Επτά χρόνια από τότε που ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας έφυγε, όμως θα ζει για πάντα μέσα από το «Και τι ζητάω», το «Διδυμότειχο Blues», το «Πόσο σε θέλω»… Μέσα από τις παρέες, τις κιθάρες και τις στιγμές που τραγουδάμε όλοι μαζί, χωρίς να το έχουμε κανονίσει.
... ἦταν ὡραῖα... ;
ΑπάντησηΔιαγραφήἢ... μήπως ἦταν βαρετά...;
ἦταν νομίζω καὶ τὰ δύο...
καθῶς
ὅλα ξεκίνησαν ὡραῖα
καὶ ὕστερα... σκαλί-σκαλί
καὶ λίγο-λίγο
σκυλοβαριόμασταν
καὶ ψάχναμε μιὰν ἄκρη,
κάπως νὰ ξαναβροῦμε
λίγη φρεσκάδα
ἀπ τὴν ἀρχή
νὰ βγοῦμε ἀπὸ τὴν θανατίλα μιᾶς ἄβολης συνήθειας
ποὺ ἄλλο ἔδειχνε καὶ ἄλλο ἦταν
(παροῦσα κι ἀφανής,
ἀθέατη ἀπʹ τοὺς πολλούς
ποὺ ὅλο βιάζονται
ἡ... μουτσοῦνα...
καὶ ἡ κάθε μεταμφίεση,
το προσωπεῖο
κι ἡ παραλλαγή...
ἀρχαῖα τέχνη)
μὰ... ποιὀς χαζός τολμοῦσε
νὰ τʹ ὁμολογήσει...
(οὖτε στὸν ἴδιο μας τὸν ἐαυτό)
καὶ ὅσα φορτωθήκαμε
γίναν ἀγχόνη
καὶ βαρίδια ὑπέροχα (;),
νὰ καμαρώνεις φίλε μου σὰν γύφτικο σκεπάρνι ... ἀχόρταγα
βελόνια νὰ μᾶς τριβελίζουν
ὅταν λέμε νὰ σηκωθοῦμε
γιὰ
μιὰ στάλα
καὶ μιὰ ἀνάσα καθαρόν ἀέρα... !
(σσσστ... σιωπή...
σκάψτε, πετάξτε
στὰ ψηλά καὶ θάψτε,
τέτοιες ἀνάρμοστες ἡλιθιότητες,
καὶ λωλαμᾶρες
ἄθλιες
καὶ λόγια γκρίνιες
τοῦ ἀέρα... )