Κάθε φορά που είναι η Κυριακή του πλουσίου και του φτωχού Λαζάρου, το θυμάμαι .

 

Που ’σουν εψές λεβέντη μου

Κι αντιπροψές καλά μου

Τι καλά το λέει τ’ αηδόνι

Εψές ήμουν στους ουρανούς

Κι αντιπροψές στους Άγιους

Τον Άγγελό μου φίλευα

Και τον Χριστό κερνούσα

Και την κυρά την Παναγιά

Την επαρακαλούσα

Για να μου δώσει τα κλειδιά

Κλειδιά του Παραδείσου

Ν’ ανοίξω τον Παράδεισο

Να μπω να σεργιανίσω

Να δω που κάθονται οι φτωχοί

Που κάθονται οι αρχοντάδες

Στον ίσκιο κάθονται οι φτωχοί

Στον ήλιο οι αρχοντάδες

Και τους φτωχούς παρακαλούν

Και τους παρακαλούνε

Δώστε φτωχοί τον ίσκιο σας

Και πάρτε τα φλουριά μας.

(Παραδοσιακό )

π.π.