Πιάνει νωρίς στα μέρη μου καιρός
Τής μάνητας παλιά βροχή,
κατεβασιές καινούργιες και χειμώνας
και μια ομίχλη,
ίδιο τής Μοίρας σουρτικό,
ώς το μεδούλι τής ζωής,
ώς το μεδούλι τής Τιμής,
που την σκεβρώνει
Κατάσαρκα, να πορευτώ,
φορώ τις λέξεις
κι ας είναι το στημόνι τους αδρύ,
ίδιο πληγή, π' ακόμα μέ κεντάει
κι ας είναι το υφάδι τους
σπαθόχορτου άνυδρου αιχμή,
που με το βάλσαμό του, τάχατες,
μέ ξεγελάει
Οι λέξεις περονιάζουν τον Καιρό
- σακκορράφες τής μνήμης
Τα φυλλοκάρδια ένα-ένα περονιάζουν,
για ν' αποξηρανθούν σωστά,
να ευωδιάζουν χώμα
κι όταν ανθούν μεσάνυχτα,
'ρόδο μαύρο βελούδο,
ν' αρπάζουν έγκατη φωνή,
ν'αρχίσουν να λαλούνε
τους μονολόγους μιας ζωής,
όλη την νύχτα
Συνάζουνε τούς φθόγγους τους
με την αυγή οι λέξεις
Σαλπίζουν προσκλητήριο
Πόσες χαθήκανε στο πάλεμα,
γυμνές
και πόσες λαβωθήκαν
Λούζει ένας ήλιος ύσσωπος
την αλφαβήτα αίματα
τού Καιρού και τής νύχτας.
''σε ευ ύφεση μείζονα'', Εκδόσεις Cinnabar Publications, 2024
Σάς σταυροφιλώ.
α.γ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου