Και πιο μακρυά το σπίτι του το πατρικό,γεμάτο ρούχα κ' έπιπλα πολύτιμα, κι ασημικό.
Θα του τα πάρουν -Ιησού Χριστέ!- θα του τα πάρουν τώρα.
Άραγε να τον λυπηθεί ο Καντακουζηνός αν πάει στα πόδια του να πέσει.
Λεν πως είν' επιεικής,λίαν επιεικής.
Αλλ' οι περί αυτόν; αλλ' ο στρατός;-
Ή, στην κυρία Ειρήνη να προσπέσει, να κλαυθεί;
Κουτός! στο κόμμα να μπλεχθεί της Άννας-που να μην έσωνε να την στεφανωθεί
ο κυρ Ανδρόνικος ποτέ. Είδαμε προκοπή
από το φέρσιμό της, είδαμε ανθρωπιά;
Μα ως κ' οι Φράγκοι δεν την εκτιμούνε πια.
Γελοία τα σχέδιά της, μωρά η ετοιμασία της όλη.
Ενώ φοβέριζαν τον κόσμο από την Πόλι,τους ρήμαξεν ο Καντακουζηνός, τους ρήμαξε ο κυρ Γιάννης.
Και που το είχε σκοπό να πάει με του κυρ Γιάννητο μέρος!
Και θα τόκαμνε. Και θάταν τώρα ευτυχισμένος,μεγάλος άρχοντας πάντα, και στεριωμένος,αν ο δεσπότης δεν τον έπειθε την τελευταία στιγμή,με την ιερατική του επιβολή,με τες από άκρου εις άκρον εσφαλμένες του πληροφορίες,
και με τες υποσχέσεις του, και τες βλακείες.
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης
1 σχόλιο:
Αυτό το Che fece .... il gran rifiuto του Καβάφη,
όταν τριγύρω τα πάντα ξεγλυστράνε θορυβωδώς στο γλυκόπικρο το ναι, πράγματι με ξεπερνάει.
Εκεί αντανακλάται κάθε ψυχής η τιμή και η πεποίθηση,
και όμως τον καταβάλλει το σωστό εις όλην του τη ζωή.
Ο αρνηθείς δεν μετανιώνει, πάλι στον ίδιο δρόμο γυμνός θα εμπαίζεται, όμως αυτός ο εμπαιγμός τον στερεώνει στον πάνθεον της ιστορίας.
Δημοσίευση σχολίου