Στα είκοσι είσαι θυμωμένη..
Στα τριάντα νευρική ...
Στα σαράντα αναρωτιέσαι «γιατί»
Μετά τα 50 λές "Κάνε ό,τι θέλεις" και χαμογελάς.
Δεν είναι εγωισμός, είναι επιβίωση
Περπατώντας στον δρόμο, ακόμα και ο θυμός σου υποχωρεί.
Όσα γκρίζα σύννεφα να πέσουν στη ζωή, εγώ θέλω τον ήλιο!
Πενήντα χρόνια να φτάσουμε πετώντας στα σύννεφα, σημείο καμπής μοναδικά ξεχωριστό, απ' το οποίο για να αρχίσεις να κατεβαίνεις λίγο λίγο σε στέρεο ασφαλές επίπεδο ξεφορτώνεται το έρμα. Λιγότερο βάρος για κάθοδο, δεν είναι παράξενο;
ΑπάντησηΔιαγραφήΑυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
ΑπάντησηΔιαγραφήΠανέμορφο σύνολο.
ΔιαγραφήΕξαρτάται τι θεωρείς ως ήλιο...
ΑπάντησηΔιαγραφή