Για τους πιλότους που χάσανε την ζωή τους 5/9/2026.
Ο ένας κάθε που πετούσε πάνω από το χωριό του τα Πράμαντα Ιωαννίνων,τηλεφωνούσε στην γιαγιά του την κυρά Σταθούλα να βγει να την χαιρετίσει από τον ουρανό.
Έβγα γιαγιά μου
Έβγα γιαγιά μου να μας δεις
στα Πράμαντα πετάμε.
Έβγα για λίγο να μας δεις
σε θερμοχαιρετάμε.
Έβγα γιαγιά και θαύμασε
του ουρανού καμάρια,
τους ήλιους μες τα σύννεφα
της νύχτας τα φεγγάρια.
Έβγα κυρά Σταθούλα μου
και κάνε τον σταυρό σου,
για όλους τους πιλότους μας
και για τον εγγονό σου.
Πάνω απ'τα Πράμαντα πετώ
απ'τις βουνοκορφές μας!
Γιαγιά μου,κει που λεύτερα
πετούν τώρα οι ψυχές μας.
Βγαιν'η γιαγιά ψηλά κοιτά
με δακρυσμένα μάτια.
Δεν θα τον ξαναδεί ποτέ
και γίνεται κομμάτια.
Βογγάει η ψυχούλα της
δεν βγαίνει όμως μιλιά.
Οι ουρανοί τον πήρανε
έχει άδεια αγκαλιά.
Έβγα γιαγιά μου να με δεις
κυρά Σταθούλα,έβγα.
Κούνα μου το μαντήλι σου
κι ύστερα πάλι φεύγα.
Κάθε πιλότος που περνά
στα Πράμαντα ραχούλα,
κάνει ένα κύκλο να φανεί
απ'την κυρά Σταθούλα.
Μα κείνη δεν σαλεύει πια
την δύναμη δεν έχει.
Κόμπος ο πόνος στην ψυχή
θε μου και πως τ'αντέχει..
Έβγα γιαγιά,έβγα να δεις
και κοίτα που περνάω.
Μοιρολογά του ουρανού
αητέ μου,σ'αγαπάω!
Τάχα δεν ήταν κι αυτουνού
αγάπη τα φτερά του,
αγάπη για τους ουρανούς
μα και για την γιαγιά του;
Έβγα κυρά Σταθούλα μου
άλλοι αητοί πετάνε.
Τα έρμα τα ποδάρια της
τον πόνο δε βαστάνε..
Κείνη κουνά την κεφαλή
με μάτια δακρυσμένα.
Στεγνό κορμί,δίχως ψυχή
χάρε πάρε και μένα.
Ελευθερία Λάππα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου