ΤΑ ΘΕΡΙΑ

Όταν φορώ τη μάσκα μου,
αλλάζω προσωπείο,
και ΄κει που ήμουν άνθρωπος,
κατέληξα θηρίο.
Όχι, δεν είναι θίασος,
δεν είναι μασκαράτα,
το μέλι της κυψέλης μου,
δε τήρησα τη στράτα.
Μον΄ μάχομαι έναν ιό,
μαύρο σα καλιακούδα,
της θάλασσας τον αχινό,
κι έγινα αρκούδα!
Μέλι κι αυτή αναζητά,
στις ρύμες ξυλοκόπων,
με είδε και απόρησε,
τί θέλει αυτός στον τόπον;
θεριό, θεριού συνάντησις,
στου Διγενή τ΄αλώνι,
το έπαθλο και για τα δυό,
θα είναι το πεπόνι.
Γλυκό, σα μέλι είν΄κι αυτό,
του κήπου των θηρίων,
που πότισαν κι ανέθρεψαν,
μετά πολλών δακρύων.