Μὴ ρωτᾶμε τί κάνει ἠ Καρυστιανοῦ γιὰ μᾶς...

 

Τό ζήτημα τῶν ἡμερῶν εἶναι φυσικά ὁ ὑπό ἵδρυση πολιτικός φορέας τῆς κ. Μαρίας Καρυστιανοῦ, ἀφοῦ ἡ δεδομένη δημοφιλία της σέ συδυασμό μέ τήν διακηρυγμένη της πρόθεση γιά ρήξεις ἀπειλεῖ τό πολιτικό σύστημα συνολικά – ἄρα καί τά συνδεδεμένα μέ αὐτό συμφέροντα. Γιά νά συνεννοηθοῦμε ὅμως πρέπει πρωτίστως νά συμμεριζόμαστε τήν εἰκόνα τῆς σημερινῆς Ἑλλάδας καί τοῦ διαφαινόμενου μέλλοντός της.

Κατά τή γνώμη μου ἡ νῦν Κυβέρνηση εἶναι ἡ μακράν χειρότερη πού ἔζησε ἡ χώρα, τῶν δοσιλογικῶν τῆς γερμανικῆς Κατοχῆς συμπεριλαμβανομένων. Στά χρόνια της βιώσαμε τίς χειρότερες καταστροφές καί νιώσαμε τήν οὐσία τῆς φράσης “ἐγκληματική ὀργάνωση”, μέ ἀποκορύφωμα τίς προκλητικές ὑποθέσεις τῶν Τεμπῶν, τῶν ὑποκλοπῶν, τῆς Νοβάρτις καί τοῦ ΟΠΕΚΕΠΕ οἱ ὁποῖες βρίσκονται ἀκόμη σέ ἐξέλιξη. Τό Palatium τοῦ Καλιγούλα καί ἡ σκηνή τοῦ Ταμερλάνου φαντάζουν ὡς στέγες φιλανθρωπίας μπροστά στό σημερινό Μαξίμου – καί αὐτό δέν εἶναι σχῆμα ὑπερβολῆς. Μιά σάπια μάζα βιολογικοῦ ὑλικοῦ, πού ὄζει σέ κάθε της κίνηση, λυμαίνεται ὅ,τι ἀπέμεινε ἀπό τόν πλοῦτο τῆς πατρίδας μας, τή στιγμή πού ἡ δημογραφία τοῦ Ἑλληνισμοῦ – σέ συνδυασμό μέ τά δυσβάσταχτα χρέη καί τήν (γεω)πολιτική του δουλεία – τόν φέρνει κοντύτερα στό ἱστορικό του τέλος.

Μέσα λοιπόν στόν ἀσύλληπτο ζόφο, ὅπου ζωές καί συνειδήσεις ἀλέθονται καθημερινά, προέκυψε ΚΑΤΙ: μιά ρωγμή στό σύστημα τῆς διαπλοκῆς, τῆς δειλίας καί τῆς ἐξαγορᾶς. Μιά μερίδα συγγενῶν θυμ Τεμπῶν ἀρνήθηκε νά ὑποχωρήσει ἐνώπιον τῶν ἐμποδίων ἤ νά συναλλαχθεῖ μέ τήν κυβερνώσα συμμορία καί, μέ τήν κ. Μαρία Καρυστιανοῦ μπροστά, ἔφερε τά πάνω κάτω. Ξεγύμνωσε τό σύστημα ἐξουσίας, τό ὑποχρέωσε νά γίνεται ὅλο καί πιό πρόστυχο, ὅλο καί πιό ἀπροσχημάτιστο, τό ἔσπρωξε σέ λάθη ἐξώφθαλμα. Ἔτσι ἀναπτύχθηκε στήν κοινωνία ἕνα ρεῦμα συμπαράστασης πού ἐξεράγη στίς 28/2/2025 καί πού ἔχει νά κάνει μέ ὅλα τά ἀνοιχτά της τραύματα. Αὐτό τό ρεῦμα καλεῖται σήμερα ἡ κ. Καρυστιανοῦ νά τό μετατρέψει σέ ΟΞΥΓΟΝΟ γιά τόν διασωληνωμένο ἀσθενή.

Ὅμως ὁ ἀσθενής πάσχει ἀπό πολυοργανική ἀνεπάρκεια, ὡς ἀποτέλεσμα τῆς γενικευμένης λοίμωξης ἀπό ξενοκρατία, διαφθορά καί κοτζαμπασισμό, καί ἡ Μαρία Καρυστιανοῦ εἶναι μόνο μιά παιδίατρος. Φυσικά καί δέν μπορεῖ νά ἀντιμετωπίσει μόνη της τήν κατάσταση, ὅπως καί κανένας δέν μπορεῖ. Τό ζήτημα εἶναι ἄλλο, ἄν ὅλοι ὅσοι ἀγωνιοῦμε γιά τό συλλογικό μας μέλλον καί κατά καιρούς ἐνεργοποιηθήκαμε ἐδῶ ἤ ἐκεῖ, ἄν θά στηρίξουμε τό ἐγχείρημα συνδιαμορφώνοντας τή στοχοθεσία του καί συμβάλλοντας στήν ἐπιτυχία του. Γιά ὅποιον διαθέτει τήν ἐλάχιστη ἐμπειρία εἶναι πασίδηλο πώς τώρα εἶναι ἡ ὥρα. Ἡ κ. Καρυστιανοῦ εἶναι σάρξ ἐκ τῆς σαρκός τῆς κοινωνίας μας καί κανείς δέν ἐγγυᾶται τίποτε, μήν ψάχνουμε δικαιολογίες γιά μικρόψυχη ἀδράνεια. Τό γεγονός ὅτι μέ τήν γενναία της στάση τραβάει τό καπάκι τοῦ συστημικοῦ βόθρου εἶναι τό μεῖζον, γεννᾶ τήν καίρια στιγμή, τώρα λοιπόν καλούμαστε ὅλοι νά κάνουμε κάτι γιά τήν ἐμετική αὐτή μπόχα πού ἔχει διαποτίσει τά πάντα.

 

Κώστας Καραΐσκος