"Καλως όρισες Αφέντη. Ο τόπος που ήρθες είναι καλός. Αλλά πατάς στα σκ...!"

Με αυτά τα λόγια υποδέχτηκε ο Θόδωρος Κολοκοτρώνης τον Ιωάννη Καποδίστρια.

Μετά από λίγο, ο μεν πρώτος φυλακίστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο, ο δε δεύτερος …δολοφονήθηκε διά τελείως ασήμαντον αφορμήν!

Με αυτά τα λόγια υποδέχομαι και εγώ τον … νέο Όθωνα. Δεν συγκρίνω τον Όθωνα με τον Καποδίστρια (έναν μεγάλο Έλληνα που θυσίασε τα πάντα και περιφρόνησε δόξες και μεγαλεία για να τον «καθαρίσουν» οι Έλληνες).

Αντιμετωπίζω όμως τον αξιότιμο κύριο Ράιχενμπαχ, που ως σύγχρονος «πρίγκηψ», επελέγη από τις ευρωπαϊκές δυνάμεις για συγκροτήσει Κράτος (δεν μιλώ για ανασυγκρότηση γιατί αυτό που ζήσαμε τα τελευταία 40 χρόνια ήταν σκέτο… παρακράτος).

Στηρίζω πολλές ελπίδες ("τρέφω" για να το πω καλύτερα) στο ευρωπαϊκό σχέδιο ανα-συστάσεως ελληνικού Κράτους (για ανασύσταση μπορώ να μιλάω γιατί τιμώ τους πατριωτικούς αγώνες των Ελλήνων που οδήγησαν σε αυτήν, παρά τις θεωρίες ότι και αυτοί ακόμα ήταν απλά «ταξικοί»).

Δεν έχω και άλλες ελπίδες πια. Έλληνες πρόδωσαν αξίες, πλαστογράφησαν την Ιστορία, βίασαν τη Θρησκεία, προσκύνησαν τα χρήματα, ξεζούμισαν όποιον έβρισκαν πιο αδύναμο από τους ίδιους… Έλληνες οικοπεδοφάγοι κατέκαψαν τα δάση της χώρας τους, τεμπέλιασαν και κατέκλεψαν όπως δεν θα τολμούσε ούτε στην Ουγκάντα κανείς να κάνει.

Νόμος στην Ελλάδα «όπως οι άλλοι, έτσι και εμείς».

Δεν βρίζω τους Έλληνες. Τιμώ εκείνους τους έντιμους, τους αξιοπρεπείς, τους εργατικούς και εγκάρδιους Έλληνες που άλλοι τους σπιλώνουν δεκαετίες και αιώνες τώρα. Αυτούς που περιμένουν την Αναγέννηση του έθνους…

Ο κ.Ράιχενμπαχ, δεν ξέρω αν είναι καλός και ικανός άνθρωπος, δεν γνωρίζω δια να ομιλώ. Έχει μια δουλειά να κάνει και θα κριθεί για αυτήν: να φτιάξει κράτος όπου οι πολίτες να προκόβουν. Θεσμούς που θα λειτουργούν. Κανόνες που θα ισχύουν.

Όποιος δεν τα αντέχει αυτά, δεν δικαιούται «να το παίζει» αγανακτισμένος. Μόνο στην Ελλάδα δεχόμαστε και ανεχόμαστε τόση κατάντια. Αν ο κ.Ράιχενμπαχ τα αλλάξει αυτά, δέχομαι να πληρώσω το κόστος (μια ζωή «ξηλωνόμουν» και φτώχαινα για να διοικούμαι από άχρηστους που υπηρετούσαν χυδαία τα μικρά και μεγάλα συμφέροντα).

Αν αποτύχει, τότε και πάλι θα έχω όφελος: θα πρέπει να εμπιστευτούμε εξ ανάγκης όλοι τους Έλληνες και τον εαυτό μας.

Ίσως καταλάβουμε ότι όλοι εμείς που ζούμε μαζί εδώ στον ίδιο τόπο, εκτός από το να μοιραζόμαστε το όνομα «Έλληνες», έχουμε ανάγκη να πάμε όλοι μαζί καλύτερα. «Ο θάνατός σου» δεν θα είναι τότε «η ζωή μου» αλλά και δικός μου θάνατος. Το να τρώμε τις σάρκες μας και να βγάζουμε το μάτι του διπλανού για να μη προλάβει να μας φάει μια θέση στον ήλιο ή… στο λεωφορείο, καταδίκασε εμάς και τα παιδιά μας.

Και αν αποτύχει, δεν θα φταίει ίσως καν αυτός. Ίσως φταίει περισσότερο πως «πατάει στα σκατά».

Αν «αυτά» αλλάξουν, τότε όλοι θα μπορούμε να «πατάμε» καλύτερα...
πηγή

Για πα-πα-πάντα μαζί...

Το παπάκι της φωτογραφίας είναι παντού και πάντα μαζί με τον νέο του "μπαμπά", τον κ. Barrie Hayman.

Από τότε που ο 65χρονος άνδρας βρήκε το παπάκι, μόλις λίγες μέρες αφότου είχε γεννηθεί και το βάφτισε "Star", εκείνο, δεν κάνει λεπτό χωρίς τον κ. Barrie.

Τον ακολουθεί παντού, ακόμη και όταν πηγαίνει στην παμπ για να πιει την μπύρα του, ή να περάσει ώρες μπροστά από την προσωπική του σελίδα στο Facebook.

Ο Star τον περιμένει υπομονετικά.

Όπως δηλώνει ο 65χρονος άνδρας, δεν έχει εκπαιδεύσει το χαριτωμένο παπάκι να τον ακολουθεί, απλά, από ό,τι φαίνεται, αρέσει στον μικρό Star να το κάνει συνέχεια!

Αξίζει να σημειωθεί ότι σήμερα ο Star έχει τη δική του σελίδα στο Facebook με το όνομα "Star Hayman".

Γράφει στο προφίλ του μεταξύ άλλων ότι ο "μπαμπάς μου είναι ο καλύτερός μου φίλος", και συνεχίζει:

"Μου αρέσουν τα σκουλήκια και ακολουθώ τον μπαμπά μου παντού. Εγώ βλέπω τηλεόραση μαζί του, ειδικά ράγκμπι, και μοιράζομαι ακόμη μπύρα του!"

Νεο ΠΑΣΟΚ γΑΠ & κηπουρών...

Bίντεο ντοκουμέντο:Οι Γερμανοί κάνουν τουρισμό στην κατακτημένη Ελλάδα του '40

Σπάνιο ντοκιμαντέρ που παρουσιάζει τους απογόνους του Αλάριχου να κάνουν διακοπές και παράλληλα να διαφημίζουν σαν τουριστικό αξιοθέατο την κατακτημένη Ελλάδα του 1941.Στιγμές ευτυχίας, την ώρα που ο Ελληνικός λαός λιμοκτονούσε.

( Ελλάς 2011-Νέα Γερμανική κατοχή:Ότι δεν προλάβανε να αρπάξουν τότε με τα όπλα,έρχονται να το ολοκληρώσουν σήμερα.Με την βοήθεια των νεοδοσίλογων τοποτηρητών τους και μέσω ανελέητης δυσβάσταχτης φορολογίας,έρχονται να αρπάξουν τις περιουσίες των Ελλήνων,μετατρέποντας το όνειρο της ιδιοκατοίκησης του Έλληνα σε πραγματικό εφιάλτη.)

Σε μερικά χρόνια από τώρα και εφ' όσον συνεχίζουμε να μην αντιδρούμε,παρόμοια βίντεο θα αποτυπώνουν σε High-Definition την εξαθλίωση μας!

πηγή

Το έργο της Εκκλησίας δεν είναι να κάνει κοινωνικά και πολιτιστικά έργα

Μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως π.Ιερεμίας

Aδελφοί μου Χριστιανοί,

1. Στoν κόσμο αυτό που ήρθαμε πρέπει να βρούμε τον Θεό και αλλοίμονό μας αν δεν τον βρούμε. Γιατί το να βρούμε τον Θεό και να ζούμε σωστά την ζωή μας κατά τον Νόμο Του, αυτός είναι ο σκοπός της ζωής μας. Ας το μάθουμε και ας το καταλάβουμε: Ο σκοπός της ζωής μας δεν είναι να γίνουμε πλούσιοι ούτε να γίνουμε άρχοντες και επίσημοι, ούτε τέλος πάντων να ψευτοζήσουμε βολεύοντας τα προβλήματά μας απ᾽ εδώ και απ᾽ εκεί, αλλά ο σκοπός για τον οποίο ήρθαμε στον κόσμο είναι να βρούμε τον Θεό και να ενωθούμε μαζί Του. Όπως το ψάρι έγινε για να κολυμπάει και όπως το πουλάκι έγινε για να πετάει, έτσι, αγαπητοί μου, και εμείς οι άνθρωποι γενήκαμε για τον Θεό.


2. Είναι να λυπάσαι για μερικούς ανθρώπους, να λυπάσαι και να κλαις, γιατί έχουν αποκοπεί από τον Θεό. Μπορεί να είναι πλούσιοι και μορφωμένοι αυτοί οι άνθρωποι, μπορεί να είναι άρχοντες και επίσημοι, αλλά αφού ζουν χωρίς Θεό, δεν έχουν βρει το πραγματικό νόημα της ζωής. Το να ζούμε με τον Θεό σημαίνει να τον αγαπήσουμε και να τον ερωτευθούμε• σημαίνει ο νους μας να στρέφεται γύρω απ᾽ Αυτόν σ᾽ αυτόν, σαν στρόφιγγας.


3. Ο νους μας, αγαπητοί μου, που στα βιβλία της Εκκλησίας μας λέγεται και καρδιά και ψυχή, γιατί διακρίνεται από την λογική που είναι για την επιστήμη• ο νους μας λέγω, είναι ένα όργανο, που πλάστηκε για να επικοινωνούμε με τον Θεό, όπως τα αυτιά μας εγιναν για να συλλαμβάνουν τους ήχους από τον γύρω κόσμο και όπως τά μάτια μας έγιναν για να βλέπουν τις γύρω εικόνες. Αλλά δυστυχώς ο νους μας αντί για τον Θεό στράφηκε στα σαρκικά και «μπάφιασε» και θολώθηκε. Έγινε σκοτεινός. Και αν ο καβαλάρης ο νους σκοτείνιασε, όλη τότε η ύπαρξή μας πάει κατά κρημνού.


4. Το έργο της Εκκλησίας δεν είναι να κάνει κοινωνικά και πολιτιστικά έργα, όπως λανθασμένα νομίζουν πολλοί, αλλά το έργο της Εκκλησίας είναι να βοηθάει τα παιδιά της να καθαριστεί ο νους τους, για να μπορέσουν να γεύονται τον Θεό. Γιατί ὁ Ιησούς Χριστός μας είπε «οι καθαροί στην καρδιά θα δούνε τον Θεό» (Ματθ. 5,8). Η Εκκλησία είναι σαν το Νοσοκομείο, που δίνει φάρμακα για την θεραπεία της ψυχής από τα αμαρτωλά πάθη, για τον φωτισμό του νου.


5. Λοιπόν, χριστιανοί μου!

(α) Σαν πρώτη αρχή για την θεραπεία της ψυχής μας είναι να καταλάβουμε ότι αυτή είναι σκοτεινή, γιατί δεν έχει μέσα της τον Ιησού Χριστό, που είναι Φως, όπως τον είδαμε να λάμπει στην Μεταμόρφωσή Του. Και αφού εννοήσουμε το ψυχικό μας σκοτάδι, να λέγουμε αυτήν την μικρή προσευχή, που μάς την παρέδωκαν οι άγιοι Πατέρες: «Ιησού Χριστέ, φώτισόν μου το σκότος»!


(β) Σαν δεύτερο καλό και σωστό βήμα για την θεραπεία της ψυχής μας είναι το να διαβάζουμε την ζωή των θεραπευμένων. Και οι θεραπευμένοι αυτοί και υγιείς στην ψυχή είναι οι άγιοι. Είχαν και αυτοί ψυχικές αρρώστειες, είχαν και αυτοί πάθη και αμαρτήματα, αλλά μέσα στην Εκκλησία που ζούσαν, στο θείο αυτό Νοσοκομείο, έπαιρναν τα πνευματικά τους φάρμακα και έγιναν εντελώς καλά. Είναι υγιέστατοι! Και την υγεία τους την βλέπουμε στις εικόνες τους. Στα ιερά εικονίσματα οι μορφές των αγίων λάμπουν. Έχουν φωτοστέφανα. Έτσι είναι! Αφού ενώθηκαν με τον Χριστό, που είναι Φως, έγιναν και αυτοί φως. Χριστιανοί μου, να διαβάζουμε τους βίους αγίων, για να κεντρίζεται και το δικό μας ενδιαφέρον να τους μιμούμαστε. Μόνο από τους βίους των αγίων θα μάθουμε την μέθοδο πώς καθαρίζεται ἡ ψυχή από τα αμαρτήματα και από αυτούς πάλι θα μάθουμε ποιος είναι ὁ σωστός δρόμος για τον Θεό. Γιατί, προσέχετε! Είναι μερικοί, μερικοί και πολλοί, που κηρύττουν λανθασμένο δρόμο για τον Θεό. Ασφάλειά μας για την πορεία μας στον Θεό είναι μόνο οι άγιοι. Ὁ δρόμος για τον Θεό πάει από εκεί που πέρασαν οι άγιοι. Στα ίχνη τους, λοιπόν!


(γ) Σαν τρίτο φάρμακο θεραπείας της ψυχής μας από την φαρμακαποθήκη της Εκκλησίας μας σάς συνιστώ, χριστιανοί μου, τον ησυχασμό. Ησυχασμός σημαίνει το να βρίσκουμε λίγη ώρα κάθε μέρα, έστω και 5 λεπτά, και κλεισμένοι μόνοι στο δωμάτιό μας ή και περπατώντας στον δρόμο, να σκεπτόμαστε τον Θεό. Να σκεπτόμαστε το μεγαλείο Του, την δόξα Του και την αγάπη Του και μετά να ερχόμαστε στον εαυτό μας και να βλέπουμε την ασχήμια μας. Πρέπει να είμαστε αυστηροί κριτές του εαυτού μας, αν θέλουμε την σωτηρία μας. Στον ησυχασμό μας αυτό να λέγουμε και την άλλη ωραία προσευχή, το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με», και την άλλη πάλι ωραία προσευχή στην Παναγία μας, το «Θεοτόκε Παρθένε Χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία ο Κύριος μετά Σου• ευλογημένη Συ εν γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της Κοιλίας Σου, ότι Σωτήρα έτεκες των ψυχών ημών», όπως και να διαβάζουμε ακόμη με σειρά ένα κομμάτι από τον λόγο του Θεού, την Αγία Γραφή.

Τον ησυχασμό που σάς συνιστώ τον εφήρμοσαν οι άγιοι της Εκκλησίας μας, όπως το βλέπουμε στους βίους τους, αλλά τον ξεχάσαμε εμείς οι νεώτεροι, γιατί επηρεαστήκαμε από το αιρετικό παπικό πνεύμα της δράσεως και της προβολής.


6. Αυτά, αγαπητοί μου, ήθελα να σάς γράψω σαν ένα καλό ξεκίνημα για τον Θεό και καλή επιτυχία να έχουμε και σεις και εγώ στο ξεκίνημά μας αυτό. Είναι κρίμα, αλλά και εντροπή μας, χρόνια μέσα στην Εκκλησία και να μην έχουμε ακόμη θεραπευθεί πνευματικά, αλλά ούτε και να γνωρίζουμε καν την μέθοδο θεραπείας. Ας δώσει ο Κύριος μετάνοια σε όλους μας. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς, ΑΜΗΝ.




πηγή

Dos gardenias para ti... Ibrahim Ferrer

Δυο γαρδένιες

Δυο γαρδένιες για σένα
μ' αυτές θέλω να σου πω
σ' αγαπώ, σε λατρεύω, ζωή μου.
Δωσ' τους όλη σου την προσοχή
γιατί θα είναι η καρδιά σου και η δική μου.

Δυο γαρδένιες για σένα
Που θα έχουν όλη τη ζεστασιά ενός φιλιού
Από τα φιλιά που σου έδωσα
Και που ποτέ δε θα ξαναβρείς
Στη ζεστασιά μιας άλλης αγάπης

Στο πλευρό σου θα ζουν και θα σου μιλάνε
Σαν να βρίσκεσαι μαζί μου
Και μέχρι να μεγαλώσουν και να σου πουν:
Σ' αγαπώ.
Αλλά αν κάποιο σούρουπο
Οι γαρδένιες του έρωτά μου πεθάνουν
Είναι γιατί κατάλαβαν
Ότι ο έρωτάς σου με πρόδωσε
Επειδή υπάρχει άλλη αγάπη.

Προσευχή των συζύγων και της οικογένειας

Γέροντα Σωφρόνιου: Καλό θα ήταν να εκτυπώναμε αυτή την προσευχή και να την λέγαμε κάθε μέρα, όπως και άλλες.

Κύριε, Ιησού Χριστέ, ο αμνός του Θεού, ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου, ο τη σή αναβάσει επί τον Γολγοθάν εξαγοράσας ημάς εκ της κατάρας του Νόμου και αποκαταστήσας την πεπτωκυίαν εικόνα σου, ο εκτείνας επί του Σταυρού τάς αχράντους χείράς Σου, ίνα τα εσκορπισμένα τέκνα του Θεού επισυναγάγης εις έν, και καλέσας τη επιφοιτήσει του Παναγίου Πνεύματος εις ενότητα πάντας, Σύ, ο Ών, του Πατρός το απαύγασμα, προ της εξόδου Σου επί την μεγάλην ταύτην και κοσμοσωτήριον ιερουργίαν εδεήθης του Πατρός Σου, ίνα πάντες έν ώμεν, καθώς Σύ εί μετά του Πατρός και του Πνεύματος του Αγίου.

Παράσχου τοίνυν ημίν χάριν και σοφίαν του εκπληρούν την εντολήν ταύτην καθ εκάστην, και ενίσχυσον ημάς εις τον αγώνα της αγάπης, ην Σύ ενετείλω ημίν ειπών· Αγαπάτε αλλήλους καθώς ηγάπησα υμάς.

Δώρησαι ημίν διά του Αγίου Σου Πνεύματος την δύναμιν του ταπεινούν εαυτούς ο είς ενώπιον του ετέρου, εν τώ κατανοείν ότι, εάν τις πλείον αγαπά, πλείον και ταπεινούται.

Δίδαξον ημάς εύχεσθαι ο είς υπέρ του άλλου, αλλήλων τα βάρη βαστάζειν εν υπομονή και ένωσον ημάς τώ συνδέσμω της ακαταλύτου αγάπης εν τώ Ονόματί Σου τώ Αγίω, χαριζόμενος ημίν ωσαύτως του οράν εν εκάστω αδελφώ και εκάστη αδελφή ημών την εικόνα της αρρήτου δόξης Σου και μή επιλανθάνεσθαι ότι «ο αδελφός ημών η ζωή ημών εστι».

Ναί, Κύριε, ο τη Σή ευδοκία επισυναγαγών ημάς επί το αυτό, ποίησον ημάς γενέσθαι εν αληθεία μίαν οικογένειαν, ζώσαν εν μια καρδία, μια θελήσει, μια αγάπη, ως είς άνθρωπος, κατά την περί του προπάτορος Αδάμ προαιώνιον βουλήν Σου. Επισκίασον τον οίκον ημών τώ του φόβου Σου πνεύματι και σκέπασον αυτόν τη σκέπη της Παναχράντου Σου Μητρός, (των αγίων ών φέρομεν τα ονόματα και ών ευλαβούμεθα) και πάντων των Αγίων Σου, ευλογών και υπερασπιζόμενος ένα έκαστον των ενθάδε διαμενόντων (μνημονεύομεν τα ονόματα των μελών της οικογενείας), διαφυλάττων ημάς εκ φθοροποιών λογισμών, αναρμόστων λόγων ή κινήσεων καρδίας, επιβλαπτόντων την ειρήνην και την ομόνοιαν, όπως οικοδομηθή ο οίκος ούτος επί την πέτραν των ευαγγελικών Σου εντολών, εις τόπον προσευχής, αγιασμού και σωτηρίας δι ημάς αυτούς και διά πάντας τους επισκεπτομένους ημάς, τους κοπιώντας και πεφορτισμένους αδελφούς και αδελφάς ημών, ίνα πάντες εύρωμεν ανάπαυσιν εν Σοί, τώ πράω και ταπεινώ Βασιλεί ημών, νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

πηγή

Το Καστελόριζο ανήκει στην Κυρά της Ρω!

«Τα ξερονήσια του Καστελόριζου και της Ρω τ’αγαπώ.
Έμεινα μόνη μου το 1943 στο Καστελόριζο με την τυφλή μου μάνα, όταν έφευγαν όλοι οι κάτοικοι του νησιού στη Μέση Ανατολή και στην Κύπρο.
Με την Ελληνική σημαία υψωμένη και την αγάπη για την Ελλάδα βαθιά ριζωμένη μέσα μου, πέρασα όλες τις κακουχίες…Βέβαια η ζωή στη Ρω δεν είναι και τόσο ευχάριστη, αλλά νιώθεις πιο πολύ την Ελλάδα, χαμένος όπως είσαι στο πέλαγος, λίγες εκατοντάδες μέτρα από τις τουρκικές ακτές.
Την Ελληνική σημαία θέλω να μου τη βάλουν μαζί μου στον τάφο».
Η Κυρά της Ρω

Μην την αναζητήσετε.
Πέθανε στα 1982.
Μας έμειναν όμως πολλές σημαίες ακόμη να υψώσουμε, εκτός από κείνη που τάφηκε μαζί της.
Μας έμεινε και η εσχατιά της πατρίδας, απροστάτευτη.
Μας έμειναν και οι "φίλοι" μας οι Τούρκοι να απειλούν......
Ακούτε την φωνή της Κυράς;

πηγή

Οι αγίες μάρτυρες και καλλίνικες παρθένες Πίστη, Ελπίδα και Αγάπη, και η μητέρα τους Σοφία

Οι τρεις αυτές αδελφές, Πίστις, Ελπίς και Αγάπη, ζούσαν σε κάποια πόλι της Ιταλίας την εποχή του Αδριανού (117-138). Γόνοι περιφανούς οικογενείας, ανατράφηκαν από την χήρα μητέρα τους Σοφία με πίστι, ελπίδα και αγάπη, όπως δήλωναν και τα ονόματά τους. Όταν κάποτε παρέμειναν στην Ρώμη, η φήμη του ενάρετου βίου τους διέτρεξε την πόλι και ο αυτοκράτωρ έστειλε στρατιώτες να του τις παρουσιάσουν. Η σταθερότητα των τριών αδελφών στην πίστι, ασυνήθιστη για την ηλικία τους, κατέπληξε τον Αδριανό και, πιστεύοντας πως η αμοιβαία συμπαράσταση τούς έδιδε την δύναμι να του αντιστέκωνται, σκέφθηκε να τις εξετάση χωριστά.

Κράτησε λοιπόν μόνον την Πίστι, που ήταν δώδεκα ετών, και την προέτρεπε να θυσιάση στην θεά Άρτεμι. Επειδή η μάρτυς τον εμυκτήρισε και περιγέλασε το άψυχο ξόανο, διέταξε να την γυμνώσουν και να την ραβδίσουν δυνατά. Έπειτα της έκοψαν τους μαστούς, από τους οποίους αντί αίματος έρρευσε γάλα. Φιλονεικώντας με το θαύμα ο τύραννος πρόσταξε να την ξαπλώσουν επάνω σε πυρακτωμένη εσχάρα. Θεία επέμβασις όμως εκμηδένισε την θερμότητά της, και πεισμωμένος ο Αδριανός έρριξε την μάρτυρα σε τηγάνι με βραστή πίσσα και άσφαλτο. Όταν η Πίστις στάθηκε στο μέσον του καυτού μίγματος, η καυστικότης του μεταβλήθηκε σε δροσιά. Βλέποντας ο Αδριανός ότι καμία τιμωρία δεν την έβλαπτε, διέταξε να την αποκεφαλίσουν. Με έκδηλη χαρά για την απόφασι του θανάτου της η Πίστις ασπάσθηκε την μητέρα και τις αδελφές της, και έκλινε τον αυχένα για να λάβη τον δια ξίφους θάνατο.

Την άλλη ημέρα ο ασεβής τύραννος υποσχέθηκε στην δεκαετή Ελπίδα πως θα την αφήση ελεύθερη, αν προσκύνηση την θεά Άρτεμι. Η Ελπίς τού αποκρίθηκε ότι δεν ήταν μόνον ομογάλακτη αλλά και ομόφρων αδελφή με την Πίστι. Τότε ο Αδριανός σταμάτησε την ανάκρισι ως περιττή και διέταξε να την γυμνώσουν, να την μαστιγώσουν και αυτήν με ωμά βούνευρα και να την ρίξουν μέσα σε αναμμένο καμίνι. Όρθια η μάρτυς στο μέσον των φλογών ευχαριστούσε τον Θεό που την διεφύλαττε αβλαβή. Κατόπιν, καθώς ξέσχιζαν τις σάρκες της με σιδερένια νύχια, η Ελπίς με πρόσωπο καταυγασμένο από υπερφυσική χάρι έλεγε στον τύραννο ότι και πάλι θα τον νικήση με την δύναμι του Χριστού. Ο Αδριανός με οργή διέταξε να την ρίξουν μέσα σε χάλκινο λέβητα γεμάτον από κοχλάζουσα πίσσα και ρητίνη. Όταν όμως είδε ότι το μεν χάλκωμα έλειωσε, το δε καυτό μίγμα χύθηκε έξω και έκαυσε πολλούς απίστους, ενώ η Ελπίς δεν έπαθε τίποτε, απεφάσισε και γι’ αυτήν τον δια ξίφους θάνατο. Εφοδιασμένη με την ευχή της μητέρας της η Ελπίς παρότρυνε στον αγώνα την Αγάπη, κατεφίλησε το μαρτυρικό λείψανο της Πίστεως και έκλινε τον αυχένα, για να προσφέρη την τιμία κεφαλή της στον Χριστό.

Αισιόδοξος ο δικαστής για την εννεαετή Αγάπη, με κολακευτικούς λόγους άρχισε να την προτρέπη στην ασέβεια, αλλά αυτή με πολλή παρρησία τον σταμάτησε και τού είπε: «Μη σε πλανά η μικρή μου ηλικία και νομίζης ότι εύκολα θα την εξαπάτησης με τις κολακείες σου. Δεν θα αργήση η πείρα να σε διδάξη ότι κι εγώ είμαι καρπός της ίδιας ρίζας». Παρωξυμμένος από την ελευθεροστομία της, ο τύραννος την παρέδωσε να την κρεμάσουν και να την τανύσουν με λουριά, ώσπου να εξαρθρωθούν τα μέλη της. Έπειτα της είπε, αν θέλη να γλυτώση από την πυρακτωμένη κάμινο που της είχε ετοιμάσει, να πη μόνον «μεγάλη η θεά Άρτεμις». Σε απάντησι η Αγάπη έτρεξε και πήδησε μόνη της μέσα στις φλόγες. Ευθύς τότε η φωτιά διασκορπίσθηκε και έκαψε πολλούς από τους παρευρισκομένους. Οι στρατιώτες, που έστειλε ο Αδριανός να την συλλάβουν, έβλεπαν λευκοφόρους νέους να ψάλλουν μαζί της και δεν τόλμησαν να την πειράξουν. Όταν η μάρτυς εξήλθε άθικτη μέσα από το καμίνι, διετρύπησαν το σώμα της με τρυπάνια και τέλος την απεκεφάλισαν.

Η Σοφία ενεταφίασε μεγαλοπρεπώς τα μαρτυρικά σώματα των τριών θυγατέρων της και ύστερα από τρεις ημέρες, καθώς είχε προσπέσει στον τάφο τους και τις παρακαλούσε να δεχθούν και αυτήν σύσκηνο στα ιερά σκηνώματα που κατοικούσαν, παρέδωσε την ψυχή της στον Κύριο, για να προστεθή μαζί τους στον χορό των αγίων.

Πηγή “Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας”, υπό ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου, εκδ. Ίνδικτος (τόμος πρώτος – Σεπτέμβριος, σ. 185-187)

1500 ασθενείς που φιλοξενούνται στις κοινοτικές δομές και 35000 που δέχονται δωρεάν ψυχιατρικές υπηρεσίες και φροντίδα

Χρειάζεται άμεση ανακατανομή πόρων ώστε να μην επιστρέψουμε σε μεσαιωνικές καταστάσεις στο χώρο της ψυχικής υγείας.

η συνέχεια εδώ

Ο ιδιοκτήτης ή ο μισθωτής θα πληρώσει το χαράτσι;;

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ θέλει να αρπάξει αυτά τα χρήματα και δεν την νοιάζει ποιος θα τα πληρώσει. Ειλικρινά ποσώς την ενδιαφέρει. Με τον παράνομο και ανήθικο εκβιασμό της διακοπής του ηλεκτρικού ρεύματος, το ΠΑΣΟΚ βρήκε την εύκολη λύση να επιβάλει το χαράτσι επί των ακινήτων στο όνομα εκείνου που είναι το ρολόϊ της ΔΕΗ. Αυτό σημαίνει ότι πολλοί μισθωτές που....

τα ρολόγια είναι στο όνομά τους θα κληθούν να πληρώσουν το χαράτσι διαφορετικά σ’ αυτούς θα κοπεί το ρεύμα.

Βέβαια, στην πραγματικότητα, υπόχρεος για την καταβολή του χαρατσιού είναι ο ιδιοκτήτης, αλλά όπως είπαμε, το ΠΑΣΟΚ εκβιάζει τον χρήση του ρεύματος και όχι τον πραγματικό ιδιοκτήτη..

Αν λοιπόν ο ιδιοκτήτης του ακινήτου αρνηθεί να πληρώσει το χαράτσι, τότε υποχρεωτικά θα πρέπει να το πληρώσει ο μισθωτής, διαφορετικά θα μείνουν αυτός και η οικογένειά του χωρίς ρεύμα..

Εμείς πιστεύουμε ότι κανείς ιδιοκτήτης δεν θα βγάλει χρήματα από την τσέπη του για να πληρώσει το χαράτσι. Απλά, πολλοί ιδιοκτήτες θα παραγγείλουν στους μισθωτές να πληρώσουν εκείνοι το χαράτσι και να το συμψηφίσουν στα μισθώματα. Θα υπάρξουν όμως και αρκετές χιλιάδες ιδιοκτητών οι οποίοι δεν θα δεχτούν αυτόν τον συμψηφισμό. Τότε αναγκαστικά θα ξεκινήσουν χιλιάδες δίκες μεταξύ ιδιοκτητών και μισθωτών και οι μεν θα ζητούν την έξωση του μισθωτών που θα επιχειρήσουν να συμψηφίσουν με το έτσι θέλω τα μισθώματα με το χαράτσι, οι δε θα ζητούν τα χρήματα του χαρατσιού που κατέβαλαν.

Σας πληροφορούμε όμως, ότι αφενός οι δίκες θα είναι πολύχρονες και θα κοστίσουν πολλαπλάσια χρήματα από το χαράτσι και αφετέρου κανένα αποτέλεσμα δεν είναι εξασφαλισμένο, δεδομένου ότι, αν τα δικαστήρια κρίνουν ορθά, θα πρέπει να κηρύσσουν το χαράτσι αντισυνταγματικό και τότε οι μισθωτές και το χαράτσι θα έχουν πληρώσει άδικα και θα υποβληθούν άδικα σε έξοδα πολυετών δικών και τελικά θα τους γίνει και έξωση.

Αυτά είναι φίλοι μας, τα αποτελέσματα πρόχειρων και αντισυνταγματικών πολιτικών.

πηγή

Η ιστορία της Αγγελικής Ματθαίου-Από τη Φώκαια Σμύρνης

Είμαι η Αγγελική, του καπετάν Νικολή Πολίτη η κόρη από τις Νέες Φώκιες της Σμύρνης. Το 22 ήμουν ένα κοριτσάκι 6 έως 7 χρονών.

Η Αγγελική Ματθαίου έπειτα από μια περιπλάνηση ως αιχμάλωτη στην Ανατολή, που κράτησε κάποια χρόνια, θα φτάσει τελικά ορφανή στην Ελλάδα και θα συναντήσει μια αδελφή της, που διασώθηκε από τη σφαγή. Ο Ευρ. Μπίλης, τ. επίκουρος καθηγητής στο ΕΜΠ, διέσωσε και μας ενεχείρισε τη συγκλονιστική μαρτυρία, την οποία κατέγραψε η ίδια η Αγγελική Ματθαίου πριν από το θάνατό της Ο πατέρας μου ήταν καπετάνιος. Είχαμε ένα μεγάλο καΐκι. Το είχε ονομάσει ο πατέρας μου «Πανούσα», επειδή έλεγαν την μητέρα μου Παναγιώτα και επειδή την αγαπούσε πολύ ονόμασε το καΐκι.

Ημασταν 6 άτομα, παιδιά και ο πατέρας και η μητέρα. Ο πατέρας μου ήταν από την Κωνσταντινούπολη και ήλθε στις Φώκιες και παντρεύτηκε λέγανε την ωραία Παναγιώτα. Ζούσαμε πολύ καλά διότι είχαμε πολύ περιουσία. Ο πατέρας μου ήταν μοναχοπαίδι.

Είχαμε δύο σπίτια. Το ένα ήτανε στο Φαρδί Σοκάκι και το άλλο έξω από την πόλη.

Ο πατέρας μου είχε 400 δένδρα ελιές, είχε ένα αμπέλι στα 3 πηγάδια και το άλλο στα Μερσινάκια.

Τώρα θα γράψω για την Καταστροφή.

Τη νύχτα βγαίνανε στα παράθυρα και βλέπανε στα βουνά φωτιές. Αρχισε ο κόσμος να φοβάται. Η μητέρα μου δεν ήξερε τι να κάνει γιατί ο πατέρας μου έλειπε ταξίδι. Το δεύτερο βράδυ μαζεύτηκε όλη η γειτονιά στο δικό μας σπίτι. Θυμάμαι που κάνανε μία τούρκικη σημαία με το μισοφέγγαρο και τη βάλανε στο παράθυρο για να δούνε οι Τούρκοι. Το ίδιο βράδυ ήλθε ο πατέρας μου. Μας είπε να μην φοβόμαστε. Κλειστήκαμε στο σπίτι.

Ξαφνικά πλάκωσε ο τούρκικος στρατός. Ακούγαμε τύμπανα, ντουφεκιές, τραγούδια. Τα άλογα χλιμιντρούσανε. Δεν μπορώ να σας πω το τι γινόταν.

Τότε σηκώθηκε ο πατέρας μου να πάει να δη το καΐκι για να φύγουμε. Η μητέρα μου δεν τον άφηνε και της είπε θα πάω από άλλον δρόμο. Πήγε, αλλά το καΐκι το είχανε καταστρέψει. Δεν είχε ούτε κατάρτια ούτε πανιά ούτε μηχανή. Μας λέει θα πάμε στον Ασματερέ, εκεί ήταν ένα λιμανάκι και ίσως βρούμε καΐκι να φύγουμε για τη Μυτιλήνη.

Φύγαμε από τα βουνά. Εμένα με σήκωνε ο αδελφός μου στην ράχη του. Νύχτα ήτανε! Τα βουνά ήταν τόσο άγρια. Φωνάζανε τα σκυλιά, τα τσακάλια. Τα σκυλιά από τα εξοχικά σπίτια τρέχανε. Τα αγριογούρουνα μουγκρίζανε. Λες και θα χαλούσε ο κόσμος.

Αμίλητοι φθάσαμε στο λιμανάκι αλλά δεν υπήρχε τίποτε. Μόνο τα ζώα του κόσμου φωνάζανε λες και είχανε καταλάβει τον χωρισμό από τους δικούς τους.

Την άλλη μέρα οι Τούρκοι κατασκήνωσαν σε ένα χωράφι πολύ μεγάλο που το λέγανε Σητσακτερέ και αρχίσαν και κατεβαίνανε στην χώρα. Μαζεύανε τον κόσμο. Αλλον σκοτώνανε, άλλον κοπανούσανε με τα ντουφέκια. Τους άλλους τους ρίχνανε κάτω και τους πατούσανε στην κοιλιά και οι ανθρώποι κάνανε εμετό.

Εμείς είχαμε φύγει κρυφά και μπήκαμε σε ένα μεγάλο σπίτι αλλά μας βρήκανε. Κατεβάσανε τον πατέρα μου, τον βγάλανε το σαλβάρι του, το σακάκι του, τα παπούτσια του. Του πήρανε τη μεγάλη σακούλα με τα λεφτά και τα χρυσαφικά και μας βάλανε μαζί με άλλους που μαζεύανε από τα σπίτια τους.

Από τις πλεξούδες

Μας πήγαν σε ένα χωριό που το λέγανε Τσακμακλή. Μας αφήσανε σε ένα χωράφι και αρχίσανε να μαζεύουν τους άνδρες. Πήρανε τον πατέρα μου τον αδελφό μου και όλους. Μετά ακούσαμε τα πολυβόλα. Μας λέγανε όλοι ότι τους σκοτώσανε. Από τότε δεν τους είδαμε.

Το ίδιο βράδυ πήρανε την αδελφή μου στα βουνά. Παίρνανε τα κορίτσια. Την αδελφή μου την πήρανε τέσσερις. Είχε μακριές πλεξούδες. Οι δυό την πιάσανε από της πλεξούδες και οι άλλοι δύο από τα πόδια.

Το τι γινότανε εκείνο το βράδυ δεν λέγεται. Χαλούσε ο κόσμος. Φωνάζανε τα κορίτσια, κλαίγανε η μάνες τους, φωνάζανε, βουίζανε τα βουνά. Εγώ με ήχε η μητέρα μου κάτω από το φουστάνι της και έτρεμα σαν το φύλλο.

Η μητέρα μου σηκώθηκε και φώναζε «παιδί μου Κατερίνα που σε πάνε» και ένας Τούρκος της δίνει μια με το ντουφέκι και πέφτει και σπάει το κεφάλι της. Τρέχανε τα αίματα. Εγώ σήκωνα το φουστανάκι μου και τη σκούπιζα.

Την άλλη μέρα μας πήρανε από κει και αρχίσαμε να βαδίζουμε από βουνά όχι από δρόμους. Μας είχανε πάρει τα παπούτσια μας και τα βουνά ήτανε στρωμένα από αγκάθια. Ηταν αδύνατο να βαδίσουμε. Εκεί ήτανε το πολύ ξύλο οι κλοτσιές. Βαδίζαμε το βράδυ. Φθάσαμε σε ένα χωριό που το λέγανε Τσακμακλή. Ητανε ελληνικό χωριό.

Εκεί μας χώσανε τον έναν απάνω στόν άλλον. Για να μας βάλουνε μέσα σκοτώσανε 2 παιδιά και μιά γυναίκα. Και ξύλο με τα καμιτσιά αλύπητα. Ο κλαθμός και ο φόβος ήτανε αβάστακτα.

Εκείνο το βράδυ πήρανε και τη μανούλα μου. Ξέχασα να γράψω. Είχαμε και ένα μωράκι και όταν την πήρανε κρατούσε και το μωρό. Της το πήρανε και το πετάξανε σε έναν καλαμνιώνα που ήτανε λίμνη. Πάει και αυτό. Τη δε μανούλα μου την φέραν. Να σκεφτείτε τον πόνο της και τα δάκρυα της.

Εμεινα μόνο εγώ. Με σκέπαζε με το φουστάνι της σαν τη κλώσα που βάζει τα πουλάκια της κάτω από τα φτερά της.

Κάνω πολλά λάθη γιατί δεν μπορώ να γράψω από τα δάκρυα και τον πόνο που έχω. Μου έχουν μείνει αποθέματα. Είνε μεγάλος πόνος να μείνεις ορφανό τόσο μικρό και στα τούρκικα χέρια. Παρακαλώ το Θεό όλα τα παιδάκια να έχουν τη μανούλα τους. Να μην πονέσουνε σαν εμένα.

Ακουγα μανούλα που φωνάζανε και μαραινόμουν σαν το φύλλο που πέφτει από το δένδρο. Το πιο γλυκό πράγμα του κόσμου είναι η μάνα. Ολα αυτά τα χρόνια που ζω δεν τη ξέχασα.

Το δε πρωί μας πήγανε σε ένα χωριό που το λέγανε Μαινεμένη. Το χωριό ήτανε κάρβουνο. Το είχανε κάψει οι δικοί μας στρατιώτες όταν οπισθοχωρήσανε. Ηταν ελληνικό χωριό.

Μας περάσανε από μέσα για να δούμε που ήτανε καμένο. Εκεί είπαμε ότι εδώ θα μας κάψουνε και μας χτυπούσανε τόσο άγρια που μας φωνάζανε οι δική μας να σκύβουμε σαν τα πρόβατα. Εκεί κόψανε μιας γυναίκας τη μύτη.

Με τα πολλά φύγαμε από το χωριό. Βαδίζοντας, βγήκαμε σε ένα χωράφι που είχε άγριες αχλαδιές και ήταν φορτωμένες αχλάδια. Οσα μπορούσανε κόψανε να φάνε. Αλλά πιο πολύ ήτανε το ξύλο....

Συνέχεια βαδίζαμε δεν ξέρω πόσες μέρες. Πηγαίναμε για τη Μαγνησία. Βγαίνανε και το φωνάζανε ότι πάμε στην Μαγνησία. Είχε άνδρες που ξέρανε τούρκικα και μας φωνάζανε ότι πάμαι στην Μαγνησία να μας βγάλει λόγο ο Κεμάλ.

Και που νομίζετε που μας πήγανε; Σε ένα παλιό εργοστάσιο και μαζέψανε τους άνδρες, τους βάλανε μέσα τους γδύσανε και αρχίσανε και τους χτυπούσανε με τα καμιτσιά. Η άνδρες πηδούσανε σαν ποντίκια. Τους είχανε μαύρους. Η άνθρωποι πέσανε όλοι κάτω σαν πεθαμένοι με βογκητά με κλάματα από τους πόνους.

Δεν "υπάρχει θεός"

Το χειρότερο ήτανε ότι μαζέψανε τα γυναικόπαιδα και μας πήγανε σε ένα χωράφι γεμάτο μνήματα από Ελληνες στρατιώτες και σε κάθε μνήμα είχαν βάλει τα δίκοχα τους. Εκεί φαντασθείτε τι έγινε. Πέσαν οι γυναίκες στα μνήματα φωνάζανε, κλαίγανε και από πάνω κλωτσιές, πέτρες. Σπούσανε δένδρα, κλαριά και τις κοπανούσανε. Πολλές μάνες είχαν χάσει τα παιδιά τους σε αυτόν το πόλεμο. Μα δεν υπήρχε Θεός; Δεν υπήρχε κανένας νόμος για μας;

Μετά μας πήγανε σε αμπέλι και κόβανε τα φύλα και τα χώνανε στο στόμα να τα φάνε και όποιος δεν τα μάσαγε τον τρίβανε τα μούτρα του στο χώμα. Μια γυναίκα δεν το δεχότανε και της βάλανε φωτιά στο φόρεμα της και κάηκε σαν κερί και δεν αφήνανε κανένανε να πάει κοντά της. Αυτά που κάνανε αυτοί οι βάρβαροι δεν τα έκανε κανένα κράτος.

Μετά φύγαμε από την Μαγνησία και μας πηγαίνανε για μια μέρα όλο από βουνά και αγκάθια. Φθάσαμε σε μια μικρή πόλη. Εκεί ήτανε σταθμός χωροφυλακής. Μας υποδεχτήκανε πολύ άγρια ως συνήθως. Από κάτω από το κτήριο είχε μια χαβούζα με νερό. Το νερό αυτό είχε μέσα ότι βρωμιά ήθελες. Και δεν ήτανε μόνο η βρωμιά, αλλά κατουρούσανε και από πάνω. Και χονδρά και ψιλά. Αλλά ο κόσμος ήτανε τόσο διψασμένος που σπρώχνανε της βρωμιές και πίνανε και πλένανε και τα μούτρα τους και αυτοί γελούσαν και λέγανε «πος γκιαούρη». Αυτό θα πει: «Βρώμικοι Ελληνες».

...Το ψωμί και το φαΐ το είχαμε ξεχάσει. Αν βρίσκανε στα βουνά καμήλες ψόφιες τρέχανε και ξεσχίζανε με τα χέρια και άμα σταματούσαμε σε κανένα χωριό γυρεύανε φωτιά και τα ψήνανε και τα τρώγανε. Η Μανούλα μου δεν έτρωγε ούτε και 'γώ.

Μας πήρανε πάλι από κει, άλλαξαν οι τσανταρμάδες. Σε κάθε χωριό μας παίρνανε άλλοι. Μας περάσανε από ένα ποτάμι που είχε λιγοστό νερό αλλά είχε πολλά αγριοσέληνα. Οταν τα είδε ο κόσμος πέσανε με τα μούτρα σαν τα πρόβατα. Δεν έμεινε ούτε φύλο. Εκεί σε κείνο το λίγο νερό πλυθήκαμε, λουστήκαμε, χωρίς σαπούνι βέβαια....

Αρχίσαμε πάλι τα βουνά. Το χωριό ήτανε κοντά. Μόλις μας είδανε, πλάκωσε η Τουρκιά. Αρχίσανε όλοι νύκτα να πέρνουνε τα κορίτσια. Ψάχνανε με τους φακούς η δε τσανταρμάδες φεύγανε και οι χωριάτες βρίσκανε ευκαιρία. Φωνάζανε τούρκικα «άλλην, άλλην», θα πει στα ελληνικά «πάρτε, πάρτε» και κείνο το βράδυ τραβήξανε την μανούλα μου και έτσι που πήγε να σηκωθεί είδαν εμένα που με είχε από κάτω από το φουστάνι της.

Ημουν παιδάκι

Αρπάξανε εμένα. Από τον πολύ σπαραγμό πού έκανα θυμάμαι που έβγαλε το φέσι του και μού έκλεισε το στόμα με πήγε πιο πέρα και άρχισε να με ψάχνει αφού με έριξε κάτω. Σκεφτείτε εκείνη την ώρα τον σπαραγμό μου και τις φωνές μου και αφού είδε που ήμουν παιδάκι μου δίνει μια κλωτσιά και με αφήνει.

Εγώ μες την νύκτα δεν ήξερα που πάω. Ετρεχα με κομμένα τα πόδια. Από την μια φώναζα εγώ και από την άλλη ερχότανε η μανούλα μου ξεμαλλιασμένη να φωνάζει «Αγγελική, αίμα μου, παιδί μου, που είσαι;». Εγώ με τα κλάματα και αυτή με τις φωνές βρεθήκαμε. Δεν ξέρω να την περιγράψω αυτήν την περιπέτεια. Εσείς που θα την διαβάσετε μπορείτε να καταλάβετε.

Φύγαμε πάλι από 'κεί. Μας πήγανε σε ένα άλλο χωριό. Εκεί μείναμε κάτω από μια γέφυρα. Εκεί βρήκαμε σαλιγκάρια και τα ψήναμε και τρώγαμε....

Την άλλη μέρα χιόνιζε. Μας είπανε θα πάμε στο Ουσάκ. Βαδίζοντας μέσα στο χιόνι αρχίσανε τα πόδια μας και σουβλίζανε. Τότε η μανούλα μου βγάζει έναν μπούστο πού φορούσε τον κομμάτιασε και δέσαμε τα πόδια μας. Μα πόσο να βαστάξει το πανί;

Βαδίζαμε μια νύκτα. Φθάσαμε μέρα. Μας βάλανε σε κάτι μεγάλους σταύλους που βάζανε οι στρατιώτες τα άλογα. Η κοπριά ήτανε ένα μέτρο. Εμείς χωθήκαμε να ζεσταθούμε. Σε λίγο μας βγάλανε έξω και μας δώσανε γαλέτα σκουλικιασμένη. Εμείς τη φάγαμε και μας έπιασε μια διάρροια που δεν προλαβαίναμε. Εκεί πέθαναν πολλά παιδιά. *

πηγή

Εδώδιμα και εποχικά

Αυτοκράτορά μου χειμώνιασε, αφήστε τα σταφύλια...

Μελίσσα Στοΐλη

«Καλό φθινόπωρο» ευχήθηκα στον μανάβη γυρνώντας στην πόλη από τις θερινές διακοπές«Δεν υπάρχει φθινόπωρο, όλες οι εποχές είναι ίδιες τώρα πια», απάντησε εκείνος μουτρωμένα καθώς στοίβαζε σε μια καλαθούνα τα λάχανά του

Και έπειτα έριξε τα βάρη του ισοπεδώματος στον καιρό. Διότι έχει ζέστη και υγρασία ανυπόφορη και ξαφνικά από την μια μέρα στην άλλη θα κάνει κρύο και μπλα, μπλα, μπλα.

Μα είναι μόνον ο κακός μας ο καιρός υπεύθυνος για την απώλεια των ενδιάμεσων εποχών; Εκτός από τη θερμοκρασία και τις βροχές, υπάρχουν και άλλα πράγματα που σηματοδοτούν τη διαφορετικότητα του καλοκαιριού από το φθινόπωρο και αυτού από τον χειμώνα. Ενα από αυτά είναι οι γεύσεις, πολύ στενά δεμένες με την εποχικότητα.

Πόσο φυσιολογικό είναι το λάχανο μέσα στον Σεπτέμβριο; Και γιατί η ντομάτα να βασιλεύει χειμώνα καλοκαίρι; «Μα τα ζητάει ο κόσμος», επιχειρηματολογεί η άλλη πλευρά, δηλαδή μανάβηδες και εστιάτορες που δεν αντέχουν να μη βάλουν πολύχρωμες πιπεριές μέσα στα Χριστούγεννα.

Ο κόσμος μπορεί να θέλει, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως έχει δίκιο. Ο κόσμος κάποτε ήθελε να βλέπει ανθρώπους να σπαράσσονται από θηρία στις αρένες. Ο κόσμος μπορεί να θέλει απλώς εκπαίδευση και ενημέρωση.

Ο πρώτος νόμος που πρέπει να σεβόμαστε πάνω από τη βούληση των ανθρώπων είναι πως δεν πρέπει να εκβιάζουμε τη φύση. Διότι η φύση θα εκδικηθεί. Οπως το έκανε πριν από μερικά χρόνια, την εποχή που μετατρέψαμε τις αγελάδες σε σαρκοβόρα ζώα δίνοντάς τους να τρώνε αλεσμένο κρέας, με συνέπεια να παρουσιάσουν τη νόσο των τρελών αγελάδων.

Και να πεις πως τα εκτός εποχής προϊόντα έχουν κάτι καλύτερο; Τίποτε. Τα χαρακτηριστικά τους δεν έχουν τίποτε το θετικό: άνοστα, ακριβά, επιβαρυμένα με φυτοφάρμακα, λιγότερο θρεπτικά από τα εποχικά. Μα τότε γιατί λυσσάμε με αυτά; Ισως διότι έχουμε την έπαρση πως ο άνθρωπος μπορεί να κάνει ότι θέλει. Οπως ήταν παλιά οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες που μέσα στο χειμώνα ξάπλωναν στο ανάκλιντρο και έτρωγαν σταφύλια, έτσι θέλουμε να είμαστε και εμείς. Καπριτσιόζοι. Να χιονίζει έξω και εμείς να τρώμε μελιτζάνες. Γιατί όχι; Δεν είμαστε οι άρχοντες της γης;

Μάλλον δεν είμαστε. Και αυτή η αίσθηση της αφθονίας και της διαθεσιμότητας είναι ψεύτικη. Είναι βιτρίνα, σκηνικό. Δεν είναι πραγματικότητα. Διότι τα μη εποχικά προϊόντα, ποιοτικά υστερούν. Είναι φουσκωτά και ζωηρά αλλά δεν ξεχειλίζουν από γεύση και άρωμα. Αντίθετα είναι παραγεμισμένα με χημικά. Και έχουν επίπεδη γεύση διότι η συγκομιδή των φρούτων και των λαχανικών γίνεται πριν προλάβουν να ωριμάσουν φυσιολογικά στον ήλιο, με αποτέλεσμα να μην προλαβαίνουν να αναπτύξουν πλήρως όλες τις ουσίες τους.

Χώρια που η παραγωγή τους όλο τον χρόνο σημαίνει παραπάνω λιπάσματα και φυτοφάρμακα, αλλά και μεγαλύτερη κατανάλωση ενέργειας. Αν τώρα έχουν έρθει από το άλλο ημισφαίριο όπου οι εποχές είναι ανάποδα από τις δικές μας, σημαίνει πως τα μεταφορικά τα κάνουν ακριβότερα και πως έχουν χάσει στη διαδρομή όλα τα καλά τους, από γεύση μέχρι ουσία.

Παρ' όλα αυτά, η επιδειξιμανία μας μας κάνει να θέλουμε στο τραπέζι του Σεπτεμβρίου να σερβίρουμε για επιδόρπιο φράουλες με σαντιγί. Ετσι, από αναποδιά. Από ξιπασιά.

Εγώ πάντως θα φτιάξω μια παρτίδα μουστοκούλουρα τώρα που ο μούστος είναι στα πάνω του και θα συνεχίσω να εύχομαι καλό φθινόπωρο
πηγή

Μόνον τὴν μετάνοιαν τοῦ ἀνθρώπου, ἐὰν λάβη εἰς χείρας Του ὁ Φιλάνθρωπος, ὅλα τὰ ἄλλα γνωρίζει Αὐτὸς νὰ οἰκονομῆ πανσόφως εἰς σωτηρίαν... Ὁ ἐλεήμων Θεὸς αἰτίαν γυρεύει καὶ ἀφορμὴν διὰ νὰ σώση ψυχήν.

Γέρων Ἰωσὴφ ὁ ἡσυχαστής

Αγιότης Μαρτυρουμένη

Η πρόσφατη αθρόα κατάταξη νέων Αγίων στο Αγιολόγιο της Ορθόδοξου Εκκλησίας τόσο στο κλίμα του Οικουμενικού Πατριαρχείου, όσο και στην Εκκλησία της Ρωσίας, προκάλεσε τις επόμενες σκέψεις πάνω σε μια ουσιώδη πτυχή της διαδικασίας της «αναγνωρίσεως» Αγίων στην ορθόδοξη παράδοση.

{Ευχαριστούμε τον π.Γεώργιο που ο λόγος του και η μαρτυρία του διασώζουν την συνείδηση της Ορθοδόξου παραδόσεως .}

π. Γεωργίου Α. Μεταλληνού

1. Η ορθοδοξοπατερική παράδοση αποδίδει τον χαρακτηρισμό του Αγίου στα πρόσωπα εκείνα, τα οποία έχουν φθάσει στη θ έ ω σ η και συνιστούν τους μάρτυρές της μέσα στην Ιστορία. Κατά τον άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό, τιμούμε τους Αγίους «ως ενωθέντας Θεώ κατά προαίρεσιν και τούτον δεξαμένους ένοικον και τη τούτου μεθέξει γεγονότας χάριτι, όπερ αυτός έστι φύσει». Άγιοι είναι «οι έμψυχοι ναοί του Θεού, τα έμψυχα του Θεού σκηνώματα», διότι «διά του νου τοις σώμασιν αυτών ενώκησεν ο Θεός».

Ένα από τα περισσότερο ανησυχητικά συμπτώματα της εποχής μας -καρπός της μακράς αλλοιώσεως των θεολογικών μας κριτηρίων- είναι η θεώρηση της σωτηρίας, και συνεπώς και της αγιότητας, σε πλαίσια ηθικά, στα όρια της ηθικής προσπάθειας και βελτιώσεως του ανθρώπου. Λόγω της βαθμιαίας επικρατήσεως ουμανιστικών και ηθικολογικών κριτηρίων νοείται και η θέωση ως ηθικό και όχι οντολογικό γεγονός, δηλαδή ως «κατά χάριν» αλλοίωση της φύσεως και σύνολης της υπάρξεως του ανθρώπου. Κατά την ορθόδοξη, όμως, παράδοση «η υπερώνυμος θέωσις» καθιστά τους μετέχοντας αυτής «ακτίστους, ανάρχους και απερίγραπτους [...], καίτοι διά την οικείαν φύσιν εξ ουκ όντων γεγονότας». Διά της θεώσεως, της εν χάρτιτι ενώσεως με τον Θεό, κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, «όλος έν όλοις τοις αξίοις ο Θεός περιχωρεί, όλω δε όλοι περιχωρούσιν ολικώς οι Άγιοι τω Θεώ, όλον αντιλαβόντες εαυτών τον Θεόν». Η απώλεια, όμως, η αδρανοποίηση των ησυχαστικών κριτηρίων οδήγησε στην αντικατάσταση της πνευματικότητας με την ηθικολογία και της αγιότητας με την ουμανιστική αρεταλογία.

2. Έχει ήδη τεκμηριωμένα αποσαφηνισθεί, ότι στην ορθόδοξη παράδοση «η αναγνώρισις των υπό του Θεού δεδοξασμένων προσώπων, των ευαρεστησάντων αυτώ και η κατάταξις αυτών εις τον χορόν των Αγίων εγίνετο, γίνεται και οφείλει να γίνεται [...] υπό της γενικής εκκλησιαστικής συνειδήσεως ποιμένων τε και ποιμαινομένων άνευ άλλης πρωτοβουλίας και επισήμου επεμβάσεως της εκκλησιαστικής αρχής». Είναι, όμως, εξίσου γεγονός, ότι η αυθόρμητη και σύσσωμη αναγνώριση της αγιότητας δεν υπήρξε ποτέ αυθαίρετη, ούτε στηρίχθηκε στην καλή φήμη ή την ηθικότητα, αλλά σε απτά και αισθητά μαρτύρια, τεκμηριωμένα δηλαδή και άνωθεν προερχόμενα δείγματα της πραγματικότητας της θεώσεως. Ο μέγας θεολόγος των νεωτέρων χρόνων Ευγένιος Βούλγαρις (1716-1806) λέγει χαρακτηριστικά για την αναγνώριση των Αγίων: «Ευλογητός ο Θεός, ως ουκ αμάρτυρον επί γης αφίησι την αλήθειαν αυτού» (Πρβ. Πράξ. 14, 17). Τόσο δε ο Βούλγαρις, όσο και άλλοι πριν από αυτόν θεολόγοι της Εκκλησίας μας, προκειμένου περί της αναγνωρίσεως Αγίων επικαλούνται τον λόγο του Απ. Παύλου: «ου γαρ ο εαυτόν συνιστών εκείνος έστιν δόκιμος, αλλ’ ον ο Κύριος συνίστησι» (Β΄ Κορ. 10,18). Σύμφωνα με τη μακραίωνη εκκλησιαστική πράξη, οι Άγιοι δεν αναγνωρίζονται με ηθικολογικά, κοινωνικά και ενδοκοσμικά κριτήρια, αλλά κατόπιν της φανερώσεως της αγιότητάς τους από τον ίδιο τον Θεό, με σημεία αδιαμφισβήτητα, που αντέχουν σε κάθε κριτική και αποσείουν κάθε αμφιβολία.

Ο καθηγητής Αμίλκας Αλιβιζάτος σε ειδική μελέτη του έχει συνοψίσει τις καθιερωμένες στην πράξη της Ορθόδοξης Εκκλησίας προϋποθέσεις αναγνωρίσεως των Αγίων, οι οποίες είναι: α) Η ιδιότητα του μέλους της Εκκλησίας («διά του αγίου βαπτίσματος»), β) το μαρτύριον υπέρ της χριστιανικής πίστεως, γ) ο άγιος κατά πάντα βίος, δ) «εξέχουσαι όλως υπηρεσίαι προς την χριστιανικήν θρησκείαν και την Εκκλησίαν» (π.χ, ο Μ, Κωνσταντίνος) και ε) «η μαρτυρία διενεργηθέντων και διενεργουμένων θαυμάτων υπό του Θεού τη μεσιτεία του αγίου προσώπου, είτε εν ζωή, είτε μετά θάνατον». Οι θέσεις αυτές επαναλαμβάνονται στο σκεπτικό όλων των περιπτώσεων αναγνωρίσεως Αγίων στις τελευταίες δεκαετίες.

Ήδη, όμως, ο Ευγένιος Βούλγαρις έθεσε το ζήτημα, αν τα κριτήρια παλαιοτέρων εποχών είναι δυνατόν να εφαρμόζονται αμετάβλητα στους νεωτέρους χρόνους. Αλλά σ’ αυτό θα επανέλθουμε. Εδώ πρέπει να παρατηρηθεί, ότι πέρα από την περίπτωση του όντως «υπέρ Χριστού» μαρτυρίου, το οποίο συνιστά καθ’ αυτό φανέρωση της θεώσεως, «ο άγιος κατά πάντα βίος» ως στοιχείο αγιότητας μπορεί να τεκμηριωθεί μόνο με τη μαρτυρία εκείνων, οι οποίοι ευρίσκονται στην κατάσταση αγιοπνευματικού φωτισμού, διότι «ο πνευματικός ανακρίνει τα πάντα, αυτός δε υπ’ ουδενός ανακρίνεται» (Α΄ Κορ, 2,14). Οι «πνευματικοί», οι έχοντες δηλαδή τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, έχουν τη δύναμη να διακρίνουν τους πνευματοφόρους και συνεπώς να διαπιστώσουν την αγιότητα της καρδίας, και δεν αρκεί γι’ αυτό η απλή εξωτερική εκτίμηση ή η λαϊκή, με τη σύγχρονη αντίληψη, ετυμηγορία.

Το περισσότερο, όμως, αδύνατο, αλλά συνάμα και επικίνδυνο, κριτήριο στην αναγνώριση της αγιότητος είναι οι «εξέχουσες υπηρεσίες» προς την Εκκλησία, το οποίο είναι δυνατόν, ερμηνευόμενο κατάλληλα, να χρησιμοποιηθεί για την εξυπηρέτηση οποιωνδήποτε σκοπιμοτήτων. Η επιμονή της Ελλαδικής και Κυπριακής Εκκλησίας να κάνουν σαφή διάκριση μεταξύ Μαρτύρων της Πίστεως και Εθνομαρτύρων είναι επιβεβαίωση των υπερβολών ή και καταχρήσεων, στις οποίες μπορεί να οδηγήσει η εφαρμογή αυτού του κριτηρίου, υπερτονιζομένου μάλιστα εις βάρος των άλλων.

3. Αγιοπατερική. συνεχής και αμετάβλητη, συνείδηση είναι, ότι η αγιότητα αναγνωρίζεται με βάση τη φανέρωσή της από τον ίδιο τον Θεό, μέσω της διενεργείας (αυθεντικών) θαυμάτων. Αυτό το κριτήριο είναι εκκλησιαστικά το ασφαλέστερο και επικρατέστερο στον χώρο της ορθόδοξης Αγιολογίας. Ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Νεκτάριος (1660-1669) παραδίδει συνοπτικά τη σχετική εκκλησιαστική εμπειρία. «Τρία θεωρούνται -γράφει- μαρτυρούντα την αληθή (υπογράμμιση δική μας) εν ανθρώποις αγιότητα· πρώτον ορθοδοξία άμωμος· αρετών κατόρθωσις απασών, εν αις έπεται η περί την πίστιν μέχρις αίματος προς την αμαρτίαν αντικατάστασις και, τέλος, η παρά Θεού επίδειξις σημείων υπερφυών και θαυμάτων. Το πρώτον έστι και εις σωτηρίαν αναγκαιότατον. Το δεύτερον εις αγιωσύνης χαρακτήρα. Αλλά και το τρίτον αναγκαιότατον και αυτόν εις απόδειξιν». Το κείμενο αυτό, γραμμένο μετά από δεδομένη δυτική πρόκληση και διεπόμενο από τη σαφή βούληση να διασταλεί η ορθόδοξη πράξη από τη δυτική παραχάραξη, είναι σημαντικότατο για τη θεολογική πληρότητα και σαφήνειά του. Διαφοροποιεί αφ’ ενός την αληθή από την υποτιθεμένη («σεσοφισμένη», πρβ. Β΄ Πέτρου 1,16) αγιότητα και αφ’ ετέρου εντοπίζει την πιστοποίηση της αγιότητος στη θεία και όχι στην ανθρώπινη πλευρά.

Προϋποθέτοντας τη διατύπωση αυτή του Πατριάρχου Νεκταρίου, επανέρχεται στο θέμα ο άγιος Νικόδημος Αγιορείτης (1749-1809), δίδοντας κατά τη γνώμη μας την τελική διατύπωση της εκκλησιαστικής πράξεως στο Νέον Μαρτυρολόγιόν του. «Είναι γνώμη -γράφει- των διδασκάλων της Εκκλησίας μας, ότι των μεν Οσίων τα λείψανα δεν προσκυνούνται ως άγια. αν ο Θεός δεν αποδείξη δι’ αυτών θαύματα, ή το ολιγώτερον τα τίμηση διά της ευωδίας με το να μην είναι αποδεδειγμένα εις τους ανθρώπους η εν κρύπτω πίστις και αγάπη αυτών εις τον Θεόν». Είναι η τοποθέτηση τού Αγίου στο παραπάνω κριτήριο του «αγίου κατά πάντα βίου». Συνεχίζει όμως: «Των δε Μαρτύρων τα λείψανα προσκυνούνται ως άγια και χωρίς θαυμάτων και ευωδίας με το να γίνεται φανερά εις όλους διά της εμπράκτου αποδείξεως του μαρτυρίου ή εις Θεόν τελεία πίστις και τελεία αγάπη αυτών· των οποίων τούτων προηγουμένως, και φανερώς ευρισκομένων εις τους Μάρτυρας, ως παρακολουθήματα είναι πλέον τα θαύματα, και σχεδόν λογίζονται, όσον εις απόδειξιν, περιττά». Δεν παύουν, δηλαδή, τα θαύματα να θεωρούνται άμεσα συνδεδεμένα με την αγιότητα, μολονότι στην περίπτωση της τιμής των Μαρτύρων δεν έχουν πρωταρχική αποδεικτική σημασία («σχεδόν περιττά»), αφού το μαρτύριο καθ’ αυτό συνιστά βεβαίωση του γεγονότος της θεώσεως. Άλλωστε, τα αληθή λείψανα των όντως Αγίων συνιστούν μόνιμο θαύμα, με την υπέρβαση της φυσικής φθοράς και την αναστολή της φυσικής διαλύσεως του κυτταρικού συστήματος.

4. Η πράξη και έξαρση της «παρά Θεού δόξης» στη φανέρωση της αγιότητας, συνιστά συνεχή παράδοση της Εκκλησίας μας, εκφραζόμενη διαχρονικά στη θεολογική της γραμματεία. Θα περιορισθούμε σε χαρακτηριστικά δείγματα:

α) Ο ιστορικός Σωκράτης (5ος αι.), αναφερόμενος στην αγιότητα του Τριμυθούντος Σπυρίδωνος, παρατηρεί: «…Ού την αρετήν επιδείξαι, την έτι κρατούσαν περί αυτού φήμην αρκείν ηγούμαι, την δε δι’ αυτού συν θεία ροπή γενομένην, τα μεν πλείστα, ως γε εικός, οι επιχώριοι ίσασιν». Αλλά και για τον άγιο Δονάτο της Ευροίας Ηπείρου γράφει: «…ω δη πολλά τε και άλλα τεθαυματουργήσθαι μαρτυρούσιν οι επιχώριοι».

β) Η πράξη αυτή, που ισχυροποιείται ακόμη περισσότερο στα χρόνια της Εικονομαχίας, συνεχίζεται στους μεταγενέστερους αιώνες. Έτσι, στην περίπτωση του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, η εις Αγιον αναγνώρισή του δεν περιορίζεται στη θαυμαστή θεολογική προσφορά του ή στην ασκητική βιοτή του, αλλά συγκεκριμένα στα θαύματά του. Σημειώνει ο μαθητής και βιογράφος του Φιλόθεος Κόκκινος (Οικουμενικός Πατριάρχης, 1354/55,1364/70): «…Και στέργω και τιμώ τούτον ως άγιον από των θαυμάτων αυτού, α μετά την ενθέδε προς Θεόν εκδημίαν ειργάσατο, ιαμάτων πηγήν τον ίδιον αναδείξας τάφον».

γ) Αλλά και μετά την Άλωση συνεχίζεται η ίδια στάση. Παρατηρείται δε επίταση της εμφάσεως στο κριτήριο των θαυμάτων. Έτσι, στην περίπτωση της αγίας Φιλοθέης της Αθηναίας, η πατριαρχική πράξη αναγνωρίσεως της εκκλησιαστικής τιμής της σημειώνει: «Επειδή της ημών μετριότητος συνοδικώς προκαθημένης εδηλώθη ασφαλώς, ότι το θειότατον σώμα της οσιωτάτης Φιλοθέης [...] ευωδίας πεπληρωμένον εστί και μύρον διηνεκώς εκχείται, αλλά και τοις προσιούσιν ασθενέσι τε και δεομένοις θεραπείας την ίασιν δίδωσιν [...], εδοξεν ημίν.,.». Για τον άγιο Γεράσιμο Κεφαλληνίας, η πατριαρχική πράξη παρατηρεί: «…Και εν τοις καθ’ ημάς χρόνοις ευδόκησεν ο Θεός, οσίως και θεαρέστως βιώσαντα τον [...] θείον Γεράσιμον, τύπον γενέσθαι του κατά Χριστόν πολιτεύματος και θείας αρετής χαρακτήρα, ούπερ αι έν βίω αρεταί τε και κατορθώματα, ου μόνον υπ’ ανθρώπων θαυμάζονται και πανταχού κηρύττονται παρά των ειδότων, αλλά και υπό Θεού πολλώ μάλλον επιβεβαιούνται και επισφραγίζονται καθ’ εκάστην τοις θαύμασιν, όσα εις ωφέλειαν των δεομένων και καταφυγόντων εις το θείον αυτού τέμενος η μεγαλόδωρος του αγαθαρχικού Πνεύματος απεργάζεται χάρις…». Το ίδιο ίσχυσε και στην περίπτωση του αγίου Διονυσίου Ζακύνθου.

δ) Για να έλθουμε δε στην εποχή μας, στην πατριαρχική πράξη ανακηρύξεως του αγίου Νεκταρίου Αιγίνης, δηλώνεται μεταξύ των άλλων: «…και ζων δε και μετά θάνατον του χαρίσματος της των θαυμάτων ενεργείας παρά Θεού αξιωθείς…». Και: «…υπ’ όψιν λαβόντες τον άγιον βίον και την αγίαν τελευτήν του Οσίου τούτου ανδρός. άμα δε και τα δι’ αυτού ενεργηθέντα και νυν δ’ έτι ενεργούμενα θαύματα». Για τον όσιο Ευγένιο τον Αιτωλό (1982),η πατριαρχική πράξη αιτιολογεί ως έξης την απόφασή της: «…πολλά δείγματα οσιότητος παρασχών» και «επιδόντες προς την οσίαν και θεάρεστον βιοτήν και πολιτείαν και τας εξαιρέτους υπηρεσίας αυτού προς την Μητέρα Εκκλησίαν και την Ορθοδοξίαν». Είναι μία από τις λίγες περιπτώσεις, στις οποίες ο λόγος δεν είναι περί θαυμάτων, αλλά περί των υπηρεσιών προς την Εκκλησία. Βέβαια, το περιεχόμενο αυτών των υπηρεσιών πρέπει να σχετίζεται με την παρατήρηση του ιδίου κειμένου: «συντελέσας τα μάλιστα εν τη αναδείξει πολλών νεομαρτύρων». Πολύ όμως περισσότερο από τις αποδείξεις των «επιστημόνων», τις οποίες επικαλείται η εξ Ελλάδος «γνωμοδότησις», ισχύει, πιστεύουμε, η μαρτυρία του μοναχού και μαθητού εν ασκήσει του Οσίου Αναστασίου Γορδίου: «εγώ δε και προορατικού τούτον ισχυρισαίμην αν μετέχειν χαρίσματος», η οποία όμως παραδόξως απουσιάζει από το πατριαρχικό κείμενο.

Η ίδια έμφαση δίνεται στα θαύματα και στην περίπτωση του αγίου Παναγή (Μπασιά) ,του αγίου Ευσταθίου Θεσσαλονίκης, αλλά και του αγίου Μαξίμου του Γραικού, για τον οποίο το σχετικό έγγραφο – πρόταση του μακαριστού Άρτης Ιγνατίου προς την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος σημειώνει: «ανεδείχθη ομολογητής και εδοξάσθη εν θαύμασιν».

5. Το κριτήριο τής παροχής «εξεχουσών υπηρεσιών» προς την Εκκλησία δεν απομονώνεται ποτέ στην εκκλησιαστική πράξη. Αυτό αποδεικνύει το ασίγητο στόμα της εκκλησιαστικής συνειδήσεως, η ορθόδοξη Λατρεία. Αντίθετα, και στην περίπτωση αυτή η εκκλησιαστική συνείδηση δεν παύει να αναζητεί την άνωθεν επιβεβαίωση της αγιότητας του συγκεκριμένου προσώπου. Η χαρακτηριστικότερη παρόμοια περίπτωση είναι ο Μ. Κωνσταντίνος. Σύμφωνα με την υμνογραφία της εορτής του, εκείνο που ουσιαστικά βάρυνε την κατάταξή του μεταξύ των Αγίων είναι η θεοπτική του εμπειρία (το όραμα του σταυρού), η οποία δήλωνε την εκ μέρους του Θεού εκλογή του: «τύπον σταυρού εν ούρανώ κατοπτεύσας…, όθεν δεξάμενος την γνώσιν του Πνεύματος». Και «ως ο Παύλος την κλήσιν ουκ εξ ανθρώπων δεξάμενος». Παράλληλα δε προβάλλονται και τα απτά τεκμήρια της αγιότητός του: «ου η λάρναξ ιάσεις βρύει».

Ανάλογα ισχύουν και για την αγία Θεοδώρα, σύζυγο του αυτοκράτορος Θεοφίλου, της οποίας το άφθαρτο Ιερό λείψανο είναι τεθησαυρισμένο στον μητροπολιτικό Ναό τής Κερκύρας. Η ένταξή της στον χορό των Αγίων δεν στηρίζεται μόνο στη σημαντική φιλορθόδοξη ενέργειά της του 843, ούτε στα οσιακά τέλη της. αλλά και στην ενοικούσα στο ιερό λείψανό της χάρη, φανέρωση της οποίας είναι η αφθαρσία και τα θαύματά του: «η θήκη, θεόστεπτε, των σων αγίων λειψάνων, πλήρης ούσα χάριτος, καταφλέγει δαίμονας», σημειώνεται στην ακολουθία της.

Είναι δε αξιοπρόσεκτο ότι η πίστη στη φανέρωση της αγιότητας μέσω των θαυμάτων έχει αναπτύξει ιστορικά μια σθεναρά δυναμική στον χώρο της λαϊκής θρησκευτικότητας, η οποία, ως γνωστόν, διασώζει αποτυπωμένα στην ιστορική της μνήμη, αλλά και στις πρακτικές της, πολλά ησυχαστικά στοιχεία. Είναι, έτσι, ευρύτατα διαδεδομένη στον ορθόδοξο λαό η πίστη, ότι «ο Άγιος, αν δεν θαυματουργήσει, δεν δοξολογιέται». Πρόκειται για παροιμία, η οποία σε διάφορες παραλλαγές απαντά -τόσο στην κυριολεκτική όσο και στη μεταφορική της σημασία – όχι μόνο στον ελληνικό. αλλά και στους άλλους ορθοδόξους λαούς, όπως ακόμη και στη Δύση, κάτι που βεβαιώνει την αρχαιότητα αυτής της πεποιθήσεως και το βαθύρριζό της.

6. Συμπερασματικά, θα παρατηρήσουμε ότι η αισθητή αλλοίωση των εκκλησιαστικών κριτηρίων στους τελευταίους αιώνες. λόγω των συνεχών και ισχυρών έξωθεν επιρροών, δικαιώνει τη στάση του Ιεροσολύμων Νεκταρίου στο θέμα της αναγνωρίσεως της αγιότητας. Η θεολογική δε τοποθέτησή του βρίσκει και την απόλυτη κατάφαση του μεγάλου Ευγενίου Βουλγάρεως. Απαραίτητη προϋπόθεση για την παραδοχή της αγιότητας θεωρούν και οι δύο τα θαύματα, «την των σημείων επίδειξιν», εξηγούν δε τον λόγο: «Καίτοι τοις πάλαι, ειλικρινέστερον κατά Θεόν πολιτευομένοις, ου πάνυ τούτο αντεξητάζετο, αλλά τοις καθ’ ημάς χρόνοις της πονηρίας, ήδη και τα θαύματα παραπλαττούσης και τας αρετάς τη υποκρίσει μάλλον κιβδηλευούσης, και λίαν θηρεύομέν τε και απαιτούμεν και εις κρίσιν καλούμεν». Με βάση δε αυτή την προϋπόθεση -κυρίως- τόσο ο Πατριάρχης Νεκτάριος, όσο και ο Βούλγαρις, απορρίπτουν τα δυτικά λείψανα, αρνούμενοι συνάμα την ύπαρξη αληθινής αγιότητας στη Δύση μετά το σχίσμα. Αυτό, όμως, τί άλλο σημαίνει παρά άρνηση της δυνατότητας υπάρξεως αγιότητας εκεί, όπου χάνονται τα ορθά κριτήρια της, ο αγιοπνευματικός φωτισμός και η θέωση;

πηγή «Αγιότητα, ένα λησμονημένο όραμα». -Αφιέρωμα, εκδ. Ακρίτας, σ.45-53

Αρχιεπίσκοπος: "Τα ΜΜΕ παρουσιάζουν μια Εκκλησία σκληρόκαρδη"

Με λαμπρότητα τελέστηκε χθές ο Πανηγυρικός Εσπερινός επί τη εορτή της Μεγαλομάρτυρος Σοφίας και Θυγατέρων, στον Ιερό Ναό Αγίας Σοφίας Ψυχικού Χοροστάτησε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος ,ο οποίος στην ομιλία του, μεταξύ άλλων τόνισε: «Πρέπει να ξέρετε ότι δεν είναι αλήθεια ότι η Εκκλησία μας, δεν πληρώνει τους φόρους που της αναλογούν».


«Τα ΜΜΕ παρουσιάζουν μια Εκκλησία σαν μια μάνα σκληρόκαρδη, η οποία δεν πληρώνει και κρατά τα χρήματα της, στα σεντούκια και δεν βοηθάει τον κόσμο», πρόσθεσε χαρακτηριστικά ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος.

Εν συνεχεία ο Μακαριώτατος, ανέφερε ότι «η Εκκλησία πρέπει να ξέρετε ότι πληρώνει πάρα πολλούς φόρους, όχι όμως για τους ναούς και τα ιδρύματα της, το οποίο είναι αυτονόητο».

«Θέλω να ξέρετε ότι αυτή είναι η αλήθεια. Η Εκκλησία είναι η τροφός του Γένους, έδωσε, δίνει και πάντα θα δίνει. Έτσι και αυτή την ώρα είναι έτοιμη, όλα αυτά που διαθέτει να τα δώσει για τα παιδιά της», πρόσθεσε ο Προκαθήμενος της Ελλαδικής Εκκλησίας.

Κλείνοντας όμως ο Αρχιεπίσκοπος τόνισε: «Θα διαθέσουμε τα πάντα υπό έναν όρο: Να υπάρχει έλεγχος, να πάνε τα χρήματα εκεί που πρέπει, εκεί που υπάρχει αληθινή ανάγκη και όχι σε μαύρες τρύπες»

πηγή



διαβάστε και εδώ "Όταν η Εκκλησία έδωσε περιουσία, έγινε ληστρική αρπαγή"

Στιγμές

Ακούστε ΕΔΩ

Διαβάζει ο Γεώργιος Ράλλης

Όχι τους καθρέφτες,
τις φωτογραφίες να κυττάζετε
που δεν εξελίσσονται,
που δεν ενδιαφέρονται τι θα επακολουθήση.

***

Με το παραμικρό άνοιγμα
εισορμά η ανάμνησή σου
έτσι όπως το γατάκι
που καραδοκεί έξω απ’ την κλειστή πόρτα.

***

Μη λέτε εκείνο το “για να μας δοκιμάση ο Θεός”,
“για να δοκιμάση την πίστη μας ο Θεός”.
Θεός είναι, ξέρει, δεν χρειάζεται να δοκιμάση.
Κι’ ούτε θάπαιζε ποτέ με τον πόνο μας
για να λύση τις απορίες Του.
Μην Του προσδίδετε τ’ανθρώπινα,
μην Του προσδιδετε τα καθ’ ημάς.

***

Τις νύχτες όταν οι μικρές ασήμαντες έγνοιες
φορέσουν τα ξυλοπόδαρά τους
και βηματίσουν πελώριες απάνω μας…

***

Οχι, δεν ειν’ άχρηστα τ’ άχρηστα όνειρα,
οχι δεν ειν’ περιττά τα περιττά όνειρα.

***

Δηλαδή τί? Πάμε να θέσουμε το Θεό
προ τετελεσμένου γεγονότος?

***

Ξέρουμε πως η ζωή
κλείνει πίσω μας το μάτι,
μη νομίζη πως δεν ξέρουμε.
Και ξέρουμε πως έχει και δίκιο,
μη νομίζη πως δεν ξέρουμε.

***

Αν θες νάρθουν γρήγορα οι μέρες που περιμένεις
μην τις αφήσης ν’ αντιληφθούν ότι τις περιμένεις,
κύτταζε αλλού

***

Αν είπαν την κουβέντα τους τα μάτια
ειν’ εν τάξει.

***

Αφήνετε πάντα ένα χαμόγελο
εκτός των τειχών σας,
αφήνετε πάντα ένα χαμόγελο
για τους περαστικούς.

***

Πρέπει ν’αχω φύγει. Νιώθω τη σιωπή
που επακολουθεί,
νοιώθω τ’αδειο που επακολουθεί
όταν ήταν κάποιος στο δωμάτιο και βγήκε

***

-Είναι ολότελα μάταιοι αυτοί οι αγώνες.
-Το ξέρω. Γι’ αυτό αναμείχθηκα,
γι’ αυτό ακριβώς αναμείχθηκα.

Κώστας Μόντης

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Ιταλός εισαγγελέας κάλεσε Έλληνες να καταθέσουν για τα CDS!

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ “ΚΑΘΑΡΑ ΧΕΡΙΑ” ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΙΚΟΥΣ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ ΣΤΙΣ 25 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ ΜΕΤΑΒΑΙΝΟΥΝ ΣΤΗ ΡΩΜΗ, ΚΑΜΜΕΝΟΣ, ΝΟΥΛΑΣ, ΤΟΜΠΡΑΣ - Ο Μπερλουσκόνι έκλεισε τους οίκους της χώρας του! Την ίδια ώρα που ο Έλληνας πρωθυπουργός καταγγέλλεται από βουλευτή της Αντιπολίτευσης και από Αυστριακό ευρωβουλευτή για αγοραπωλησίες CDS την ώρα που η χώρα μας έμπαινε στο ΔΝΤ, στην Ιταλία είναι σε εξέλιξη μια “επιχείρηση καθαρά χέρια” για τους Οίκους Αξιολόγησης.

Ναι, γι’ αυτούς που το Ελληνικό Δημόσιο καταγγέλλει ότι παίζουν παιχνίδια, σπρώχνοντας τη χώρα μας στη χρεοκοπία, για να βγάλουν χρήματα, αλλά κανείς δεν τολμά να αγγίξει. Ελλάδα γαρ…
Στην Ιταλία, ωστόσο, δεν συμβαίνει το ίδιο. Όπως αποκαλύπτει σήμερα η Athens Post, o εισαγγελέας που, κατόπιν εντολής του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, ερευνά την υπόθεση για τους οίκους αξιολόγησης, καλεί τον δικηγόρο Γ. Νούλα και τον οικονομολόγο Κ. Τόμπρα στις 25 Σεπτεμβρίου να καταθέσουν στοιχεία και ό,τι άλλο γνωρίζουν για την υπόθεση. Αφορμή στάθηκαν οι καταγγελίες και η μήνυσή τους (στα ελληνικά δικαστήρια) κατά των οίκων αξιολόγησης που κατέθεσαν πριν μερικούς μήνες. Μαζί τους θα είναι ο βουλευτής της ΝΔ, Πάνος Καμμένος ο οποίος έχει και εκείνος στοιχεία για τα cds και τους οίκους αξιολόγησης. Η έρευνα στην Ιταλία ξεκίνησε κατόπιν εντολή του πρωθυπουργού Σίλβιο Μπερλουσκόνι ο οποίος και έκλεισε όλους τους οίκους της χώρας του στέλνοντας το αντίστοιχο «ΣΔΟΕ» και ξεκίνησε την έρευνα. Μαθαίνοντας ο Ιταλός εισαγγελέας για τους Έλληνες μηνυτές κατά των οίκων αξιολόγησης και ότι έχουν πληθώρα σημαντικών στοιχείων αμέσως επικοινώνησε και τους κάλεσε στην Ιταλία για να καταθέσουν ότι γνωρίζουν Το θέμα αναμένεται να πάρει ευρωπαϊκές διαστάσεις, όσο και αν στην χώρα μας το να γίνει μια έρευνα και να αποδοθούν ευθύνες σε όσους παίζουν με τη χρεοκοπία μιας ολόκληρης χώρας είναι… εξωπραγματικό.
πηγή

ιστοσελίδα με πολύ καλό, δωρεάν, εκπαιδευτικό υλικό

http://www.e-yliko.gr/resource/supportmaterial/EduAll.aspx

Η "ΠΑΤΡΟΤΗΤΑ​" ΤΗΣ ΦΟΡΟΕΠΙΔΡΟ​ΜΗΣ ΣΤΑ ΑΚΙΝΗΤΑ.

Ποιος είναι ο πατέρας της ιδέας, ποιος έκανε την απίστευτη αυτή πρόταση της φοροεπιδρομής στα ακίνητα και μάλιστα ένα χρόνο πριν ;;

Την ιδέα [κατά τον ANT1] την είχε ρίξει στο τραπέζι πριν ένα χρόνο, ο γνωστός τραπεζίτης Μ. Σάλλας !... και την επανέφερε τον Απρίλιο ο κ. Χ. Καστανίδης.
Μήπως αποτελεί παραχάραξη της λαϊκής εντολής, η εκχώρηση πολιτικής εξουσίας στους τραπεζίτες ;;

Oι μάσκες πέσανε....

πηγή

Ένα παιδί σας ρωτά.

Το τραγούδι "Ένα παιδί σας ρωτά", σε μουσική του Κώστα Κακογιάννη και στίχους του Κώστα Πετρίδη, είναι ένα τραγούδι που γράφτηκε με αισθήματα θυμού, κατά τον συνθέτη, για την κατάσταση που βιώνει η Κύπρος. Κατά κάποιον τρόπο, έμελλε να είναι προφητικά για τα όσα συνέβησαν την Δευτέρα 11 Ιουλίου.

O Κώστας Κακογιάννης είναι διπλωματούχος στο πιάνο, βιολί, φλάουτο και διδασκαλία. Σπούδασε Electrical Engineering, ενώ με υποτροφία Fulbright μετέβη στις Η.Π.Α. για σπουδές στη σύνθεση και ανώτερα θεωρητικά.
Αποφοιτά πρώτος με το βραβείο του καλύτερου συνθέτη και με υποτροφία βρίσκεται στο Eastman School of Music για μεταπτυχιακές σπουδές στη σύνθεση μουσικής για τον κινηματογράφο. Εκεί διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Ηλεκτρονική Μουσική.
Κέρδισε τους διαγωνισμούς σύνθεσης των BMI και GWUC και τιμήθηκε με τα βραβεία Pi kappa Lambda και James Ming. Από το 1994 μέχρι το 1998 είναι μαέστρος του πολιτιστικού ομίλου Διάσταση στην Κύπρο. Έχει συνεργαστεί ως συνθέτης με πολλούς καλλιτέχνες, μεταξύ των οποίων ο Μιχάλης Κακογιάννης, ο Γιώργος Νταλάρας, η Αλέξια , η Νάνα Μούσχουρη, η Καλλιόπη Βέττα, ο George Moustaki, ο Δημήτρης Παπαϊωάννου, o Μιχάλης Χατζηγιάννης και ο Johnny Logan.
Έχει συνθέσει μουσική για μπαλέτο, καθώς και για πολλές τηλεοπτικές σειρές, το θέατρο και τον κινηματογράφο. Η μουσική του έχει εκτελεσθεί σε διάφορες αίθουσες και θέατρα ανά τον κόσμο, όπως το Δημαρχείο του Σικάγου, το Haus der Culturen του Βερολίνου, το Παλάτι του Κρεμλίνου, τα Bloomsbery και Her Majesty's του Λονδίνου, το Ηρώδειο και το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.
Το 2006 έγραψε τη μουσική για τις παραγωγές του Φεστιβάλ Αθηνών «Εκκλησιάζουσαι» και «Κοριολανός» που σκηνοθέτησε ο Μιχάλης Κακογιάννης στο Ηρώδειο. Μέχρι σήμερα έχει κυκλοφορήσει 17 CD.
Με τον Πάμπο Κουζάλη έχουν ιδρύσει το πολιτιστικό κέντρο «Παράκεντρο» που εδρεύει στη Λεμύθου και σκηνοθετήσει το βραβευμένο ντοκιμαντέρ «Στέλιος» καθώς και μια σειρά από ντοκιμαντέρ, βιντεοποιήματα και μουσικά βίντεο. Πρόσφατα του έχει ανατεθεί από την EBU η μουσική διεύθυνση της Junior Eurovision 2008.
Σε ένα από τα πιο σημαντικά και ιστορικά θέατρα του Λονδίνου στο West End, το HER MAJESTY’S (το ίδιο θέατρο στο οποίο παρουσιάζεται το Phantom of the Opera), παρουσιάστηκε το χορόδραμα/μιούζικαλ του Κώστα Κακογιάννη «MotherLand» (¨Ερως Πατρίδος). Αποσπάσματα από το ίδιο έργο παρουσιάστηκαν επίσης στο Παλάτι του Κρεμλίνου με 5000 θεατές, στο Queens College στην Αμερική και στο Haus der Kulturen στη Γερμανία.
Μέρος των χορογραφιών ανήκουν στο σκηνοθέτη της τελετής έναρξης των Ολυμπιακών αγώνων Δημήτρη Παπαϊωάννου ενώ στίχους για τη παράσταση έγραψε και ο Μιχάλης Κακογιάννης.
Μεγάλη τιμή για τον Κώστα Κακογιάννη ήταν η επιλογή του το 2004 ως συνθέτη της μουσικής που εκπροσώπησε την Κύπρο στην τελετή ένταξής στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η μουσική για χορωδία, ορχήστρα και κυπριακά παραδοσιακά όργανα, μεταδόθηκε σε όλη την Ευρώπη τη σημαντική εκείνη στιγμή. Το φιλμάκι σκηνοθέτησε ο Κλέιτος Κλείτου.
Με το Γιώργο Νταλάρα ο Κώστας Κακογιάννης είχε την ευκαιρία να συνεργαστεί επανειλημμένα τα τελευταία χρόνια. Στην αρχή συνοδεύοντάς τον στο βιολί και στο φλάουτο και αργότερα σαν μαέστρος και ενορχηστρωτής σε συναυλίες αφιερώματα στο Δημήτρη Λάγιο και Μίκη Θεοδωράκη σε Ελλάδα και Αγγλία.
Στην ιστορική παράσταση του Μιχάλη Κακογιάννη «Αττίλας ’74, 20 χρόνια μετά» στο Ηρώδειο, ο Γ.Ν. ερμηνεύει τραγούδια του Κώστα, ενώ στον επιτυχημένο δίσκο «ΤΩΝ ΑΘΑΝΑΤΩΝ», τραγουδά το τραγούδι του «Ξένοι».
Το 2008 συνεργάζονται ξανά σε ένα δίσκο με παιδικά παραδοσιακά τραγούδια σε διασκευή του Κώστα Κακογιάννη καθώς και στο soundtrack της τηλεοπτικής σειράς «Γενιές της Σιωπής», όπου ο Γιώργος Νταλάρας τραγουδά το τραγούδι του «Αγιόκλημα»
Tο 1998, o διάσημος Ιρλανδός τραγουδιστής, και 3 φορές νικητής της Eurovision, Johnny Logan, ηχογραφεί με τον Κώστα Κακογιάννη μια σειρά χριστουγεννιάτικων τραγουδιών του δευτέρου. Το CD κυκλοφορεί την ίδια χρονιά και παρουσιάζεται σε σειρά συναυλιών με τη συμμετοχή της Διάστασης.
Για τον Μιχάλη Χατζηγιάννη γράφει τα τραγούδια «Ακτή Ονείρων» και «Προσευχή», ενώ διασκευάζει και ενορχηστρώνει το τραγούδι του «Γένεσις» με το οποίο εκπροσωπείται η Κύπρος στο Διαγωνισμό της Eurovision 1998. Στο διαγωνισμό, ο Κώστας Κακογιάννης διευθύνει την ορχήστρα του BBC.

• Το 1994 στο Ηρώδειο, στην παράσταση «Κύπρος 20 χρόνια μετά» σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη, ο Κώστας Κακογιάννης αναλαμβάνει τη μουσική επένδυση. Ο Γιώργος Νταλάρας που συμμετέχει, ερμηνεύει τραγούδια του Κώστα σε στίχους του Μιχάλη Κακογιάννη.

• Το 1996, στο δίσκο του Κώστα Κακογιάννη «Μνήμες» με τη Διάσταση, ο Μιχάλης γράφει τους στίχους σε δύο από τα τραγούδια.

• Το 2002 στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών στην παράσταση για τη Διεθνή Αμνηστία «Voices Beyond the Dark» της Kerry Kennedy, που σκηνοθετεί ο Μιχάλης Κακογιάννης, ο Κώστας γράφει τα τραγούδια, τη μουσική και διευθύνει την ορχήστρα.
Στην παράσταση συμμετέχουν αξιόλογοι ηθοποιοί όπως η Κ. Δανδουλάκη, ο Γ. Βόγλης, ο Θ. Αθερίδης, η Θ. Μπαζάκα κ.ά.
• Το 2005 και 2006 στο Ηρώδειο, στην υπερπαραγωγή «Κοριολανός» για το Φεστιβάλ Αθηνών που σκηνοθετεί ο Μ. Κακογιάννης, ο Κώστας Κακογιάννης γράφει μουσική για μεγάλη ορχήστρα και χορωδία. H μουσική εκδίδεται σε CD.

Ένα παιδί σας ρωτά.
Μουσική και Σκηνοθεσία Κώστας Κακογιάννης.
Στίχοι Κώστας Πετρίδης με τους Ορειβάτες και τον μικρό Νικολή.
Παραγωγή Παράκεντρο.
Από το χορόδραμα/μιούζικαλ Έρως Πατρίδος του Κώστα Κακογιάννη.

πηγή

Από καρβουνιάρης… επίσκοπος!

Μη βιαστείτε, παρακαλώ, να κατακρίνετε αυτό το στιγμιότυπό μας για παράβαση ευπρεπείας. Μην πείτε ότι ο συντάκτης του ξέθαψε κάποια άτυχη περιθωριακή περίπτωση και την προβάλλει.

Το περιστατικό μας μπορεί να είναι μοναδικό. Δεν συνέβη όμως σε κάποια εποχή εκκλησιαστικής αναταραχής, ούτε είναι προϊόν σιμωνίας. Είναι ένα περιστατικό απόλυτα νόμιμο, και μάλιστα με τη σφραγίδα δύο μεγάλων εκκλησιαστικών προσωπικοτήτων, που και τους δύο τους τιμά η Εκκλησία μας ως αγίους. Ο ένας το τέλεσε κι ο άλλος το τίμησε.

Βρισκόμαστε στη Νεοκαισάρεια του Πόντου. Είναι η πόλη που γεννήθηκε ο γνωστός μας άγιος Γρηγόριος Νεοκαισαρείας ο θαυματουργός, ο οποίος σπούδασε στην Καισαρεία της Παλαιστίνης πλάι στον Ωριγένη, και αργότερα επέστρεψε στην πατρίδα του, το 238, για να αναδειχθεί ο πρώτος επίσκοπός της.

Γνωστοί είναι οι ιεραποστολικοί αγώνες του αγίου και θαυματουργού Γρηγορίου για να εκχριστιανίσει την περιοχή. Αγώνες που στέφθηκαν με πλήρη επιτυχία. Κάποτε αυτοί που ζούσαν στα Κώμανα, γειτονική πόλη της Νεοκαισάρειας, ζήτησαν από τον άγιο Γρηγόριο να τους επισκεφθεί, για να ιδρύσει Εκκλησία που να έχει και επίσκοπο. Όταν ο άγιος έφτασε στην πόλη, έμεινε αρκετές μέρες, αναζωπυρώνοντας με τα κηρύγματά του τον ζήλο των κατοίκων της για μια σωστή χριστιανική ζωή. Σύντομα ήρθε και το θέμα της εκλογής του επισκόπου!

Οι κάτοικοι, έχοντας για παράδειγμα τον ίδιο τον άγιο Γρηγόριο, συμφωνούσαν να επιλεχθεί επίσκοπος από τους προκρίτους του τόπου, που ταυτόχρονα να έχει και το χάρισμα του λόγου. Οι σχετικές ψηφοφορίες δεν απέδωσαν, γιατί η κάθε μερίδα επέμενε για τον δικό της υποψήφιο. Τότε ο άγιος Γρηγόριος είπε ότι θα μπορούσαν να αναζητήσουν κάποιον από τους μη επισήμους και γνωστούς προκρίτους της πόλεως. Η πρόταση του αγίου σκανδάλισε αρκετούς. Θεωρήθηκε ως «ύβρις». Κάποιος μάλιστα διαμαρτυρήθηκε έντονα, προβάλλοντας το επιχείρημα ότι είναι αδύνατο να επιλεγεί ως αξιότερος ένας «εκ των βάναυσων», Όταν προηγουμένως απορρίφθηκαν οι πραγματικά άξιοι. Στη συνέχεια ο ίδιος με ειρωνικό τόνο είπε στον άγιο Γρηγόριο ότι, εφ’ όσον προτείνει να αναλάβει την Εκκλησία ένας εκ των «συρφετών», γιατί να μην εκλέξει για επίσκοπο τον “Αλέξανδρο τον καρβουνιάρη”; Ξαφνικά ήρθε στον άγιο Γρηγόριο η σκέψη ότι ίσως η πρόταση για τον Αλέξανδρο δεν ήταν τυχαία, αλλά ότι ήταν θεία υπόδειξη. Αμέσως ρώτησε ποιός ήταν αυτός ο Αλέξανδρος. Κάποιος, αστειευόμενος, τον έφερε μπροστά στον επίσκοπο. Ήταν ντυμένος με βρώμικα κουρέλια, ενώ το πρόσωπο και όλο του το σώμα ήταν κατάμαυρο από τα κάρβουνα. Όλοι άρχισαν να γελούν. Το διορατικό όμως μάτι του αγίου Γρηγορίου έβλεπε άλλα πράγματα. Διέκρινε ότι ο τρόπος ζωής του δεν οφειλόταν στη φτώχεια του, αλλά σε δική του επιλογή, από κάποια φιλοσοφική διάθεση.

Μετά από αυτή την εκτίμηση που έκανε για το πρόσωπο του καρβουνιάρη, τον πήρε ιδιαιτέρως και έμαθε με λεπτομέρεια τα σχετικά με τον βίο του. Στη συνέχεια τον παρέδωσε στους δικούς του να τον πλύνουν και να τον ντύσουν, ενώ ο άγιος ξαναγύρισε στη σύναξη των πολιτών. Όταν ο Αλέξανδρος επέστρεψε στη σύναξη καθαρός και καλοντυμένος, ο κόσμος ξαφνιάστηκε, βλέποντας έναν άλλον άνθρωπο. Ο άγιος Γρηγόριος τους τόνισε το πόσο λανθασμένο είναι το κριτήριο μας, όταν δίνουμε προσοχή στο εξωτερικό του ανθρώπου και όχι στο εσωτερικό του βάθος.

Η κατάληξη της σύναξης έγινε στην εκκλησία, όπου ο άγιος Γρηγόριος χειροτόνησε τον Αλέξανδρο τον καρβουνιάρη σε επίσκοπο. Ύστερα ζήτησε από τον νέο επίσκοπο να κηρύξει τον θείο λόγο. Κι εδώ ο άγιος Γρηγόριος δεν διαψεύσθηκε. Ο λόγος δεν ήταν περίτεχνος και στολισμένος, ήταν όμως ένας λόγος γεμάτος περιεχόμενο.

Κάποιος νεαρός, που προερχόταν από την Αθήνα και καμάρωνε για τον δικό του αττικίζοντα και καλλωπισμένο λόγο, χαμογέλασε με το «ακαλλές της λέξεως» του νέου επισκόπου. Γρήγορα όμως συνήλθε «εκ θειοτέρας όψεως». Είδε ένα σμήνος από περιστέρια, που έλαμπαν απερίγραπτα, και συγχρόνως άκουσε θεία φωνή να λέει ότι «του Αλεξάνδρου είναι αυτά τα περιστέρια».

Τώρα που φτάσαμε στο τέλος ευνόητο είναι να διερωτηθεί κανείς πού βρίσκεται στην ιστορία μας η άλλη μεγάλη και άγια προσωπικότητα, που, όπως είπαμε, «ετίμησε» την πράξη του αγίου Γρηγορίου Νεοκαισαρείας. Η άλλη προσωπικότητα είναι ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης, ο οποίος έχει καταγράψει το περιστατικό της διηγήσεώς μας. Πράγματι, όλες τις παραπάνω πληροφορίες τις έχουμε από τον βίο του Γρηγορίου Νεοκαισαρείας, τον οποίον έγραψε ο Γρηγόριος Νύσσης.

(Ηλία Α. Βουλγαράκη, «Στιγμιότυπα από την εποχή των Πατέρων», εκδ. Αρμὀς)

πηγή