Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου 2026

Η κυρ Βασιλική Τσόλκα

 J’ai photographié Vassiliki Tsolka il y a trois ans, dans la petite église de Sainte-Agathe, à Stamna. Je la connaissais depuis l’enfance. L’été, lorsque nous arrivions au village, je la saluais en passant devant chez elle. Elle répondait toujours avec ferveur. Son neveu Makos était mon ami. Vassiliki avait pour chacun un mot simple, une attention discrète, et toujours une salutation pour ma famille. À l’église Saint-Nicolas, ou lors des célébrations de Sainte-Agathe et de Sainte-Paraskévi, elle prêtait main-forte aux sacristains. J’étais fasciné par la manière dont elle remplaçait les bougies sur les chandeliers, avec une précision calme, sans jamais se brûler. Ses mains dansaient dans la pénombre. Mon grand-père Nikos, bras droit du pope, faisait la même chose. J’ai toujours eu une fascination pour les mains agiles des gens. Vassiliki, que l’on appelait tendrement Theia Vassilo, était couturière. Elle réalisait aussi les plus belles couronnes de fleurs du premier mai. Je l’ai souvent photographiée, ça l’amusait de se laisser surprendre par l’objectif. Je me souviens très précisément de l’instant de la photo. Il était deux heures du matin, le 22 août 2023. Elle avait encore l’œil vif. Elle mettait de l’ordre dans la chapelle. Je lui ai montré l’image où, en expirant doucement, elle éteignait une bougie. Elle a regardé l’écran en silence, puis m’a regardé droit dans les yeux. « Tu as capté mon âme. » Hier soir, lors des célébrations de Sainte-Agathe, porté par la transe du tambour et les petites cornemuses stridentes de mes amis musiciens gitans, j’ai demandé à Pantélis et Gavrilis s’ils avaient des nouvelles de Vassilo. Son visage m’a traversé l’esprit de façon intense, à quelques mètres de la chapelle où elle veillait autrefois les nuits de fête. Ils m’ont dit qu’elle avait eu des soucis de santé, mais qu’elle allait mieux. Au même endroit, je l’ai ressentie très profondément. Comme une présence silencieuse. Un ange est passé. Ce soir, j’ai appris sa disparition avec émotion. Vassiliki avait quatre-vingt-dix ans. Elle a été rappelée le jour de Sainte-Agathe, la sainte qu’elle avait tant vénérée. Αιωνία η μνήμη της. Paix à ton Âme Vassiliki😔

 Γραφει ο Νίκος Αλιάγας 
 
 Φωτογράφισα τη Βασιλική Τσόλκα πριν από τρία χρόνια, στη μικρή εκκλησία της Αγίας Αγάθης, στη Σταμνά. Τη γνώριζα από τα παιδικά μου χρόνια.
Το καλοκαίρι, όταν φτάναμε στο χωριό, τη χαιρετούσα περνώντας μπροστά από το σπίτι της. Πάντα ανταποκρινόταν με αγάπη. Ο ανιψιός της, ο Μάκος, ήταν φίλος μου και παίζαμε στα γκαλντερίμια. Η Βασιλική είχε για τον καθένα έναν απλό λόγο, μια διακριτική προσοχή, και πάντα έναν χαιρετισμό κι μια ευχή για την οικογένειά μου.
Στον Άγιο Νικόλαο, ή στις γιορτές της Αγίας Αγάθης και της Αγίας Παρασκευής, ήταν η ψυχή της ομάδας των νεωκόρων. Με γοήτευε ο τρόπος που άλλαζε τα κεριά στα μανουάλια, με ήρεμη ακρίβεια, χωρίς ποτέ να καίγεται. Ο παππούς μου ο Νίκος, δεξί χέρι του παπά Πάνου, έκανε κι αυτός το ίδιο. Πάντα με συγκινούσαν τα επιδέξια χέρια των ανθρώπων.
Η Βασιλική, που τη φωνάζαμε τρυφερά Θεία Βασίλω, ήταν μοδίστρα. Έφτιαχνε και τα ομορφότερα στεφάνια λουλουδιών της Πρωτομαγιάς. Την είχα φωτογραφίσει πολλές φορές τα καλοκαίρια και της άρεσε να την πειράζω « Πως είναι το μοντέλο μου σήμερα ; » της έλεγα χαριτολογώντας.
Θυμάμαι πολύ καθαρά τη στιγμή της φωτογραφίας. Ήταν δύο τα ξημερώματα, στις 22 Αυγούστου 2023. Το βλέμμα της ήταν ακόμη ζωηρό. Τακτοποιούσε το παρεκκλήσι καθώς οι παρέες γλεντούσαν κάτω από τα πλατάνια. Της έδειξα την εικόνα όπου, καθώς εξέπνεε απαλά, έσβηνε ένα κερί. Κοίταξε την οθόνη και μετά εμένα, κατάματα. « Έπιασες την ψυχή μου » είπε.
Χθες το βράδυ, στη γιορτή της Αγίας Αγάθης, μέσα στην έκσταση του νταουλιού και τους διαπεραστικούς ήχους του ζουρνά, ρώτησα τον Παντελή και τον Γαβρίλη αν είχαν νέα της. Με έναν περίεργο τρόπο το πρόσωπό της πέρασε έντονα μέσα από το μυαλό μου, λίγα μέτρα από το παρεκκλήσι όπου παλιά αγρυπνούσε τις νύχτες του πανηγυριού. Μου είπαν πως είχε κάποια προβλήματα υγείας, αλλά ότι ήταν καλύτερα. Στο ίδιο σημείο, την ένιωσα πολύ βαθιά. Σαν μια σιωπηλή παρουσία. Σαν να πέρασε ένας άγγελος.
Σήμερα το απόγευμα έμαθα για τον θάνατό της και λυπήθηκα. Η Βασιλική ήταν ενενήντα ετών… Έφυγε την ημέρα της Αγίας Αγάθης, της Αγίας που τόσο είχε τιμήσει με όλο της το είναι. Μια άκακη ψυχή, ένα διακριτικό φως που πάντα κρατούσε άσβεστο το φυτίλι της καλοσύνης. Αιωνία η μνήμη της. Τα συλλυπητήρια μου στην οικογένεια της. 

 
 Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου