
Τι παράξενο, αλήθεια! Οι άνθρωποι κουβεντιάζουν μόνο για
όσα τους είναι απόμακρα και ξένα.
Τ άλλα, αυτά που τους καίνε,
μην αφήνοντας τους τις νύχτες να κοιμηθούν
τα ζει καθένας μονάχος, μέσα στη σιωπή
και πεθαίνοντας παίρνει μαζί του στον τάφο
για αυτό κι οι νεκροί είναι αμίλητοι.
γιατί ζουν την πιο δική τους ζωή.
Ὁ υπάλληλος, μάλιστα, ήταν
έτοιμος να διαβάσει στις αυριανές εφημερίδες
το αστυνομικό εικοσιτετράωρο.
Πρόβλεπε κιόλας: πέντε χρόνια
φυλακή.
Δεν ήξερε (ίσως γιατ’ είχε πάντα μίσος στα κλειδιά)
πως το κλειδί της φυλακής του καθένας το κρατάει στην τσέπη του,
και κάνει πως το ξεχνάει. Αυτό είναι η φυλακή του.
Τάσος Λειβαδίτης : Οι γυναίκες με τ' αλογίσια μάτια, απόσπασμα
Και Ποίηση : 1ος Τόμος ( 1950 -1966) Εκδότης Κέδρος Σελ.282
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου