Αν δεν είχε επίγνωση της αμαρτίας της δεν θα είχε διαίσθηση και επίγνωση της αβύσσου, που την διέκρινε από τον Χριστό. Μόνο οι αμαρτωλοί αισθανονται αυτό το χάσμα. Αυτοί που είναι πλήρεις και αυτάρκεις από τις πεποιθήσεις, τον δικαιωματισμό, την δικαιοσύνη, την αγιότητα τους, δεν έχουν χώρο για τον Χριστό. Και άρα και η αισθησις τους είναι αμβλυμένη έως ανύπαρκτη.Ο Χριστός κυριολεκτικά δεν σταματά να την ' χτυπάει'.Φυσικά για να αναδείξει το βάθος και την ποιότητα της, όχι για να την στιγματίσει ή να την εξουθενώσει. Ακυρώνει τον τρόπο ζωής της, ακυρώνει κάθε σωτηρία από το έθνος της, ακυρώνει την θεολογία του λαού της. Εκείνη παραμένει εκεί υπομονετικά και Τον ακούει και επιμένει να Τον ρωτάει και να αντλεί αλήθειες πάνω στις αλήθειες. Νομίζετε ότι αν δεν ήταν αμαρτωλή, αλλά κάποια επαναστατημένη γεμάτη αυτοπεποίθηση για τις ιδέες και τα κατορθώματα της θα καθόταν να Τον ακούει; Όχι βέβαια. Γραφει ο μακαριστός π. Ηλίας Μαστρογιαννόπουλος: Δεν μπορείς να εισέλθεις στην ουσία του Χριστιανισμού, εάν έχεις μια αυτάρκεια, εάν δεν συγκλονίζεσαι, όπως εκείνα τα αμαρτωλά υποκείμενα συγκινήθηκαν μπροστά στον Ιησού και πήγαν πιο κοντά του από τους αυτάρκεις τηρητάς του νόμου. Σ’ αυτούς ο Ιησούς λέγει: “εσάς τι να σας κάνω, εσείς τα ξέρετε όλα, ετηρήσατε όλας τας εντολάς, δεν έχω τίποτα να σας προσφέρω!”. Ενώ γι’ αυτούς που νοιώθουν πώς κάτι τους λείπει και κλαίνε και γονατίζουν ζητώντας την αλήθεια, τους λέει ο Ιησούς, για σας ήλθα εγώ στη γη".
Κανένας αυτοδικαιωμένος δεν πάει στον παράδεισο.Αν δεν κάνεις έξοδο από τον εαυτό σου δεν σωζεσαι. Και για να το επεκτείνω σε σύγχρονους όρους, δικαιωματισμός και Χριστός δεν συμβιβάζονται. Ο πηρύνας της πρώτης Εκκλησίας αποτελείται από αδυναμους, αμαρτωλούς, ευμετάβλητους, πρωην κατεγνωσμένους για τις πράξεις τους ανθρώπους. Ουτε από Φαρισαίους, ουτε από Ζηλωτές, ούτε καν από αρχιερείς και Γραμματείς.
Αυτοί οι αδύναμοι μεταμορφώνονται σε δυνατές προσωπικότητες χωρίς ιδιαίτερο νοιάξιμο για την γνώμη ή την εχθρότητα των αλλων. Γιατι στην ζωή τους είναι παρων ο Χριστός. Τα γεμίζει όλα. Να λοιπόν που η αμαρτία πολλές φορές όχι μόνο δεν είναι στίγμα, αλλά και προνόμιο. Γι' αυτό η Εκκλησία τέτοιους ανθρώπους τους έχει κάνει σημαία και δεν σταματά να χρησιμοποιεί σκανδαλιστικές και απαραδεκτες εκφράσεις, οι οποίες μοιάζουν με βρισιές. ' Πόρνη, αμαρτωλός, άσωτος, ληστής'. Τόσο προκλητικές γιατί είναι βόμβες στα θεμέλια της αυτοπεποίθησης και οποιασδήποτε ορθότητας.Αλλά μέσα από τον Χριστό παίρνουν άλλο νόημα και προοπτική. Και δόξα τω Θεώ γι' αυτό!
π. Παντελεήμων Κρούσκος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου