Ανάμεσα σε γη και ουρανό στέκουν οι βράχοι,
σκαλισμένοι απ’ τον χρόνο και τον άνεμο,
μοναχικοί φρουροί σε μια σιωπή
που μοιάζει με προσευχή.
Εκεί που η πέτρα υψώνεται θαρρείς
για ν’ αγγίξει το άπιαστο φως,
το βλέμμα χάνεται στο κενό
και η σκέψη γίνεται φτερό.
Μετέωρα όνειρα, μετέωρες ψυχές,
σε μια κορυφή που δεν ανήκει πουθενά,
μα κρατάει μέσα της όλο το βάρος
και όλη την ελαφρότητα του κόσμου.
του Χρίστου Σ. Ρωμάνου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου