Η θεία η Κατερίνη ήταν μικρόσωμη γυναίκα φορούσε μαύρα ρούχα
έμεινε ανύπαντρη και ζούσε μαζί με την αδερφή της την Ζινιό πιο μεγάλη σεβαστή και φιλάσθενη
Η Κατερίνη
ήταν μία γυναίκα πιτήδια το σπίτι έλαμπε
τα υφαντά της οι κουρτίνες και τα τραπεζομάντιλα ονομαστά
Τα σκαλοπατια της
πάντα ασπρισμένα και ο κορμός της ρογδιας
Και η μικρή αυλή με λίγες γλάστρες γεράνια από κάθε χρώμα
το μπαλκόνι της δε είχε πάντα τριαντάφυλλα και σκουλαρικακια
ακόμα και το χειμώνα
Δεν αφηνε ξερό φύλλο να πέσει στην αυλή από τον πλάτανο
πολλές φορές ξυπνούσα Μέσα στο χάραμα από τον ηχο της σκούπας που καθαριζε την αυλή μέχρι το δρόμο πριν ξημερώσει
Έπλυνε τα σεντόνια της στο χέρι
και τα κρεμούσε στις απλώστρες πάνω στο μπαλκόνι
την εβλεπα απ’ το σπίτι μετά να μπαίνει ανάμεσα τους και να τα χαϊδεύει να δει αν στέγνωσαν
όμως εκανε και μιά επίδειξη της φρεσκαδας τους στον εαυτό της
η μάνα μου έλεγε τέτοια νοικοκυρά δεν υπάρχει
Έφυγε όπως ήρθε
μόνη
πριν λίγα χρόνια
Λουδοβίκος των Ανωγείων