Όταν το κρύο σε τυλίγει αλύπητα και δεν σου αφήνει ανάσα..
ο φόβος σιγά-σιγά
μεταμορφώνεται σε εμπιστοσύνη. Μια μικρή, εξαντλημένη ψυχή που
περιπλανιέται, αναζητώντας έναν ζεστό, ασφαλή χτύπο καρδιάς… ένα
καταφύγιο για να ξαποστάσει.
Ο νους αλήτης αλλού γι' αλλού φτερουγίζει, το σύμπαν ονειρεύεται λίγο το λίγο να ερευνήσει, πετάει πέρα ως πέρα ψηλά μακριά κραυγάζει αέρα αέρα, δεν έχει τέλος ούτε αρχή μακριά απ' την ρίζα παντού όπου βρεθεί, το συλλογιέται σε κάθε στάση να πάρει ανάσα να ξαποστάσει, όσο μακραίνει τόσο μικραίνει η πρώτη φλόγα που τον ζεσταίνει, θύμησες φτάνουνε εκείνου του γλυκού θερμαντικού φωτός, κεραυνός εν αιθρία η στέρεα απόφαση, όπισθεν ολοταχώς!
Ο νους αλήτης αλλού γι' αλλού φτερουγίζει, το σύμπαν ονειρεύεται λίγο το λίγο να ερευνήσει, πετάει πέρα ως πέρα ψηλά μακριά κραυγάζει αέρα αέρα, δεν έχει τέλος ούτε αρχή μακριά απ' την ρίζα παντού όπου βρεθεί, το συλλογιέται σε κάθε στάση να πάρει ανάσα να ξαποστάσει, όσο μακραίνει τόσο μικραίνει η πρώτη φλόγα που τον ζεσταίνει, θύμησες φτάνουνε εκείνου του γλυκού θερμαντικού φωτός, κεραυνός εν αιθρία η στέρεα απόφαση, όπισθεν ολοταχώς!
ΑπάντησηΔιαγραφή