Όλα τα μάτια/ ήταν ανοιχτά

 

κατάντικρυ στη μοναξιά/ με δάκρυα ξεπλυμένη.

Ντιγκ ντογκ ντιγκ ντογκ

Τα πράσινα κυπαρίσσια/ φύλαγαν την ψυχή τους

ζαρωμένη απ’ τον άνεμο/ και οι λέξεις ίδιες κλαδευτήρια

θέριζαν την ψυχή των λουκλουδιών.

Ντιγκ ντογκ ντιγκ ντογκ

Ο ουρανός μαραίνονταν.

Ω βραδινό, σκλάβε των νεφελών,

σφίγγα τυφλή!/ Οβελίσκοι και καμινάδες

φτιάχνανε πομπές από σαπουνόφουσκες.

Ντιγκ ντογκ ντιγκ ντογκ

Οι ρυθμοί καμπυλώναν,/ και καμπύλωνε ο αγέρας.

Πολεμιστές από καταχνιά

φτιάχνανε με τα δέντρα/ καταπέλτες.

Ντριγκ ντογκ ντιγκ ντογκ

Ω βραδινό,/ βραδινό του παλιού φιλιού μου,

μακρινή του ίσκιου μου τυραννική ιδέα,

δίχως καμιά χρυσή αχτίδα!

Κασκαμπέλι απατηλό.

Βραδινό σωριασμένο/ σε πυρές σιωπής.

Ντιγκ ντογκ ντιγκ ντογκ.

( Φ. Γκ. Λόρκα, Ποιητικά άπαντα, τ. α’, Εκάτη)