Ιδού η απορία!

 Γέροντα  Εφραίμ, ταυτίζεσαι με την δαιμονισμό της πλάνης από "αγαθότητα" της καλογερικής αφέλειας  ή  συνειδητά με δόλο ;

 

Ανοικτή επιστολή προς Ι.Μ. Βατοπαιδίου Αγίου Όρους για το «Εγκόλπιο Ημερολόγιο Αγίου Όρους 2026». 

Μνήμη (;) Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς

Γράφει  ο ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ,

Όταν μου δώρισαν το «Ημερολόγιο Αγίου Όρους (2026)» της Ι. Μονής Βατοπαιδίου, ως αφιέρωμα στον Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς (1894-1979), πίστεψα ότι θα περάσω το κατώφλι μιας προσεγμένης (εκκλησιολογικά-δογματικά) προσέγγισης του Αγίου Ιουστίνου∙ μιας προσέγγισης με αντι-παπική και αντι-οικουμενιστική σημειολογία, όπως συνήθιζε και ο Άγιος. Το Ημερολόγιο αυτό, σε πολυτελή έκδοση, δεν μας δίνει σύντομα και περιεκτικά την θεολογική σκέψη – στάση του Αγίου έναντι των αιρέσεων: Παπισμού και Οικουμενισμού.

Στις σελίδες του Ημερολογίου υπάρχει η ανελέητη μονοπλευρικότητα των οικουμενιστών. 

Κάθε σελίδα του έχει το δικό της σχέδιο για μια προβολή της εκκλησιολογίας του οικουμενισμού. 

Οι πρόλογοι των: Βαρθολομαίου (Πατριάρχη) και Καθηγουμένου Αρχιμ. Εφραίμ, αποτελούν μια φιλολογική περιγραφή του Αγίου με συναισθηματικές, ηθικολογικές και οικουμενιστικές τοποθετήσεις – μεγεθύνσεις, σύμπλεγμα απόψεων δηλ. που τις χαρακτηρίζουμε ως προσπάθεια ένταξης του Αγίου σε επίπεδο (τάχα) «ανώτερης επιστήμης – θεολογίας», «Scientia Altior».  

Δεν υπάρχουν, δυστυχώς, αναφορές στην αντιαιρετική διδασκαλία του περί Παπισμού και Οικουμενισμού. 

 Οι σελίδες του Ημερολογίου δείχνουν τα ασθενικά σημεία τους, δηλ. Ορθόδοξη Πατερική Ομολογία και Οικουμενισμός δεν συμβιβάζονται!!

Στην εισαγωγή του Ημερολογίου ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος, γράφει: «Χαιρετίζομεν την έκδοσιν του καθ’ υμάς εγκολπίου ημερολογίου του έτους 2026, επαινούντες την ευλαβή αφιέρωσιν αυτού εις τον όσιον Ιουστίνον Πόποβιτς, γενναιόφρονα ομολογητήν της Ορθοδόξου ημών πίστεως και σέμνωμα της αγιωτάτης Εκκλησίας της Σερβίας… Η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος της Ορθοδόξου Εκκλησίας, από της πραγματοποιήσεως της οποίας συμπληρούνται κατά το 2026 δέκα έτη, προέβαλεν εις την Eγκύκλιόν της την αλήθειαν του «Θεανθρώπου» ως «έσχατον μέτρον των πάντων».

Αναμφίβολα, η τοποθέτηση του Πατριάρχη Βαρθολομαίου μας μεταφέρει στο ακαδημαϊκό περίβλημα της φράσης «γενναιόφρονα ομολογητήν της Ορθοδόξου ημών πίστεως», και όχι στον πυρήνα της, όπως τον διαμόρφωσε ο όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς!

Η φράση αυτή απλώς ρητορεύει∙ δεν βυθομετρεί το φρόνημα του Αγίου.

Παραθέτω την μεγίστης εκκλησιολογικής σημασίας δήλωση του μακαριστού Ορθοδόξου Επισκόπου Ιεροθέου (Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης), όταν κοιμήθηκε εν Κυρίω ο Όσιος Ιουστίνος. Δήλωσε:

«Ουδέμίαν υπερβολήν θα είπωμεν, εάν χαρακτηρίσωμεν τον κοιμηθέντα Γέροντα της αδελφής Σερβικής Εκκλησίας, του οποίου το πνευματικόν μέγεθος προ πολλού διέσπασε τα σύνορα της μαρτυρικής πατρίδος του ως μίαν από τας μεγαλυτέρας συγχρόνους Πατερικάς μορφάς της Ορθοδόξου Θεολογίας. Τα σχόλιά του δια την προσεχή μέλλουσαν να συνέλθη – οψέποτε συνέλθη – ως Οικουμενική Ορθόδοξος Σύνοδος χαράσσουν γραμμήν πλεύσεως δια την Ορθόδοξον Εκκλησίαν. Αι δε θέσεις του δια τον Οικουμενισμόν, αυτόν τον σύγχρονον πειρασμόν και θανάσιμον κίνδυνον δια την θείαν ολκάδα της Αγιωτάτης Ορθοδόξου Εκκλησίας, αλλά και οι αφορισμοί του δια τον Καθολικισμόν και τον Πάπαν και τον κίνδυνον, τον οποίο συνιστά η «διαβολική παρουσία» της ακοιμήτου και αθεραπεύτου προσηλυτιστικής δραστηριότητος του δια των ποικίλων «ουνιτισμών», Ορθόδοξον οικουμενικόν σήμαντρον ιδιαιτέρως επίκαιρον και εξόχως αναγκαίον εις τας κρισίμους ημέρας τας οποίας διέρχεται ο Ορθόδοξος Ελληνισμός».

Το ημερολόγιο της Ι. Μ. Βατοπαιδίου αποτελεί μια ελλιπή θεώρηση περί του Αγίου πατρός Ιουστίνου Πόποβιτς, με έλλειψη βάθους ως προς την σκέψη του∙ μια έλλειψη που κατατείνει στη διαμόρφωση ελλιπούς πνευματικής συνείδησης για Ομολογητή της Ορθοδοξίας, ο οποίος με περισσή εμβρίθεια και θεολογική σκέψη ξεδιάλυνε τις πνευματικές συχγύσεις γύρω από τη φύση του Καθολικισμού και του οικουμενισμού. Τον τρόπο «σπουδής» του Αγίου, με χαρακτήρα μιας «Βιογραφικής απλής γλωσσολογίας», υιοθέτησε ο Καθηγούμενος Γέροντας Εφραίμ σε σχετικό εισαγωγικό πρόλογό του, δυστυχώς!

Πλάι στην Οσιακή παρουσία-ζωή του Ιουστίνου Πόποβιτς υπάρχει η Θεολογική – Αντιαιρετική γραφή του, που αποσιωπήθηκε. Το σχετικό υλικό υπάρχει (διαθέσιμο) συμπυκνωμένο, σεβαστέ Καθηγούμενε, στα έργα του: «Άνθρωπος και Θεάνθρωπος», «Ορθόδοξη Εκκλησία και οικουμενισμός» καθώς και σε επί μέρους μελέτες του.

Να θυμίσουμε, ορισμένα άρθρα με θεμελιακές θέσεις του Αγίου πατρός:

α) Ο Κύριος είναι η αϊδία ανάγκη του ανθρωπίνου όντος (1972)

β) Η ενσάρκωσις του Θεού είναι το οριστικώτερο γεγονός εις όλους τους κόσμους. (1970).

γ) το παν – ευ-αγγέλιον της Κ. Διαθήκης (1969)

δ) Η Ανάστασις εν τη ορθοδόξω Εκκλησία (1972)

ε) Εν τη Αναστάσει του Κυρίου εδόθη η εγγύησις της παγκοίνου αναστάσεως των νεκρών (1970)

στ) Η εν Χριστώ Ελευθερία (1975)

ζ) Η Υπεραγία Θεομήτωρ (1974)

η) Όπου η αμαρτία, εκεί και ο θάνατος (1971)

θ) Οι κοινές προσευχές με τους αιρετικούς: Ρωμαιοκαθολικούς, Προτεστάντες κ.λ.π. (1974). Μεταξύ άλλων γράφει:
i) «εις τους Ορθοδόξους είναι απηγορευμένη κάθε συμπροσευχή και κάθε λατρευτική επικοινωνία μετά αιρετικών».
ii) «και η πολύ επαινούμενη Β’ Βατικάνειος Σύνοδος ουδέν ήλλαξεν ούτε όσον αφορά εις την τερατώδη ταύτην αίρεσιν, αλλά τουναντίον, επεκύρωσεν αυτήν».

Με αγάπη Χριστού