Εκεί πάνω κάνω reset και restart μαζί, με μόνο το να ατενίζω το απέραντο τοπίο, σιωπηρός, και να γεύομαι μία κούπα ζεστό τσάι με ελάχιστο-στη μύτη του κουταλιού-ντόπιο μέλι, πασπαλισμένο με λίγη κανέλα. Να κάθομαι εκεί σε κάποιο γωνιακό τραπεζάκι, ν' ακουμπούν τα πόδια σου τα γήινα φύλλα της βελανιδιάς και να παρατηρώ τον γκρίζο ουρανό, που φέρνει βροχή από ώρα σε ώρα. Να νιώθω την ανάγκη να σκεπάσω την πλάτη μου με μια ζακέτα που να μυρίζει λεβάντα κι έτσι να απολαμβάνω αυτό, το απέραντο φθινοπωρινό σούρουπο.
Εκεί πάνω κάνω reset και restart μαζί, με μόνο το να ατενίζω το απέραντο τοπίο, σιωπηρός, και να γεύομαι μία κούπα ζεστό τσάι με ελάχιστο-στη μύτη του κουταλιού-ντόπιο μέλι, πασπαλισμένο με λίγη κανέλα. Να κάθομαι εκεί σε κάποιο γωνιακό τραπεζάκι, ν' ακουμπούν τα πόδια σου τα γήινα φύλλα της βελανιδιάς και να παρατηρώ τον γκρίζο ουρανό, που φέρνει βροχή από ώρα σε ώρα. Να νιώθω την ανάγκη να σκεπάσω την πλάτη μου με μια ζακέτα που να μυρίζει λεβάντα κι έτσι να απολαμβάνω αυτό, το απέραντο φθινοπωρινό σούρουπο.
ΑπάντησηΔιαγραφή