Στο ίδιο έργο θεατές . . .

Γραφει  π. Σπυρίδων Σκουτής 

Δυστυχώς κάθε χρόνο ιδιαίτερα στην εορτή του Πάσχα

αποκαλύπτεται αφενός η έλλειψη κατηχήσεως των πιστών και αφετέρου η αδιαφορία ή διαφορετικά η λανθασμένη στάση σε θέματα Ορθοδόξου πίστεως και ιδιαίτερα τη Θεία Κοινωνία. 

Ελάχιστοι αντιμετωπίζουν τη Θεία Κοινωνία ως τον ίδιο τον Χριστό. Οι περισσότεροι θεωρούν ότι είναι απλά μια ευλογία από την Εκκλησία και αυτό για να μας πάνε καλά τα πράγματα. Όσον αφορά τις πνευματικές προϋποθέσεις. Δεν υπάρχουν κατά την άποψη τους.  Αν είσαι vegan μπορείς να κοινωνάς συνέχεια, διότι όπως πιστεύουν η συμμετοχή στη Θεία Κοινωνία είναι «κοιλιακή» υπόθεση και όχι καρδιακή.

Φράσεις όπως : «Θα κοινωνήσω για το έθιμο», «Πάσχα είναι καλό είναι να κοινωνήσουμε όλοι λόγω της εορτής», «Τυπικά πρέπει να κοινωνήσουμε αφού θα συναντηθούμε όλοι για Πάσχα στο χωριό, έτσι λέει η παράδοση». Πολλές μητέρες ή γιαγιάδες πιέζουν τα παιδιά και τα εγγόνια να κοινωνήσουν με το ζόρι με το πρόσχημα: «Είναι καλό, για να σε έχει καλά ο Θεός». Συχνά ακούμε βέβαια και το  απίστευτο : «Ψωμάκι, κρασάκι και χρυσό δοντάκι για να μην πάθουμε τίποτα και να έχουμε υγεία».

Ο Χριστός πουθενά. Μετάνοια πουθενά. Πνευματική προετοιμασία πουθενά.

Αν τα πεις αυτά θα λάβεις την εξής απάντηση: «Ο Χριστός είναι για όλους. Τα υπόλοιπα τα φτιάξανε οι Παπάδες».

Οι περισσότεροι θέλουν να κοινωνήσουν ωθούμενοι από μια εσωτερική κίνηση και επιθυμία μεταφυσικού ενδιαφέροντος. Μπορεί δηλαδή ο άλλος να μην πατάει το πόδι του στην Εκκλησία αλλά θα πάει να κοινωνήσει το Μ. Σάββατο έτσι απλά επειδή του το είπε κάποιος συγγενής ότι είναι καλό για να έχει την εύνοια του Θεού. Σε όλες αυτές τις «εσωτερικές επιθυμίες» βλέπουμε ότι μετά το Μεγάλο Σάββατο το βράδυ για όλους αυτούς ο Χριστός δεν θα λέει απολύτως τίποτα. Να τηρήσουμε την παράδοση με τα εδέσματα, να πιούμε, να χορέψουμε και άντε και του χρόνου πάλι. Τα πάντα δηλαδή κινούνται σε μια μαγική αίσθηση των πραγμάτων μια μαγεία και σε μια κοιλιακή ευφορία. Κυριολεκτικά όμως !

Ο Χριστός δυστυχώς για κάποιους εξαντλείται με το να πάμε τυπικά στις ακολουθίες με το βιβλιαράκι μας αλλά χωρίς να εμβαθύνουμε στα ουσιώδη νοήματα, να σηκώσουμε ή να στολίσουμε τον Επιτάφιο με ανταμοιβή ένα αόρατο καλό,  να σηκώσουμε απλά το κεφάλι μας στον ουρανό για να δούμε τα βεγγαλικά και μετά να εξαφανιστούμε για τη μαγειρίτσα.

Έπαθε, σταυρώθηκε και αναστήθηκε ο Χριστός απλά για να κάνω εγώ το κομμάτι μου και να περάσω ωραία στο χωριό κάποιες μέρες με κάποιους συγγενείς; Όχι ότι είναι κακό αυτό, αλλά δεν είναι αυτό η ουσία.

Αν τώρα σε όλους αυτούς πεις τις λέξεις μετάνοια, συγχώρεση, και εξομολόγηση αντιδράνε όπως ο διάβολος στο λιβάνι. Ιδιαίτερα με το Μυστήριο της Ιεράς εξομολογήσεως πολλοί βγάζουνε καντήλες. Υπάρχουν βέβαια και εκείνοι που απλά θα ζητήσουν ευχή για να κοινωνήσουν χωρίς να πούνε κάτι στην εξομολόγηση ή θα κάνουν μια εξομολόγηση του στυλ : «Τα έχω κάνει όλα, διάβασέ μου μια ευχή να τελειώνουμε».

Για να μην πούμε για τις άσχημες συμπεριφορές και τις απαιτήσεις από αυτούς που έρχονται μια φορά τον χρόνο και έχουν απαίτηση να κρατήσουν τον Επιτάφιο και τον Σταυρό με ιδιαίτερο ύφος.    

Έτσι λοιπόν περνάμε το Πάσχα, επιφανειακά απλά για να είμαστε καλά, να φάμε και να ευχηθούμε «Και του χρόνου».

Υπάρχουν βέβαια και εκείνες οι αθόρυβες ψυχές που δεν ζητάνε τίποτα και προετοιμάζονται μυστικά να Τον συναντήσουν. Που απλά η Θεία Κοινωνία μέσα στο Πάσχα θα είναι άλλη μια συνάντηση με τον Χριστό όπως τόσες φορές μέσα στο έτος. Εκείνες οι ψυχές που συντονίζονται με ταπείνωση και υπακοή μέσα στον δρόμο της Εκκλησίας. Αυτές οι ψυχούλες που αγωνιούν για τη σωτηρία τους χωρίς θόρυβο, περνώντας πάντα μέσα από τον συνάνθρωπο. Θα τις δεις στους ναούς όλο τον χρόνο όχι μόνο το Πάσχα, να γονατίζουν παρακλητικά για έλεος στα ποδάρια του Αναστάντος Χριστού.

Όταν πάψουμε να βλέπουμε τον Χριστό σαν ειδωλολατρικό τοτέμ ίσως τότε να καταλάβουμε κάτι από τον χαιρετισμό : «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ». 

πηγή