ο καλύτερος λόγος για να ζούμε όμορφα, όσο είμαστε ακόμα εδώ...

 

Κάθομαι και μας παρακολουθώ και γελάω. Πολεμάμε για κληρονομιά, που δεν προλάβαμεκαν να αφήσουμε. Ανησυχούμε για φράχτες, για χώρους στάθμευσης, για το ποιος είπε,ποιος δεν είπε, ποιος χαιρέτησε πρώτος και ποιος έδειχνε άσχημος.

Είναι σαν να υπογράψαμε συμβόλαιο με τον Θεό, ότι είμαστε οι τελευταίοι που θα φύγουμεαπό τον πλανήτη.

Η αλήθεια είναι πολύ πιο απλή και ταυτόχρονα, πολύ πιο δύσκολη να την καταπιείς.

Σε εκατό χρόνια, σχεδόν κανείς μας δεν θα είναι εδώ.

Το σπίτι, για το οποίο δουλεύεις δύο βάρδιες και πληρώνεις για 30 χρόνια, θα έχει άλλονιδιοκτήτη. Ίσως κιόλας, κάποιος που θα το ανακαινίσει πλήρως, θα πει γελώντας:

«Μα καλά, ποιος έκανε αυτή την κουζίνα;»...

Το αυτοκίνητο που πλένεις κάθε Κυριακή, θα καταλήξει στα παλιοσίδερα. Το τηλέφωνο,χωρίς το οποίο δεν βγαίνεις ούτε για ψωμί σήμερα, θα είναι μουσειακό κομμάτι.

Τα ρούχα και τα παπούτσια που έδωσες όλο σου το μισθό, θα τα βάλεις για λίγο και μετά θα καταλήξουν στα σκουπίδια.

Τα έπιπλα πρόκειται να αλλάξουν.

Οι φωτογραφίες θα ξεχαστούν, από κάποιον λογαριασμό με τον χαμένο κωδικό.

Και έρχεται το κομμάτι, που πονάει περισσότερο...

Μια μέρα, το όνομα σου θα ειπωθεί για τελευταία φορά. Μετά από αυτό, η ζωή φαίνεται να είναι ήσυχη στο δρόμο.

Άλλοι άνθρωποι θα ζουν στο σπίτι σου. Θα γελάνε στο σαλόνι που έκλαψες. Θα κάνουν μπάρμπεκιου στην αυλή που ονειρευόσουν. Τα παιδιά τους θα τρέχουν στα δωμάτια, χωρίς να ξέρουν ότι εκεί κάποιος είχε κάνει σχέδια, τσακώθηκε, συμφιλιώθηκε, αγάπησε

και υπέφερε.

Και ξέρεις, τι είναι συναρπαστικό; Η Γη δεν σταματά, ούτε δευτερόλεπτο. Ο κόσμος τη Δευτέρα το πρωί, ακόμα πηγαίνει στη δουλειά. Τα καταστήματα ακόμα ανοίγουν.

Τα παιδιά συνεχίζουν να πηγαίνουν σχολείο. Υπάρχει κι άλλος αγώνας ποδοσφαίρου που πρέπει να παιχτεί. Άλλος ένας γάμος ετοιμάζεται και ένα άλλο παιδί γεννήθηκε.

Ο κόσμος και η ζωή συνεχίζει, όπως ακριβώς συνέβαινε πριν γεννηθείς.

Από την άλλη, καταναλώνουμε τους εαυτούς μας για πράγματα που σε λίγα χρόνια,δεν θα έχουν καν σημασία. 

Καταστρέφουμε τις σχέσεις για τα λεφτά. Χωρίζουμε από

αδέρφια, εξαιτίας ενός χωραφιού. Δεν μιλάμε στους γονείς μας, από περηφάνια. Κρατάμετον θυμό στις καρδιές μας, σαν να είχαμε εγγύηση εφ όρου ζωής... Έχουμε χρόνο

να τσακωνόμαστε με αγνώστους στο σόσια για τρεις ώρες για πολιτική, ποδόσφαιροή ποιος ξέρει τι ανοησίες, που σε μια εβδομάδα κανείς δεν νοιάζεται πια.

Η ζωή δεν μας ανήκει. Είναι δανεικό πράγμα. Το παίρνουμε χωρίς να ρωτάμε και μια μέρα,το δίνουμε πίσω χωρίς να μας ρωτήσουν αν είμαστε έτοιμοι.

Τότε δεν θα έχει σημασία πόσα ρολόγια είχες, πόσα αυτοκίνητα άλλαξες ή πόσουςfollowers απόκτησες.

Σημασία έχει πόσοι άνθρωποι χαμογέλασαν, επειδή πέρασες από τη ζωή τους.

Θα έχει σημασία, αν ήσουν αυτός που άπλωσε το χέρι σου ή αυτός που έσπρωξε.

Αν έφερες ειρήνη ή έσπειρες διχόνοια. Αν όταν κάποιος σε θυμάται χαμογελάει ή αναστενάζει από ανακούφιση.

Οπότε, άσε κάτω την περηφάνια σου και τηλεφώνησε στους γονείς σου. Αγκάλιασε τα παιδιά σου.

Κράτα τους αγαπημένους σου, πιο κοντά. Γέλα, λίγο περισσότερο.

Ταξίδεψε, αν μπορείς. Κάνε το καλό, όσο έχεις ακόμα δύναμη.

Γιατί, όσο σημαντικοί κι αν νομίζουμε ότι είμαστε σήμερα, σε εκατό χρόνια θα είμαστε απλά μια κιτρινισμένη φωτογραφία, ένα όνομα σε σταυρό ή σε μια παλιά πράξη μας...

Αυτά, δεν είναι δυσάρεστα νέα.

Είναι ίσως ο καλύτερος λόγος για να ζούμε όμορφα, όσο είμαστε ακόμα εδώ...