Η επίθεση στο Ιράν θα μπορούσε να βάλει φωτιά στα πάντα

Μια μεγαλοπρεπής Αρμάδα Αστέρων και Ρίγων περιπλανιέται κοντά στις ιρανικές ακτές. Ο Τραμπ απειλεί με φωτιά και θειάφι. Όλοι περιμένουν μια επίθεση στην Ισλαμική Δημοκρατία, ιδρυτικό μέλος του «Άξονα του Κακού», ένα σύνθημα που επινόησε ο Τζορτζ Μπους ο νεότερος για να στιγματίσει τα άπιστα καθεστώτα ότι θα ανατραπούν στο όνομα της δημοκρατίας και της ελευθερίας. Έχει ο Τραμπ προσηλυτιστεί στην επαναστατική πίστη των νεοσυντηρητικών; Ή μήπως ο Μπους ο νεότερος ήταν ένας Τραμπιστής μπροστά από την εποχή του; Αξίζει να εμβαθύνουμε σε αυτό το φαινομενικό παράδοξο. Εν ολίγοις, τι θέλει η Αμερική, από τον εαυτό της και από εμάς;

Ο Τραμπ έχει χτίσει τη διπλή του άνοδο στον Λευκό Οίκο, με ένα ενδιάμεσο αντιπραξικόπημα, στο America First. Προσφέρθηκε ως επιλογή, ουσιαστικά υποχρεωτική. Η κρίση του έθνους Stars and Stripes είναι πολύ βαθιά για να ξεκινήσει περιπέτειες που αποσκοπούν στη λύτρωση της ανθρωπότητας που υποφέρει. Ένα έθνος τόσο διχασμένο δεν μπορεί να αντέξει πραγματικούς πολέμους, πόσο μάλλον σε μακρινές περιοχές που δεν ενθουσιάζουν την βαθιά Αμερική της οποίας ο Τραμπ στέκεται ως σημαιοφόρος. Είναι αλήθεια ότι ο πόλεμος είναι στο αίμα των Αμερικανών. Σχεδόν νευρωτικός: περίπου 400 στρατιωτικές επεμβάσεις σε 250 χρόνια (1776-2026). Οι μισές από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το ένα τέταρτο μετά το ανακοινωθέν τέλος του Ψυχρού Πολέμου, παρά τα μερίσματα ειρήνης που έλεγε η Κλίντον. Ωστόσο, η κυβέρνηση στο τιμόνι, σίγουρα όχι μια ομάδα βομβιστών αυτοκτονίας, φαίνεται να γνωρίζει την κατάσταση έκτακτης ανάγκης που συμβουλεύει κατά των πολεμικών εμπλοκών, ειδικά σε τόσο κοντινή απόσταση. Ο Μαδούρο ήταν στο μενού τον Ιανουάριο, θα εξυπηρετηθεί ο Χαμενεΐ τον Φεβρουάριο; Υπάρχει πλήρης σύγχυση σχετικά με τον σκοπό του εγχειρήματος. Αυτονομιμοποιήθηκε ως τιμωρία για τη σφαγή διαδηλωτών κατά του καθεστώτος, και στη συνέχεια στράφηκε στην επίθεση κατά του πυρηνικού και πυραυλικού προγράμματος των Pasdaran (αλλά δεν μας είχαν πει ότι είχε καταστραφεί;).

Ενώ περιμένουμε να μάθουμε αν η επίθεση θα πραγματοποιηθεί , για ποιους σκοπούς και με ποια αποτελέσματα, αναζητούμε μια λογική για μια επιχείρηση που ρίχνει τις άρχουσες τάξεις του πετρελαίου του Κόλπου σε αναταραχή και συγκλονίζει ολόκληρη τη Μέση Ανατολή. Ξεκινώντας με το Ισραήλ, που απειλείται με ισχυρά περσικά αντίποινα. Πρώην Ευρωπαίοι σύμμαχοι είναι επίσης ανήσυχοι, ειδικά η Κίνα και η Ρωσία. Όλοι φοβούνται ένα φαινόμενο ντόμινο σε περίπτωση που αποκλειστεί το Στενό του Ορμούζ, το οποίο διασχίζει το ένα τέταρτο του παγκόσμιου πετρελαίου. Ο αρχιστράτηγος φαίνεται αναποφάσιστος για το τι να κάνει. Εκτός αν κινητοποίησε την Αρμάδα από στρατιωτική λαγνεία, που θυμίζει στρατιωτάκια-παιχνίδια. Η ψυχολογία μετράει, ειδικά σε εκείνους που κυριαρχούνται από ένα εγώ τόσο εκτεταμένο που προκαλεί συμπόνια. Η μόνη λογική που αντιστέκεται σε αυτές τις προϋποθέσεις είναι ο οικονομικός πόλεμος. Να κλέψουν ενέργεια και ορυκτούς πόρους από την αντίπαλη Κίνα και την σχεδόν φίλη Ρωσία. Να τους διχάσουν και έτσι να τους αποδυναμώσουν στο πλαίσιο μιας μόνιμης διαπραγμάτευσης στη σκιά των υπερτεχνολογικών αμερικανικών αεροπλανοφόρων. «Στρατιωτικοποίηση της Τέχνης της Συμφωνίας», η επιχειρηματική τεχνική που ο Τραμπ απολαμβάνει τόσο παθιασμένα, είναι ο τίτλος της αυτοβιογραφίας του το 1987. Η στρατιωτική πίεση δεν χρησιμοποιείται για να αλλάξει το αντίπαλο καθεστώς, αλλά μάλλον για να αλλάξει γνώμη και να ευθυγραμμιστεί με τα συμφέροντα του Τραμπ, δηλαδή με τα αμερικανικά. Ένα εξαιρετικά επικίνδυνο, μη στρατηγικό παιχνίδι πόκερ.

Τι θα γινόταν αν κάτι πήγαινε στραβά και η Αμερική έπρεπε να πάει σε πόλεμο για να σώσει την αξιοπιστία της, ή ό,τι είχε απομείνει από αυτήν; Αν ναι, ποιον ηγέτη θα μπορούσε να επιβάλει η Ουάσινγκτον στην Τεχεράνη, και ποιες εγγυήσεις θα μπορούσε να προσφέρει για τα πυρηνικά όπλα; Και τι θα γινόταν αν οι φλόγες άγγιζαν το Ισραήλ, μια πυρηνική δύναμη εν μέσω πολεμικής υστερίας, με έναν ανάπηρο ηγέτη, έναν πρόθυμο όμηρο εποίκων και θρησκευτικών υπερσιωνιστών;

Αν βρισκόμασταν στην εποχή του Ψυχρού Πολέμου, όταν οι Σοβιετικοί και οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν σφυρηλατήσει μια ακλόνητη συμφωνία που απέκλειε την άμεση σύγκρουση, ενώ επέτρεπε τους πολέμους δι' αντιπροσώπων στον Τρίτο Κόσμο, θα ήμασταν λιγότερο ανήσυχοι. Αλλά πρώτον, ο κόσμος των πρώην αποικιών έχει πλέον περισσότερες από μία μάρκες να παίξει στο τραπέζι των Μεγάλων Δυνάμεων. Δεύτερον, οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Κίνα και η Ρωσία δεν θέλουν να πάνε σε πόλεμο. Αλλά με την τρέχουσα τεχνολογία, ο πόλεμος μπορεί να ξεκινήσει από μόνος του. Το μόνο που χρειάζεται είναι μια σπίθα. Το να κουνάει αναμμένες φωτοβολίδες κοντά στα πιόνια του Παγκοσμίου Πολέμου είναι ένα επικίνδυνο άθλημα, ακόμη και για τον Τραμπ. Εκτός αν η αγάπη του για το παιχνίδι τον ωθεί να βασιστεί στην κλήρωση του μεταλλίου που του έδωσε η κυρία Ματσάδο, η οποία τον στέφει τον πρώτο κάτοχο βραβείου Νόμπελ από δεύτερο χέρι.

πηγή