μου έκανε η εκκλησία, αποδέχθηκα την πρόσκληση.
Το 1962, που έκλεισε ένας χρόνος, πήρα τα βιβλία για έλεγχο. Τότε Πρωτοσύγκελος ήταν ένας καλότατος άνθρωπος, ο Αλέξανδρος Θεοδωρακόπουλος που ήταν και μουσικοδιδάσκαλος.
Μου λέει, «Αφησε τα βιβλία και ανέβα στην βεράντα που σε θέλει ο Δεσπότης». Δεσπότης ήταν τότε ο Σπυρίδων Συνοδινός. Βγαίνω πάνω, η ώρα ήταν 11:40. Με ρωτά, «τι γνώσεις έχεις;». Του απαντώ «Σεβασμιότατε τελείωσα το δημοτικό».
Μου λέει τότε «είσαι καλός, ετοιμάσου θα σε κάνω παππά». «Μα τι θα λέω, γράμματα δεν ξέρω, ψάλτης δεν έκαμα… Τι θα λέω;». Και μου απαντά: «εσύ δεν θα λες τίποτα, ο Χριστός θα σε φωτίζει κι εσύ θα μιλάς».
Εγώ του είπα «Δεσπότη μου θα γίνουμε ρεζίλι, παππάς αγράμματος πού ξανακούστηκε;» και μου λέει ότι και ο Χριστός ως άνθρωπος, δεν προτίμησε τους μορφωμένους Φαρισαίους, Τελώνες και Εβραίους για να κάμει μαθητές αλλά μάζεψε τους αγράμματους ψαράδες επειδή ήταν αναμάρτητοι και με την φώτιση του Θεού, έγιναν κήρυκες της Οικουμένης. Το συζήτησα με την μακαριστή πρεσβυτέρα μου, την μακαριστή μητέρα μου και με τον πεθερό μου… Ξαναπήγα στην Μητρόπολη για δουλειές της επιτροπής, ο Δεσπότης επέμενε… Τότε μου είπε να αφήσω γενειάδα και εγώ του ζήτησα αν είναι με κάμει παππά, να με κάμει στο χωριό μου γιατί εγώ ζούσα από τα κτήματα και ήθελα να συνεχίσω να εργάζομαι για να συντηρώ την οικογένειά μου. Ετσι άφησα την γενειάδα και τον Απρίλιο του 63, στον Αγιο Νικόλαο στη Ρόδο χειροτονήθηκα διάκονος και 15 Αυγούστου ημέρα Πέμπτη, χειροτονήθηκα ιερέας στα Τριάντα, παρουσία του Ι. Ζίγδη. Την Κυριακή 18 Αυγούστου, τέλεσα το πρώτο μου μυστήριο και στεφάνωσα την κόρη μου.

Και έκτοτε υπηρετείτε την ιεροσύνη.
Εκτοτε επλούτησα τις γνώσεις μου διαβάζοντας και έμαθα πολλά ωφέλιμα πράγματα… Ηθελα να μάθω πράγματα, να αφήσω έργο στους απογόνους. Τότε έκαμα την εκκλησία του Αγίου Νεκταρίου. Βάλαμε θεμέλιο λίθο το 1967, 14 Μαΐου Κυριακή των Μυροφόρων και το 1974 ετελείωσε η εκκλησία. Από κει και μετά, αναστήλωσα Μονές και στο τέλος έκανα κι εγώ ένα εκκλησάκι, εκεί που έχτισαν σπίτια τα παιδιά μου, για να φωτίζει τα παιδιά μου, τους απογόνους μου… Το αγιογραφήσαμε και το δωρίσαμε στην εκκλησία. Ο Χριστός βλέποντας τις προσπάθειές μου, με αντάμειβε. Εχω ακόμα σωματικές δυνάμεις και πνευματικές και ψυχικές. Μάλιστα πριν 6-7 μήνες, ο πατέρας Νεκτάριος Πόκκιας με πήρε στο Θάρρι και έλαβα μέρος στη Λειτουργία. Με έχει τιμήσει η Μητρόπολη, ο Δήμος Καλλιθέας και ο Πολιτιστικός Σύλλογος, όμως εγώ θέλω να μου δώσει την Δόξα ο Θεός και όχι οι άνθρωποι. Τα επίγεια είναι ψεύτικα όλα, φθαρτά και πρόσκαιρα… Η διαδρομή της ζωής μας, είναι ένα όνειρο, είναι σύντομη. Σκέφτομαι, τα 96 μου χρόνια πού πήγαν; Χάθηκαν… Είναι ένα όνειρο η ζωή.

Πώς να κάνουμε αυτή την σύντομη ζωή καλύτερη; Αυτό το όνειρο που λέτε, πώς θα γίνει όμορφο και όχι εφιάλτης;
Με τις καλές πράξεις και τα καλά λόγια. Να σταθούμε στο ύψος μας, να μην κάνουμε αμαρτίες. Να μην περιφρονούμε το μυστήριο του γάμου, που σήμερα όλο και περισσότεροι το περιφρονούν. Να κάνουμε μια ενάρετη ζωή. Φτάνει να μετανοούμε, η μετάνοια δεν θέλει ούτε λεφτά, ούτε τίποτα. Με τη μετάνοια θα μπορούμε να ελπίζουμε στην αιώνια βασιλεία. Πρέπει να πιστεύουμε για να μπορούμε να εισακουστούμε, και να μην επικαλούμαστε τα Θεία μόνο στις δύσκολες στιγμές μας. Πρέπει να καθαρίσουμε την ψυχή μας, με την Ιερά Εξομολόγηση. Το ρουχαλάκι σου όταν λερωθεί, δεν το πετάς το πλύνεις και το ξαναβάζεις. Το σωματάκι σου όταν λερώνεται το καθαρίζεις με το αφρόλουτρο. Την ψυχή, γιατί δεν την καθαρίζουμε;
Εχουμε χάσει τον δρόμο του Θεού και πρέπει να επιστρέψουμε εκεί, αυτή είναι η σωτηρία, μας λέτε.
Όταν ένα πλοίο το χτυπάνε τα κύματα, αναζητεί το πλησιέστερο λιμάνι για να σωθεί. Το δικό μας λιμάνι, είναι ο Χριστός.

Οι νέοι άνθρωποι, ζητάνε σήμερα την συμβουλή σας;
Όχι… Ισα ίσα που κάποιοι απαξιώνουν το έργο και τον ρόλο του παππά. Όμως, επειδή θέλω να είμαι σωστός θα σας πω ένα γνωμικό. Κάποτε ένας παππάς είπε στο ποίμνιό του «Ο έχων δύο χιτώνας διαδότω τω μη έχοντι». Τον ρώτησε η πρεσβυτέρα του, αγράμματη γυναίκα, τι εννοούσε και τότε ο παππάς της είπε «αν έχουμε δύο παντελόνια, να δίνουμε το ένα ή δύο ζευγάρια παπούτσια να δίνουμε το ένα…». Μια μέρα που ο παππάς πήγε να σπείρει, η παπαδιά έδωσε σε έναν ρακένδυτο περαστικό το δεύτερο παντελόνι του παππά. Όταν γύρισε ο παππάς, επειδή είχε βραχεί, ζήτησε να αλλάξει παντελόνι και του είπε η παπαδιά ότι το είχε δώσει… Και τότε της λέει: «Μα είσαι παλαβή; Όλα κι όλα δυο ήταν τα παντελόνια μου». Η παπαδιά απορημένη του λέει «μα εσύ δεν μου είπες όποιος έχει δυο παντελόνια να δίνει το ένα;». «Όχι τα δικά μας, των αλλωνών» αποκρίθηκε ο παππάς. Όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου ο παππάς πέθανε και μετά πέθανε και η παπαδιά. Η παπαδιά είχε δύο αγγέλους που την διακονούσαν και διερωτήθη «εγώ που δεν έκανα τίποτα, έχω δυο υπηρέτες αγγέλους, ο παππάς μου πόσους θα ΄χει…». Μια μέρα ζήτησε να δει τον παππά και την πήγαν σε ένα δωμάτιο, όπου βλέπει τον παππά, μέχρι τον λαιμό χωμένο στην πίσσα κι εκείνη αναστέναξε. Και τότε της λέει ο παππάς «ευτυχώς που βρέθηκε από κάτω ο Δεσπότης και πάτησα πάνω του αλλιώς θα ήταν και το κεφάλι μου μέσα στην πίσσα». Κόρη μου, «πολλοί γαρ εισί κλητοί, ολίγοι δε εκλεκτοί». Πολλοί παππάδες αλλά… λίγοι παππάδες. Την αλήθεια θέλω να λέγω.

Πηγή

Ο σύγχρονος... λόρδος Βύρων

Είναι ανεξήγητα πόσο και γιατί αγαπάει την Ελλάδα. Ούτε ο ίδιος, 48 χρόνια μετά, δεν μπορεί να το εξηγήσει. «Ημουν μόλις 16 ετών όταν το κρουαζιερόπλοιο που περνούσα τις καλοκαιρινές μου διακοπές μαζί με την οικογένειά μου ''έδεσε'' στο Κατάκολο Ηλείας.

Ο Τζίμι Τζαμάρ στο γραφείο της Επιτροπής του Βελγίου στις Βρυξέλλες. Αριστερά του διακρίνεται μια επιταγή ύψους 240.000 ευρώ, χρήματα που συγκέντρωσε για τους πρόσφυγες

Ακόμη θυμάμαι τη μυρωδιά από το γιασεμί και τα άνθη πορτοκαλιάς. Και ενώ ήμουν μόλις μικρό παιδί, σκέφτηκα αμέσως ότι ''αυτή η χώρα θα γίνει πατρίδα μου''. Πώς και γιατί ένα αγόρι σε τέτοια ηλικία μπορεί να σκεφτεί κάτι τέτοιο; Ακόμη δεν ξέρω».
Παρότι τότε δεν είχε καμία απολύτως σχέση με την Ελλάδα, ο Τζίμι Τζαμάρ το είπε και το έκανε. Αυτά τα χρόνια που μεσολάβησαν έχτισε στενές σχέσεις με τη χώρα: παντρεύτηκε Ελληνίδα, απέκτησε ένα σπίτι στη Φολέγανδρο, έγραψε γράμματα στον λόρδο Βύρωνα μέσω ενός βιβλίου του και έζησε από κοντά τη σύγχρονη Οδύσσειά της.
Μόνιμος κάτοικος Βρυξελλών, επικεφαλής του γραφείου της Επιτροπής του Βελγίου, τα τελευταία τέσσερα χρόνια οργανώνει την πρωτοβουλία «12 ώρες για την Ελλάδα». Με τη βοήθεια και τη συμμετοχή τραγουδιστών και μουσικών συλλέγει χρήματα που προορίζονται για τη θέρμανση των σχολείων στον Εβρο και τους υπόλοιπους νομούς της Θράκης.
Για φέτος η εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε το βράδυ του Σαββάτου στις Βρυξέλλες συμπεριελάμβανε συναυλία των Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, Βασίλη Λέκκα, Αφροδίτης Μάνου και Γιάννη Κότσιρα. Για ακόμη μία φορά η αίθουσα γέμισε με κόσμο που θέλησε να προσφέρει τον οβολό του για τα παιδιά και τους δασκάλους τους ?περίπου 7.000 παιδιά σε 40 σχολεία? που περνούν δύσκολους χειμώνες.
«Ολα ξεκίνησαν το 2012, εν μέσω της ελληνικής οικονομικής κρίσης, όταν υπηρετούσα στην Ολλανδία. Από τα ταξίδια που έκανα άκουγα πολύ αρνητικά σχόλια για την Ελλάδα, που ήξερα ότι δεν ίσχυαν. Και τότε αποφάσισα να κινητοποιηθώ. Δεν είναι μόνο να λέω καλά πράγματα για τη χώρα σας, αλλά και να κάνω κάτι γι’ αυτήν» διηγείται ο κ. Τζαμάρ στο «Εθνος».

Μεταξύ άλλων, ο 64χρονος Βέλγος προμήθευσε με πετρέλαιο θέρμανσης το 1ο Δημοτικό Σχολείο Φερών Εβρου και το Γυμνάσιο-Λύκειο Σαμοθράκης

Ουσιαστική βοήθεια
Και τότε γεννήθηκε η ιδέα των εκδηλώσεων προς ενίσχυση της Ελλάδας. «Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν η μουσική, ο πολιτισμός. Ρώτησα ένα θέατρο πότε έχει κενή ημερομηνία. Μου είπαν μία μετά από δέκα εβδομάδες. Oλο αυτό το διάστημα κοιμήθηκα ελάχιστα για να στήσω έναν οργανισμό μη κερδοσκοπικό και πλήρως διαφανή, προκειμένου να υπάρξει εμπιστοσύνη από όλες τις πλευρές αλλά και ουσιαστική βοήθεια προς την Ελλάδα» αναφέρει.
Και τα έχει καταφέρει. «Μέσα από τις εκδηλώσεις ?που πάντοτε έχουν συναυλίες, αλλά πολλές φορές υπάρχουν εκθέσεις, αναγνώσεις ελληνικών έργων και άλλα? αλλάζει η εικόνα της χώρας στο εξωτερικό μέσα από τον ελληνικό πολιτισμό. Η ατμόσφαιρα είναι θετική και θα έλεγα συγκινητική. Και φυσικά έρχονται χρήματα, τα οποία διατίθενται ανάλογα με τις ανάγκες. Την πρώτη χρονιά τα έσοδα έγιναν δωρεά στο ''Χαμόγελο του Παιδιού''. Τη δεύτερη, με τους ''Γιατρούς Χωρίς Σύνορα'', το Ιδρυμα ''Κάνε μια Ευχή'' και τον ΕΛΕΠΑΠ, τα χρήματα πήγαν σε ένα σχολείο για ανάπηρα παιδιά. Τον επόμενο χρόνο τα 30.000 ευρώ που μαζέψαμε πήγαν ?και με τη βοήθεια του Ιδρύματος Λεβέντη- σε 40 σχολεία από την Αλεξανδρούπολη και το Διδυμότειχο μέχρι την Ξάνθη και τη Φλώρινα», εξηγεί.
Ο κ. Τζαμάρ δηλώνει πεπεισμένος ότι οι Ελληνες θα βρουν τον τρόπο να βγουν από την κρίση. «Χάρη στην Ιστορία σας είστε πολύ δημιουργικοί και έχετε μάθει να αγωνίζεστε συνέχεια. Δημιουργήσατε μια λέξη η οποία δεν υπάρχει σε καμία άλλη γλώσσα, τη λέξη φιλέλληνας. Είμαι ένας από αυτούς. Και θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να βοηθήσω την Ελλάδα και τους Ελληνες» καταλήγει.
ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ: ΜΑΡΙΑ ΨΑΡΑ

ΝΕΚΡΟΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΟΝΑΧΟ ΘΕΩΝΑ

ΝΕΚΡΟΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΟΝΑΧΟ ΘΕΩΝΑ (1959-2016)

(κατά κόσμον ΣΤΕΦΑΝΟ ΓΚΑΛΙΤΣΙΟ)

του Αρχιμ. Παλαμά, 

Ηγουμένου της Ι. Μ. Θεοτόκου Καλλίπετρας.

Καθώς πλησιάζει η συμπλήρωση των σαράντα ημερών από την εκδημία του μοναχού Θεωνά Γκαλίτσιου (+14 Σεπτεμβρίου 2016) επιθυμούμε, εις μνήμην του, να μοιραστούμε κάποιες σκέψεις και αναμνήσεις.

Ο π. Θεωνάς υπήρξε από τους ανθρώπους που απασχόλησε ιδιαίτερα τη γνώμη της τοπικής κοινωνίας. Τις τελευταίες ημέρες, για το πρόσωπό του ακούστηκαν και έπαινοι και αρνητικοί σχολιασμοί, ώστε να θεωρείται "σημείον αντιλεγόμενον". Εκείνο που πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ευθύς αμέσως είναι πως δεν ήταν ο ευλαβής μοναχός (κατά τα γνωστά πρότυπα), ένας δηλαδή κατεσταλμένος και αμίλητος καλόγηρος με ένα τεράστιο κομποσκοίνι στο χέρι!

Ξεκινώντας τη ζωή του στη Φυτειά, γόνος του απλοϊκού δραγάτη μπαρμπα-Μήτσου και της Λισσαβούδας, λάτρεψε τα δάση, τα βουνά, τη φυσική ζωή και τα κάλλη της Ημαθίας. Αλίμονο αν άκουγε να εκθειάζουν κάποια άλλη περιοχή της Ελλάδας! Μιλούσε με μοναδικό πάθος για τη Βέροια: "Εδώ είναι οι Μακεδονικοί τάφοι, εδώ ξεκίνησε ο Μέγας Αλέξανδρος, εδώ είναι η Παναγία Σουμελά, εδώ είναι η Σκήτη". Αν μάλιστα γινόταν καμιά αναφορά στην συμπρωτεύουσα τότε τον έβλεπες να εκνευρίζεται και να λέει "και τι είναι εκείνη η πόλη; νεότερη της Βέροιας! Γιατί θέλουν να πάρουν όλα τα καλά από το νομό μας;".

Γεννήθηκε το 1959. Έκανε τον κύκλο του στην έντονη κοσμική ζωή με όλα τα παρελκόμενα της εποχής του και του χωριού του, (ποτό και τσιγάρο που τον παίδεψαν για χρόνια). Εργάστηκε σε διάφορες χειρονακτικές εργασίες και τελευταία σαν αθλητικογράφος στον τοπικό τύπο. Στα 31 του αισθάνθηκε απογοητευμένος από την κοσμική του ζωή και κατέφυγε στη Μονή του Τιμίου Προδρόμου στον Αλιάκμονα, υπό την στοργική σκέπη του τότε καθηγουμένου Αρχιμ. Γρηγορίου Σοφού. Ο Γέρων Γρηγόριος έδειξε αλήθεια υπέρμετρη αγάπη και ανοχή στις ιδιαιτερότητές του και συνέχισε μέχρι και πριν λίγες εβδομάδες να συναντιέται μαζί του και να τον νουθετεί.

Δύο χρόνια μετά την προσέλευσή του, ο μακαριστός Μητροπολίτης Βεροίας κυρός Παύλος τον κούρεψε μοναχό. Ήταν Κυριακή του Αγ. Γρηγορίου Παλαμά (Μ. Τεσσαρακοστή 1992). Τον ονόμασε Θεωνά σε τιμή ενός από τους Αγίους που φημολογείται ότι έζησαν στην κοιλάδα του Αλιάκμονα (γνωστή ως Σκήτη Βεροίας). Ο μακαριστός Μητροπολίτης ευλαβούνταν πάρα πολύ τον Όσιο Θεωνά, από τότε που φοιτούσε στην Εκκλησιαστική Σχολή της Αγ. Αναστασίας Βασιλικών γιατί εκεί φυλάσσεται το λείψανο του αγίου. Ένα χρόνο μετά ο Μητροπολίτης Παύλος εκοιμήθει κι ο π. Θεωνάς έλεγε χαμογελαστός: "η πρώτη μοναχική κουρά που τέλεσε ο Βεροίας Παύλος ήταν του γέροντα μου π. Γρηγορίου Σοφού και η τελευταία που έκαμε ήταν η δικιά μου".

Τα χρόνια που έζησε στον Τίμιο Πρόδρομο (συνολικά 17 ολόκληρα χρόνια) ξεκίνησαν με ιδιαίτερη πνευματικότητα. Τον έβλεπα ως προσκυνητής  της Μονής, να κοινωνάει συχνά, να μιλάει για το Θεό και να έχει μια μεγάλη ευλάβεια στον Όσιο Παΐσιο που τον γνώρισε εν ζωή. Ο Όσιος μάλιστα είχε εκφραστεί με καλό λογισμό για τον νεαρό μοναχό. Το 1995 προσήλθαμε κι εμείς, πρώτα ως δόκιμος μοναχός και στη συνέχεια μοναχός, ιεροδιάκονος και ιερομόναχος. Εκεί γνωρίσαμε και τις άλλες αρετές αυτού του μοναχού.

Αφενός την εργατικότητά του. Σπανίως άφηνε άλλους να καθαρίζουν τις τεράστιες αυλές του μοναστηριού. Αλλά και λάτρης της παράδοσης ξεκίνησε έναν αγώνα υπεράνθρωπο: Το μοναστήρι που σήμερα το θαυμάζουμε για την γραφικότητα των κτιρίων του, εκείνη την εποχή ήταν όλο σοβαντισμένο, βαμμένο λευκό και γαλάζιο, σα να ήταν αιγαιοπελαγίτικο! Κατασκεύασε λοιπόν εργαλεία σαν μεταλλικές χτένες και χτυπώντας τους πρόσθετους σοβάδες για ώρες, μέρες και χρόνια καθάρισε όλα τα ατελείωτα τετραγωνικά πωρόλιθου από τα τσιμέντα. Η αποκάλυψη της πωρόπετρας επανάφερε τα κτίσματα στην αρχική τους μορφή και γραφικότητα.

Ήταν μονίμως ατημέλητος και λερωμένος από τις σκόνες. Φορούσε μπαλωμένα και λερωμένα ράσα κι έλεγε "ο καλόγηρος πρέπει να μυρίζει ιδρώτα".

Συνυπάρξαμε στον οίστρο αυτό, να ανακαινίσουμε το μοναστήρι, κι είναι αλήθεια ότι μέχρι σήμερα (παρά τις κατοπινές, μη παραδοσιακές, προσθήκες) θαυμάζεται και φωτογραφίζεται. Το εκπληκτικό αρχονταρίκι της Μονής, η Τράπεζα, το παλιό Ηγουμενείο, το Καμπαναριό, ο Νάρθηκας της Εκκλησίας, η ανακαίνιση του Καθολικού, η απλωταριά είναι έργα εκείνης της εποχής (1995-2003) που τα δουλέψαμε μαζί και με πολύ προσωπικό κόπο. Με πείραζε: "Εσύ είσαι ο αρχιτέκτονας, εγώ ο εργολάβος"!

Παρά την καθημερινή κόπωση οι ακολουθίες εκείνη την εποχή τελούνταν ανελλιπώς. Όρθροι, τακτικές Λειτουργίες, Εσπερινοί και Απόδειπνα. Τις Κυριακές πλήθος κόσμου. Σε πολλούς μετέδωσε την αγάπη στις ιερές ακολουθίες κι  έμαθαν κοντά του να διαβάζουν εκκλησιαστικά κείμενα και να ψέλνουν. Μας ομολογούν: "Ο π. Θεωνάς μας έμαθε"! Γι αυτό και συνεχώς επέμενε στον καθένα να διαβάζει τους Χαιρετισμούς της Παναγίας. "10 λεπτά είναι. Κάθε μέρα. Μην το αφήνεις"! Κι επέμενε...

Ο ίδιος καλλιέργησε το χάρισμα της φωνής. Έψελνε πολύ κατανοητά και με καλογερικό, παραπονιάρικο ύφος. Χαιρόσουν να τον ακούς. Κι ιδιαίτερα όταν έψαλλε το μεγαλυνάριο ύμνο της Παναγίας "Αξιον Εστιν". Έλεγε χαριτολογώντας: "ε! τόσες χιλιάδες Αξιον Εστι είπα. Δε θα το ευχαριστηθεί μια φορά η Παναγία κι από μένα;". Η αλήθεια είναι πως μια φορά που το έψαλλε ενώπιον της θαυματουργού εικόνας της Καλλίπετρας, μπροστά στα έκπληκτα μάτια όλων μας η κανδήλα άρχισε να κουνιέται, κι ο ίδιος συνέχισε με τρεμάμενη φωνή από τη συγκίνηση...

Στον ελεύθερο χρόνο μας, με έβαζε να οδηγώ και με το αυτοκίνητο της Μονής, να πηγαίνουμε στα μοναστηράκια της περιοχής μας. Τότε όλα ήταν άδεια... έρημα... απεριποίητα... Παίρναμε λάδι και έπρεπε κάθε εβδομάδα να ανάψουμε τα κανδήλια με τη σειρά. Άγιοι Πάντες, Μουτσιάλη, Προφήτης Ηλίας, Καλλίπετρα μέχρι και την πολυαγαπημένη του Μαρούσια. "Τι κρίμα να μην έχει ανθρώπους εδώ να ανάβουν τα καντήλια", έλεγε. Άλλωστε για πολλά χρόνια ήταν ο μοναδικός μοναχός της Ημαθίας και βίωνε αυτή την έλλειψη ανθρώπινου δυναμικού. Έψαχνε και τα αγνάντια, ιδιαίτερες τοποθεσίες πάνω στις κορυφές και σε αρκετά έστησε μεγάλους ξύλινους Σταυρούς που υπάρχουν ακόμη.

Ένιωθε όλη την κοιλάδα του Αλιάκμονα δική του. Ένιωθε πολύ έντονη αγάπη ακόμα και για τα βράχια και τα βουνά. Είναι ο μόνος που έψαξε, βρήκε και επισκέφθηκε όλα τα σπήλαια της κοιλάδας (Σκήτης Βεροίας) και μάλιστα τα ονομάτισε από ευλάβεια: "Αυτό είναι το σπήλαιο του Αγ. Γρηγορίου Παλαμά", "του Αγ. Θεωνά", "του Αγ. Νικάνορα" κ.ο.κ. ονομασίες που χρησιμοποιούνται μέχρι σήμερα.

Πολλές φορές εκτός από τον ιδρώτα του, κινδύνεψε και η ζωή του. Κάνοντας εργασίες με τα χέρια του μέσα στο σπήλαιο του Αγίου Διονυσίου έγινε μια φοβερή κατολίσθηση. Μόνο από θαύμα βρέθηκε στο διάκενο ανάμεσα στους τεράστιους ογκόλιθους που έπεσαν και γλύτωσε με λίγους σπασμένους σπόνδυλους που τον καθήλωσαν στο κρεβάτι αρκετό καιρό.

Για αρκετά χρόνια ήμασταν μόνοι στη Μονή Προδρόμου. Το κελλί του ήταν στο πίσω μέρος του μοναστηριού και το δικό μου μπροστά, κοντά στην πύλη. Κάποια μέρα ήμασταν και οι δύο γριπωμένοι. Καιγόμασταν από τον πυρετό αλλά κανείς δεν ήταν να μας διακονήσει. Είχα δυο πορτοκάλια στο κελλί μου. Τα έκανα χυμό, και πριν πιω, σκέφθηκα ότι πιο σωστό θα ήταν να τα προσφέρω στον π. Θεωνά που κι εκείνος ψήνονταν από την ίωση κι ίσως τα είχε περισσότερη ανάγκη. Ντύθηκα καλά βγήκα στην παγωμένη αυλή για να πάω το χυμό στο άλλο άκρο, στο κελλί του. Βρήκα τον π. Θεωνά ντυμμένο να έρχεται κι αυτός προς το δικό μου κελλί με ένα ποτήρι κι αυτός στο χέρι. "Είχα δυο πορτοκάλια", μου είπε, "κι είπα ότι θα χεις περισσότερο ανάγκη εσύ να σου τα κάνω έναν χύμο και να στο φέρω"!!!! 

Η προσωπικότητά του ήταν έντονη. Και μεταξύ μας υπήρξαν εντάσεις. Δεν ήξερε να γίνεται διπλωμάτης ούτε και ενώπιον των ανωτέρων του. Και γι αυτό δεν ήταν πάντα αγαπητός. Η αποχώρησή του σημαδεύτηκε με συκοφαντίες, σύλληψη και δικαστήρια για θέματα ολωσδιόλου εξωπραγματικά και προερχόμενα από νοσηρά φαντασία με αποκλειστικό σκοπό την απομάκρυνσή του. Μην έχοντας αλλού να κλίνει την κεφαλή, ήρθε στην Καλλίπετρα, όπου ήδη προ πενταετίας είχαμε εγκατασταθεί εμείς και ζήτησε να μείνει: "Παλαμά με δέχεσαι;". Και πως να μην δεχθείς ένα τόσο συντετριμμένο και πονεμένο άνθρωπο; Άλλωστε ήταν και χέρι καλό (όπως λέμε στην καλογερική), ήξερε να δουλεύει, να ψέλνει, να μιλάει. Κι η Καλλίπετρα ήθελε πολύ δουλειά, πολύ κόπο για να στηθεί μετά από τόσα χρόνια ερήμωσης. Και η αλήθεια είναι πως για όσα χρόνια ζήσαμε πάλι μαζί στην απέναντι μεριά του ποταμού, στην αγκάλη της Θεοτόκου Καλλίπετρας, ούτε μια μέρα δε μου μίλησε άσχημα, ούτε μια μέρα δεν ύψωσε φωνή και παρόλο που ήταν αρχαιότερος μας έδειχνε σεβασμό! Είχε φιλότιμο! Κι από δουλειά πόση! Γυρίζω το βλέμμα μου και βλέπω τα αρμολογήματα, τα χτισίματα, τις καστανιές, τα πλακόστρωτα που δούλεψε ο ίδιος!

Όταν ο γέροντας μας Εφραίμ Σαραγιώτης τον γνώρισε και μίλησε μαζί του, μου είπε: "είναι ένα πονεμένο αγρίμι... να του δείχνεις αγάπη". Κι όσο ο Θεός βοήθησε προσπαθήσαμε να εφαρμόσουμε την εντολή.

Βέβαια για να ολοκληρώσουμε τις αναμνήσεις μας για τον π. Θεωνά θα πρέπει να σημειώσουμε και το ανεξάντλητο χιούμορ του. Άλλοτε σοβαρός και απότομος κι άλλοτε τόσο ευχάριστος που γινόταν περιζήτητος για την παρέα του. Είχε το χάρισμα και τα πλέον σοβαρά και κρίσιμα να τα κάνει να μοιάζουν αστεία. Μια φορά επισκεφθήκαμε μαζί ένα γυναικείο μοναστήρι. Η μοναχή έδειχνε πολύ αυστηρή. Στη σύντομη συζήτηση που είχαμε ήρθε ο λόγος για τα διακονήματα. Ρώτησε η γερόντισσα: "Ποιός μαγειρεύει στο μοναστήρι σας;". Κι ο αυθόρμητος π. Θεωνάς υπέδειξε εμένα ως ευτραφή και υπέρβαρο και της λέγει: "δε φαίνεται ποιος είναι μάγειρας;"! Κι η αυστηρή μοναχή ελαφρώς μειδίασε και συνέχισε με την ερώτηση: "μαγειρεύει νόστιμα;"... κι ο ετοιμόλογος π.Θεωνάς υπέδειξε τον εαυτό του (απελπιστικά αδύνατο) και είπε: "δε βλέπεις πώς είμαι;".

Τα τελευταία 3 χρόνια ο πατέρας του ασθένησε από καρκίνο κι έπρεπε να φεύγει από την Καλλίπετρα για να τον βοηθά στα νοσοκομεία. Η απόσταση ήταν μεγάλη κι αναγκάστηκε να μείνει ξανά στο χωριό Φυτειά για να διακονήσει τόσο τον πατέρα του, που μετά από λίγο κοιμήθηκε, όσο και την ηλικιωμένη μητέρα του για την οποία έλεγε αστειευόμενος στα φυτειώτικα: "εεε! η Λισσαβούδα όλο θερμασιά έχει" (έχει συνέχεια πυρετό)!

Είχαμε τακτική επικοινωνία και ειδικά όταν ο ίδιος είχε θέματα υγείας με ένα υπερβολικό διαβήτη που τον ανάγκαζε να πηγαίνει στο Παπανικολάου και να κάνει ενέσεις μέσα στο βολβό του οφθαλμού για να αποφύγει την τύφλωση. Τις περισσότερες φορές πήγαμε μαζί κι εκεί ήταν χείμαρρος  ευχαριστιών. Μια μέρα εκμυστηρεύτηκε: "με πειράζει που δεν έχω τόση αγάπη όσο εσύ να σου δώσω"!

Στη μοναχική του σταδιοδρομία δεν θεωρήθηκε επιτυχημένος από τους εκκλησιαστικούς κύκλους. Για όσους τον γνώριζαν καλά ήξεραν όμως πως παρά τις αδυναμίες του, την καλογερική την είχε λατρέψει. Συνήθιζε να λέει "η μετάνοια δεν είναι μια στιγμή αλλά έχει διάρκεια. Ο κόσμος βλέπει την πτώση αλλά δε βλέπει τα δάκρυα που βγάζει κανείς στο κελλί του όταν αισθάνεται την ενοχή". Για τη λαϊκή συμπεριφορά του, αγαπήθηκε πολύ, από ασήμους έως και διασήμους. Πολύ στενοί του φίλοι η ηθοποιός Έλενα Ναθαναήλ, ο ποδοσφαιριστής Μητρόπουλος κ.α.

Μια μέρα επισκέφθηκε τη Μονή Προδρόμου η Γαλάτεια Σουρέλη, μια εκκεντρική συγγραφέας που κι αυτή πριν λίγες μέρες πέθανε. Συνάντησε τον επίσης εκκεντρικό π. Θεωνά, χωρίς να τον γνωρίζει. Τον ρώτησε: "Ποιος είστε εσείς πατέρα;". Κι εκείνος συστήθηκε: "Είμαι το γουρούνι της Παναγίας". Αναρωτήθηκε η συγγραφέας τι σημαίνει αυτό. Τότε ο π. Θεωνάς της διηγήθηκε μια πολύ χαριτωμένη ιστορία από το γεροντικό: Κάποτε η Μεγαλόχαρη κατέβηκε από τον Ουρανό συνοδευόμενη με τον Αρχάγγελο Γαβριήλ για να επισκεφθεί ένα μοναστήρι. Πήγε νωρίς τη νύχτα και πέρασε από τα κελλιά των μοναχών να δει ποιος από αυτούς προσεύχεται και δοξάζει τον Υιό της. Ο Αρχάγγελος άνοιγε την πόρτα του κελλιού κι η Παναγία ικανοποιημένη από τους προσευχόμενους μοναχούς, τους ευλογούσε και συνέχιζε στον επόμενο. Σε μια πόρτα ο Αρχάγγελος δεν ήθελε να ανοίξει. Κοίταξε η Μεγαλόχαρη με απορία. "Αστον αυτόν", της λέει ο Αρχάγγελος. "Αυτός είναι γουρούνι. Τρώει, πίνει, κοιμάται. Δεν κάνει τίποτα πνευματικό". Κι η Παναγία με μια κίνηση παραμέρισε τον Αρχάγγελο, άνοιξε μόνη της την πόρτα του κελλιού και βλέποντας τον ανεπρόκοπο μοναχό είπε: "Και τα γουρούνια δικά μου είναι. Κι αυτά τα ευλογώ"! Έτσι εξήγησε στην ενθουσιασμένη Γαλάτεια Σουρέλη ότι αυτός είναι "γουρούνι" που όμως η Παναγία το ευλογεί! Κι η συγγραφέας έσπευσε να το διηγείται και να το ξαναλέει πολλές πολλές φορές με τη γνωστή της παραστατικότητα επισημαίνοντας: "αυτός είναι πραγματικός μοναχός"!!!

Οι παραπάνω γραμμές δεν γράφτηκαν για να αγιοποιήσουμε έναν κεκοιμημένο αδελφό μας! Αντίθετα, μάρτυς ο Θεός, όλα όσα περιγράφησαν είναι λέξη προς λέξη αληθή. Βλέποντας την αγάπη του κόσμου, την κοσμοσυρροή την ημέρα της κηδείας του και την μεγάλη προσέλευση μέχρι σήμερα στον τάφο του για να ανάψουν ένα κερί εντυπωσιαζόμαστε πως ακόμα μερικοί θυμούνται τα σφάλματα κι όχι τις αρετές... Αν γράψουμε μια λέξη με 10 γράμματα και ένα γράμμα είναι λάθος, τότε το μάτι μας θα εστιάσει στο 1 λάθος γράμμα κι όχι στα 9 σωστά... Είναι αυτό που λέγεται συνήθως ότι αναλόγως τι θες να δεις, αυτό βλέπεις, ακριβώς όπως οι μέλισσες ψάχνουν για μέλι κι οι κοπρόμυγες αρέσκονται στις κοπριές.

Άλλωστε τον επίλογο τον έβαλε ο ίδιος ο Θεός. Λίγο πριν την αγρυπνία του 15Αυγουστου τον κάλεσε η Κυρία Θεοτόκος να της ψάλλει στον Ουρανό με ένα ισχυρό εγκεφαλικό επεισόδιο. Ένα μήνα μετά, τη μέρα του Σταυρού (14 Σεπτεμβρίου), τη μέρα που έχει την αξία της Μεγάλης Παρασκευής και οι ψυχές δεν περνάν τα φοβερά τελώνεια, αποχωρίστηκε το λιπόσαρκο σώμα του για να βρει ανάπαυση με τους απ' αιώνας πατέρες που έγιναν μοναχοί, αγάπησαν τον τόπο και ζήτησαν έλεος σε αυτήν την κοιλάδα του Αλιάκμονα...

ΑΓΓΕΛΤΗΡΙΟ

Το Σάββατο 22 Οκτωβρίου 2016 τελούμε το τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο του μοναχού Θεωνά (κατά κόσμον Στέφανου Γκαλίτσιου) αδελφού της Ιεράς Μονής Θεοτόκου Καλλίπετρας. Η ακολουθία θα τελεστεί στην Ιερά Μονή με Θεία Λειτουργία και Μοναστηριακό Μνημόσυνο στις ώρες 07:00-10:00.

Εκ της αδελφότητος

Η μεταστροφή μιας Ιταλίδας και ο γέροντας Απολλώ

Του Ηλία Προύφα

 Το όνειρο της Ιταλίδας Καθηγήτριας Πανεπιστημίου για την περιπέτεια της υγείας του Δοχειαρίτη Γέροντα

Η Βερονίκη στο πλευρό του Γέροντα Απολλώ.

Στην μεταστροφή της στην ορθοδοξία μέσω ενός ασυρμάτου, την γνωριμία της με την Ιερά Μονή Δοχειαρίου Αγίου Όρους, την πνευματική της σχέση με τον ασθενούντα Δοχειαρίτη Γέροντα Απολλώ και το πρόσφατο όνειρο για την περιπέτεια της υγείας του που την οδήγησε εσπευσμένα στην Ελλάδα, αναφέρεται σε επιστολή της που μας έστειλε η γνωστή και στη χώρα μας. 

Καθηγήτρια του Βασιλικού Πανεπιστημίου του Λονδίνου Veronica della Dora.
Η ''Δοχειαρίτισα'' Βερονίκη όπως είναι πλέον γνωστή, είναι καθηγήτρια Ανθρωπογεωγραφίας στο Royal Holloway του Πανεπιστημίου του Λονδίνου.
Έχει Ph.D. στη Γεωγραφία από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια (Los Angeles), και έως πρόσφατα δίδασκε στο Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ με το βαθμό του λέκτορα.
Υπήρξε υπότροφος στο Dumbarton Oaks (Washington, DC), το Ερευνητικό Ινστιτούτο Getty (Los Angeles) και τη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα. Τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα καλύπτουν την ιστορική και πολιτισμική γεωγραφία, με ιδιαίτερη έμφαση στο τοπίο, τους χάρτες και τους ιερούς χώρους. Μεταξύ των δημοσιεύσεων της αναφέρουμε ενδεικτικά τα: Imagining Mount Athos: Visions of a Holy Place from Homer to World War II (University of Virginia Press, 2011, με υποψηφιότητα για το βραβείο Criticos το 2012), Landscape, Nature and the Sacred in Byzantium (Cambridge University Press και Mountain: Nature and Culture (Reaktion, αναμένεται να εκδοθεί το Νοέμβριο του 2016).

Διαβάστε την επιστολή:

Στην εορτή του Γενεθλίου της Παναγίας, 8 Σεπτεμβρίου 2016, επισκέφθηκα την Ιερά Μονή Θεοσκεπάστου στον Σοχό Θεσσαλονίκης, για να προσκυνήσω την Θαυματουργό Εικόνα της Παναγίας Γοργοϋπηκόου, που εξέρχεται κάθε χρόνο από την Ιερά Μονή Δοχειαρίου.
Εκεί συνάντησα τον Γέροντα Απολλώ, που με έχει οδηγήσει πριν δεκαέξι χρόνια στην Ορθοδοξία, και τον Γέροντα Γρηγόριο, που με βάφτισε Ορθόδοξη και είναι ο πνευματικός μου.

Το 1995, λίγους μήνες μετά που έλαβα άδεια ραδιοερασιτέχνη, άκουσα στον ασύρματο ένα Μοναχό από το Άγιον Όρος και μίλησα μαζί του. Αργότερα έμαθα πως με ένα ατύχημα σε έναν αδελφό της Μονής Δοχειαρίου που είχε χτυπήσει και χάσει τα μάτια του, ο Γέρων Απολλώ τον μετέφερε στην Θεσσαλονίκη στο Νοσοκομείο, όπου γνώρισε ένα Πανεπιστημιακό οφθαλμίατρο που αποκατέστησε τα μάτια του αδελφού.

Ο Οφθαλμίατρος Νικόλαος Γεωργιάδης ήταν Ραδιοερασιτέχνης SV2RE και πρόεδρος της Ραδιοερασιτεχνικής Ενώσεως Θεσσαλονίκης και παρακάλεσε τον Γέροντα Απολλώ να γίνει Ραδιοερασιτέχνης, για να μπορεί να βοηθά το Άγιον Όρος.
Πράγματι, με την βοήθεια της Παναγίας, πήρε την άδεια του ασυρμάτου και έδινε χαρά σε όλους μας.
Το 1998 βρέθηκα στην Θεσσαλονίκη σ’ένα θερινό σχολείο για ξένους, αφού ήθελα να μάθω Ελληνικά. Σε μία εκδρομή το σχολείο μας πέρασε έξω από το Άγιον Όρος και για πρώτη φορά είδα την Μονή Δοχειαρίου όπου ήταν ο Γέρων Απολλώ και πραγματικά πολύ συγκινήθηκα.
Όταν επέστρεψα του έγραψα ένα γράμμα. Του έγραψα ότι ήμουνα Ιταλίδα φοιτήτρια και ήθελα να μάθω Ελληνικά. Με πολλή αγάπη, ο π. Απολλώ προσφέρθηκε να με βοηθήσει κι έτσι άρχισε η επικοινωνία μας.
Το επόμενο καλοκαίρι πήγα στην Ελλάδα, τον γνώρισα από κοντά και ήταν μια ευκαιρία να μιλήσω μαζί του.

Εκεί μου μίλησε για την Ορθοδοξία και έγινε αφορμή μετά από δύο χρόνια να έλθω στο Μετόχι της Μονής Δοχειαρίου, Παναγία Θεοσκέπαστος, να γνωρίσω τον Καθηγούμενο Γρηγόριο, να εξομολογηθώ και να βαπτισθώ.
Είναι ο πνευματικός μου, και κάθε χρόνο, όταν είναι στον Σοχό Θεσσαλονίκης τον Σεπτέμβριο η Παναγία Γοργοϋπήκοος από την Ιερά Μονή Δοχειαρίου, πηγαίνω για να συντηρώ την πνευματική μου ζωή.
Φέτος όμως τον έβλεπα σαν να μην είναι καλά και έτσι μου είπε αόριστες πληροφορίες, για να μη στενοχωριέμαι, πως εμφανίστηκε ένα πρόβλημα αυτές τις μέρες στο κεφάλι του εκτάκτως και ίσως γίνει εγχείριση.

Με μεγάλη αγωνία επέστρεψα στην Αγγλία, όπου εδώ και χρόνια μένω και εργάζομαι στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου (RHUL). Μία νύχτα είδα στον ύπνο μου πως ανέβαινα σ’ ένα λόφο στην Ελλάδα, που στην κορυφή του ήταν ένα μικρό παρεκκλήσι. Τα μόνα φώτα που έβλεπα μέσα στο σκοτάδι ήτανε τα κανδήλια μέσα στο παρεκκλήσι. Άκουγα ψαλμωδίες που προέρχονταν από μέσα και πλησίασα αλλά δεν μπήκα. Μέσα ήταν ο Ιερομόναχος π. Χαρίτων και ο Γέρων Απολλώ από την Ιερά Μονή Δοχειαρίου Αγίου Όρους, και κάνανε αγρυπνία. Ο π. Χαρίτων ήταν ιερέας και ο Γέρων Απολλώ ψάλτης. Ο π. Χαρίτων στεκότανε μπροστά στο τέμπλο, εκεί που στέκονται οι ιερείς, ενώ ο Γέρων Απολλώ καθόταν σ’ ένα κρεβάτι, όπως στο Νοσοκομείο, που βρισκότανε στην θέση του αναλογίου και έψαλλε τον κανόνα. Εγώ στεκόμουν στην πόρτα, χωρίς να με βλέπουν οι πατέρες, και τους άκουγα.

Η ώρα ήταν 5η Αγγλική το πρωί περίπου. Ηρέμησα και είπα πως όλα θα πάνε καλά, σαν να μου είχε στείλει η Παναγία μια παρηγοριά, αφού ήμουν πολύ στενοχωρημένη όλο εκείνο το διάστημα, διότι είχα μόνον αόριστες πληροφορίες, για να μη λυπούμαι αφού μένω μακριά. Προσπάθησα να μιλήσω με τον Γέροντα Απολλώ αλλά δεν απαντούσε το τηλέφωνο. Μετά έμαθα ότι εκείνη την ημέρα είχε κάνει εγχείριση. Έκανα προσευχή και παρεκάλεσα την Παναγία μας να πάω στο Νοσοκομείο να τον συναντήσω.
Δόξα τω Θεώ! ‘Έφτασα στην Θεσσαλονίκη, πήρα τηλέφωνο τον π. Χαρίτωνα και τον παρακάλεσα αν μπορώ να πάω στο Νοσοκομείο, για να συναντήσω τον Γέροντα Απολλώ .
Πράγματι με οδήγησε και έφτασα στο Νοσοκομείο, όπου χάρηκα, διότι μπόρεσα να τον δω και να πάρω την ευλογία του, να του ευχηθώ περαστικά και την άλλη ημέρα να επιστρέψω πάλι στο Λονδίνο στην δουλειά μου και ευχαριστώ την Παναγία.

Βερονίκη Della Dora Κα

πηγή