Νομίζω το δεύτερο, αυτόν που μας προκαλεί φόβο, που μας θέλει φοβισμένους. Απ' την άλλη κρατάμε άφοβα τον φόβο Θεού, τον αναγκαίο για να κρατάει μακριά τους άλλους.
Φόβος Θεού, είναι ο φόβος να μην διακοπεί η σχέση με τον Θεό. Τρέμω κάθε φορά που κάνω κάτι που μπορεί να διακόψει αυτή τη σχέση. Δηλαδή σχεδόν συνέχεια. Γι'αυτό προσπαθώ να έχω συνεχώς την αγία μετάνοια που είναι η μόνη που μπορεί να με σώσει. Γι'αυτό αγαπώ τον Κύριο, επειδή συνεχώς με συγχωρεί.
... ἔτσι διατυπωμένο, (προϕανῶς λόγῳ τῆς ἀπόδοσης στὴν "νέα"... τὴν ϕτωχούλα μας τὴν γλῶσσα)
ΑπάντησηΔιαγραφήδὲν σᾶς ϕαντάζει διϕορούμενο...;
δηλαδή,
τί νὰ μᾶς λέει ἅραγε ... ὁ ποιητής...
πὼς...
δὲν ἀγαπᾶμε τοὺς ϕοβισμένους...;
ἤ δὲν αγαπᾶμε... αὐτὸν ποὺ ϕοβόμαστε...
...
Νομίζω το δεύτερο, αυτόν που μας προκαλεί φόβο, που μας θέλει φοβισμένους. Απ' την άλλη κρατάμε άφοβα τον φόβο Θεού, τον αναγκαίο για να κρατάει μακριά τους άλλους.
ΑπάντησηΔιαγραφήΦόβος Θεού, είναι ο φόβος να μην διακοπεί η σχέση με τον Θεό. Τρέμω κάθε φορά που κάνω κάτι που μπορεί να διακόψει αυτή τη σχέση. Δηλαδή σχεδόν συνέχεια. Γι'αυτό προσπαθώ να έχω συνεχώς την αγία μετάνοια που είναι η μόνη που μπορεί να με σώσει. Γι'αυτό αγαπώ τον Κύριο, επειδή συνεχώς με συγχωρεί.
ΑπάντησηΔιαγραφήΠαίρνοντας ιδέα απ' το σχόλιό σου και το όνομά σου, θεωρώ ότι η αδιαφορία για μετάνοια είναι η αχίλλειος πτέρνα μας.
Διαγραφή