... ὁ Θεός μας, "ἐν Σοφίᾳ τὰ πάντα ἐποίησε",ἀλλά... κι ἐκεῖ, ἀκόμη, ἔξω ἀπὸ τὴν Ἐδέμ,τ ί π ο τ αδὲν ἄφέθηκε στὴν τύχη...(δὲν μᾶς παράτησε ποτέ στὴν "τύχη μας"... κι ἀς λέμε...)τὰ λὲει ἡ Γραφήκαὶ τὸ φωνάζουν οἱ Πατέρεςκαὶ εἶναι φανερὸ,γιὰ ὅποιον δὲν κρατᾶ τὰ βλέφαρα κλειστά...τὰ μάτια θαμπωμένα... καὶ το μυαλό θολό,στοῦ...διαφωτʹημίφωτος... τοὺς λ α β υ ρ ί ν θ ο υ ς ,ἀλλʹ ἀντιθέτωςἐπρονόησε καὶφρόντισε γιὰ χάρι μας τὰ πάντα, ἐως καὶ τὴν παραμικρή τους λεπτομέρεια,γιὰ νὰʹναι ὁλα τουςἕνʹ ἀνοιχτό βιβλίο...ἔτσι, συμβαίνει κάποια χορταράκια μιά σταλιά,ποὺ δὲν τὰ πιάνει τὸ μάτι μας,νὰ μᾶς φωνάζουν καὶ νὰ ἐξηγοῦν -ἀς ποῦμε-τὶ πάει νὰ πεῖμιὰ ζωή... λιτοδίαιτη...καὶ πόσο εἶναι φάρμακοσπουδαῖογιὰ ὅποιον τῆς ἀφέθηκεκαὶ... "καταδέχτηκε" ἔτσι νὰ ζεῖ,ἔτσι...στὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ...ἔτσι ὅπως τὴν ἐσπούδασε, διαχρονικά ἡ Ρωμηοσύνη μαςσὲ μιά μακρὰ πορεία μὲσα στοὺς αἰῶνες, σὲ καλοκαίρια καὶ χειμῶνες στὰ πάνω της μὰ καὶ στὰ κάτω της (γιὰ νὰ σταθεῖ ξανά στὰ πόδια της... Ἀναστημένη...)κι ἀν τώρα ξεχαστήκαμεκι ἀλλιώτεψε ὁ νοῦς μας σκοτισμένος...(σκοταδιασμένος καὶκαμπόσο μπερδεμένος),κάνουμε νὰ... ξεμπερδικλώσουμε τὰ πράγματασυχνά, οἱ ταλαίπωροι,πηγαίνονταςἈθῆνα-Λάρισα μέσω Βλαδιβοστόκ (ἤ καὶ Σουαζιλάνδης)μένοντας πάντα σταθεροίἐκεῖ...στὸ ἔλεος... ἑνός Μινώταυρου, ποὺ ἔχει τὴν Ἀριάδνη τοῦ χεριοῦ τουκαὶ μᾶς πουλᾶ μίτους καὶ μύθους, μὲ τὴ μεζούρα καὶ μὲ τὸ ζύγι...μιὰ ἀφορφή καὶ πρόσχημα ἐν τέλεινὰ μᾶς... σβερκώνει... νὰ βάζει χέρι στὴ γυναῖκα μας καὶ τὰ παιδιά μας...ποὺ ἀπελπισμένοι τοῦ τὰ παραδίνουμε...(φταίει κι ἡ κρίση λέμε)κι ὅποιος ἀντέξει... !κι ὁ φόβος μαςμὴν κι ὅλα ἐτοῦτα... ποὺ τὰ ὀνομάζουμεκαὶ τἄχουμε γιὰ... εἰρήνη...ξάφνου ἀνατραποῦν... καὶ μᾶς εὔρει ἡ μέρα, ἀγκαλιασμένους μὲ τὸ χάος...τὸ χάος, ποὺ καθῶς τὸ ἰσχυρζονταιἕνα σωρό διανοητᾶδες... γεννᾶ (λέει) τάξη...καινούρια... νέα... καὶ ὡραία... !(μικρό καλάθι καὶ κερί στʹ αυτιά... )
... ὁ Θεός μας,
ΑπάντησηΔιαγραφή"ἐν Σοφίᾳ τὰ πάντα ἐποίησε",
ἀλλά...
κι ἐκεῖ, ἀκόμη,
ἔξω ἀπὸ τὴν Ἐδέμ,
τ ί π ο τ α
δὲν ἄφέθηκε στὴν τύχη...
(δὲν μᾶς παράτησε ποτέ στὴν "τύχη μας"... κι ἀς λέμε...)
τὰ λὲει ἡ Γραφή
καὶ τὸ φωνάζουν
οἱ Πατέρες
καὶ εἶναι φανερὸ,
γιὰ ὅποιον δὲν κρατᾶ
τὰ βλέφαρα κλειστά...
τὰ μάτια θαμπωμένα...
καὶ το μυαλό θολό,
στοῦ...
διαφωτʹημίφωτος...
τοὺς λ α β υ ρ ί ν θ ο υ ς ,
ἀλλʹ ἀντιθέτως
ἐπρονόησε καὶ
φρόντισε γιὰ χάρι μας
τὰ πάντα,
ἐως καὶ τὴν παραμικρή τους λεπτομέρεια,
γιὰ νὰʹναι ὁλα τους
ἕνʹ ἀνοιχτό βιβλίο...
ἔτσι,
συμβαίνει κάποια χορταράκια μιά σταλιά,
ποὺ δὲν τὰ πιάνει
τὸ μάτι μας,
νὰ μᾶς φωνάζουν καὶ νὰ ἐξηγοῦν -ἀς ποῦμε-
τὶ πάει νὰ πεῖ
μιὰ ζωή... λιτοδίαιτη...
καὶ πόσο εἶναι φάρμακο
σπουδαῖο
γιὰ ὅποιον τῆς ἀφέθηκε
καὶ... "καταδέχτηκε"
ἔτσι νὰ ζεῖ,
ἔτσι...
στὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ...
ἔτσι ὅπως τὴν ἐσπούδασε,
διαχρονικά ἡ Ρωμηοσύνη μας
σὲ μιά μακρὰ πορεία
μὲσα στοὺς αἰῶνες,
σὲ καλοκαίρια καὶ χειμῶνες
στὰ πάνω της μὰ καὶ στὰ κάτω της
(γιὰ νὰ σταθεῖ ξανά στὰ πόδια της... Ἀναστημένη...)
κι ἀν τώρα ξεχαστήκαμε
κι ἀλλιώτεψε ὁ νοῦς μας
σκοτισμένος...
(σκοταδιασμένος καὶ
καμπόσο μπερδεμένος),
κάνουμε νὰ... ξεμπερδικλώσουμε
τὰ πράγματα
συχνά, οἱ ταλαίπωροι,
πηγαίνοντας
Ἀθῆνα-Λάρισα μέσω Βλαδιβοστόκ
(ἤ καὶ Σουαζιλάνδης)
μένοντας πάντα σταθεροί
ἐκεῖ...
στὸ ἔλεος...
ἑνός Μινώταυρου,
ποὺ ἔχει τὴν Ἀριάδνη τοῦ χεριοῦ του
καὶ μᾶς πουλᾶ μίτους καὶ μύθους,
μὲ τὴ μεζούρα καὶ μὲ τὸ ζύγι...
μιὰ ἀφορφή καὶ πρόσχημα ἐν τέλει
νὰ μᾶς... σβερκώνει...
νὰ βάζει χέρι στὴ γυναῖκα μας καὶ τὰ παιδιά μας...
ποὺ ἀπελπισμένοι τοῦ τὰ παραδίνουμε...
(φταίει κι ἡ κρίση λέμε)
κι ὅποιος ἀντέξει... !
κι ὁ φόβος μας
μὴν κι ὅλα ἐτοῦτα...
ποὺ τὰ ὀνομάζουμε
καὶ τἄχουμε
γιὰ... εἰρήνη...
ξάφνου ἀνατραποῦν...
καὶ μᾶς εὔρει ἡ μέρα, ἀγκαλιασμένους
μὲ τὸ χάος...
τὸ χάος,
ποὺ καθῶς τὸ ἰσχυρζονται
ἕνα σωρό διανοητᾶδες...
γεννᾶ (λέει) τάξη...
καινούρια... νέα... καὶ ὡραία... !
(μικρό καλάθι καὶ κερί στʹ αυτιά... )