Οι διάφορες θλίψεις, που ήδη υπάρχουν και θα υπάρξουν εντονότερες και σκληρότερες και στο μέλλον, έχουν καλά αποτελέσματα για τους ανθρώπους: τους βοηθούν αποτελεσματικά (και θα τους βοηθήσουν περισσότερο και στο μέλλον) να επιστρέψουν συνειδητά στον αληθινό Θεό της Εκκλησίας.
Θα συμφωνήσω με την Καλλιόπη. Ιδίως αν σκεφτούμε πως πολλοί αμέσως μετά που κοινωνούν έχοντας το Αίμα του Χριστού στα χείλη τις ξαναβάζουν και έτσι καταλήγει σε σκουπίδια ή με το πλύσιμο στα νερά της αποχέτευσης. Εκεί που επικρατεί αλαλούμ, οργασμός νεοτερικότητας και ιδιορρυθμίας είναι στην προσκύνηση των εικόνων, όπου αντί του κλασικού, από αιώνες παραδεδομένου ασπασμού έχουμε την υπόκλιση στην εικόνα, την ενατένιση της εικόνας μετά ονειροπόλησης, την επακούμβιση της εικόνας με πανί, ράμφος, χέρι και κάθε είδους πατέντα, ώστε να καλύπτεται όλο το φάσμα της γελοιότητας και τραγικότητας (ενδεχομένως βλασφημίας). Μάλλον ξαναγυρίσαμε στην κανονικότητα του επιφανειακού να πάρουμε το «γούρι» από «τον μάγο της φυλής» και όπου φύγει- φύγει ούτε λεπτό στις άλλες ακολουθίες. Φάνηκε με το Ευχέλαιο, μάλλον το ίδιο θα γίνει στην Ανάσταση.
Οι διάφορες θλίψεις, που ήδη υπάρχουν και θα υπάρξουν εντονότερες και σκληρότερες και στο μέλλον, έχουν καλά αποτελέσματα για τους ανθρώπους: τους βοηθούν αποτελεσματικά (και θα τους βοηθήσουν περισσότερο και στο μέλλον) να επιστρέψουν συνειδητά στον αληθινό Θεό της Εκκλησίας.
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ Ανάσταση...νομίζω πως...
ΑπάντησηΔιαγραφή...είναι ...πιό πάνω από την
... επ-ανάσταση...
χαίρομαι ποὺ τὸ βλέπεις ἔτσι-ἐγὼ θυμᾶμαι,τὸ «δὲν θέλει ὁ διάλος ἄδειες ἐκκλησίες, τὶς θέλει γεμᾶτες μὲ ἀνθρώπους μὲ ἀλλοιωμένο φρόνημα» καθὼς τοὺς βλέπω μὲ τὶς μουτσούνες-
ΑπάντησηΔιαγραφήΕ, βέβαια!! Ψάχνεις να βρεις πρόσωπο.. Όλοι μασοφορεμενοι, μέχρι και οι παπάδες και τα παπαδακια! Και μη χειρότερα..
ΔιαγραφήΘα συμφωνήσω με την Καλλιόπη. Ιδίως αν σκεφτούμε πως πολλοί αμέσως μετά που κοινωνούν έχοντας το Αίμα του Χριστού στα χείλη τις ξαναβάζουν και έτσι καταλήγει σε σκουπίδια ή με το πλύσιμο στα νερά της αποχέτευσης.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕκεί που επικρατεί αλαλούμ, οργασμός νεοτερικότητας και ιδιορρυθμίας είναι στην προσκύνηση των εικόνων, όπου αντί του κλασικού, από αιώνες παραδεδομένου ασπασμού έχουμε την υπόκλιση στην εικόνα, την ενατένιση της εικόνας μετά ονειροπόλησης, την επακούμβιση της εικόνας με πανί, ράμφος, χέρι και κάθε είδους πατέντα, ώστε να καλύπτεται όλο το φάσμα της γελοιότητας και τραγικότητας (ενδεχομένως βλασφημίας).
Μάλλον ξαναγυρίσαμε στην κανονικότητα του επιφανειακού να πάρουμε το «γούρι» από «τον μάγο της φυλής» και όπου φύγει- φύγει ούτε λεπτό στις άλλες ακολουθίες. Φάνηκε με το Ευχέλαιο, μάλλον το ίδιο θα γίνει στην Ανάσταση.