Ἄς ὑποθέσουμε, ὅτι βαδίζουμε στό δρόμο μαζί μέ τόν Χριστό. Καί μᾶς συναντάει ἕνας ἄνθρωπος, πού χτυπάει στό πρόσωπο καί Ἐκεῖνον καί ἐμᾶς. Ὁ Δεσπότης Χριστός δέν ἀντιδρᾶ καί δέν διαμαρτύρεται. Μποροῦμε νά σκεφτοῦμε σέ τί δεινή θέση θά βρεθοῦμε ἐμεῖς, ἄν ἀντιδράσουμε; Ὁ Κύριος εἶναι τό ὑπόδειγμά μας. Καί ὅμως, Ἐκεῖνος περιπαίζεται καί δέν ἀγανακτεῖ· ἐμεῖς ἐπαναστατοῦμε. Ἐκεῖνος δέχεται σταυρό καί θάνατο ταπεινωτικό· ἐμεῖς δέν σηκώνουμε οὔτε ἕνα ταπεινωτικό λόγο. Πῶς λοιπόν θά γίνουμε συγκοινωνοί τῆς δόξας Του, ἀφοῦ δέν καταδεχόμαστε νά γίνουμε συγκοινωνοί τῶν παθῶν καί τῶν βασάνων Του; Μάταια ἀγωνιζόμαστε, μάταια ἐλπίζουμε στήν αἰώνια ζωή, ἄν δέν εἴμαστε ἀποφασισμένοι νά σηκώσουμε σταυρό, ὅπως Ἐκεῖνος.Δέν ἀπομένει πάρα νά Τόν μιμηθοῦμε, μέ τή βεβαιότητα ὅτι «οὐκ ἄξια τά παθήματα τοῦ νῦν καιροῦ πρός τήν μέλλουσαν δόξαν ἀποκαλυφθῆναι εἰς ἡμᾶς».

∽ Όσιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος  

Τα ευρεθέντα. σελ, 254