Πατάτε με σεβασμό την άσφαλτο. Από κάτω της υπάρχουν πέτρες πού ονειρεύονται κήπους.

 

Ξένη η φωνή μου

όταν εκτός μου ηχεί

κι είναι δική μου

μονάχα εντός μου

μοναχά όταν σωπαίνει.

Αργύρης Χιόνης η Φωνή της Ενσυναίσθητης Σιωπής μας.

Ενας απο τους πιο αγαπημένους ποιητές

πήρε το μεγάλο δρόμο για τη γειτονιά των Αστεριων

και της Αθανασίας.

Λιτος ,ευαίσθητα ανθρώπινος με δίκοπες λέξεις

με συντρόφεψε σε πολύ δύσκολα βράδυα..

Το κενό που αφήνει είναι δυσαναπλήρωτο..

Οι λέξεις του όμως παραμένουν

φάρος για το δικό μας

ταξίδι στη σιωπηλή

αλήθεια της Ανθρωπιάς

αυτης που απαλύνει τις δυσκολίες

της πορείας και ενώνει τις ψυχές

των Ανθρώπων.

aeriko