Πάντα στήριγμα στον πονεμένο άνθρωπο

 

Στα νοσοκομεία βλέπεις ανθρώπους να πονάνε, να αγωνιούν, να φοβούνται. Φεύγεις από ένα θάλαμο το βράδυ και το άλλο πρωί έρχεσαι και το ένα κρεβάτι είναι άδειο. “Ο ασθενής που δύσκολα ανέπνεε κατέληξε”, λέει ένας συνοδός. Δύσκολες στιγμές, δύσκολες ώρες, δύσκολες μέρες, δύσκολες νύχτες στα νοσοκομεία. 

 

 

Και όμως για έναν ξεχωριστό, μοναδικό άνθρωπο που γνωρίσαμε, τον π. Γεράσιμο, όλο αυτό το δύσκολο δεν ήταν τρόμος που έπρεπε να αποφεύγει, αλλά πόνος, που ωστόσο έδινε ειρήνη στην ψυχή του, καθώς συμπαραστεκόταν στον πονεμένο αδελφό. Από έφηβος σήκωνε τα μανίκια και έπλενε αρρώστους που δεν είχαν κανένα στον κόσμο.

Και το συγκλονιστικό ήταν όταν έμεινε μια ολόκληρη άνοιξη στο νοσοκομείο “Μεταξά” στον Πειραιά δίπλα στον καρκινοπαθή θείο του, τον Ξενοφώντα. Δεν έβγαινε, οι φίλοι τού έφερναν ρούχα και άλλαζε. Και πριν πεθάνει ο θείος του ήθελε να του γράψει την μεγάλη περιουσία του, κάτι το οποίο φυσικά ο νεαρός Γεράσιμος δεν δέχτηκε, γιατί προοριζόταν για ακτήμων στρατιώτης του Χριστού.

Και βέβαια δεν νοιαζόταν μόνο τον θείο του. Αρκετές φορές, γιατί χαράχτηκε φαίνεται στην καρδιά του, μας διηγήθηκε την περίπτωση δύο νεαρών κοριτσιών που έπασχαν από καρκίνο και βρίσκονταν στο ίδιο δωμάτιο.

“Της μίας κοπέλας η κατάσταση επιδεινώθηκε, πέθαινε και έπρεπε η άλλη να αλλάξει θάλαμο, να μην δει τη διπλανή της να πεθαίνει. Αυτό έπρεπε να γίνει γρήγορα. Να μαζέψει τα πράγματά της από το ντουλάπι. Πήρα κι εγώ τα καλλυντικά της και έτρεχα. Κοπέλα ήτανε, είχε τα καλλυντικά της, το κραγιόν της, την πούδρα της, έτσι είναι η γυναίκα, είναι στη φύση της η περιποίηση και η ομορφιά...”

Αχ π. Γεράσιμε, μέγιστε άνθρωπε, καρδιά γεμάτη κατανόηση, αυτοθυσία, αγάπη.